Steve Reich - The Desert Music (1985)
mijn stem
40 stemmen
0
voltazy
geplaatst: 21 juni 2007, 21:47 uur
Het woestijn album, dat klinkt alsof je alleen verloren in de woestijn bent op de muziek van Reich na.
Het album (muziekstuk) met de onsymetrische spiegeling in de teksten. Tekstueel en vocaal werkt het stuk toe naar third movement, Part II. Het zichzelf hoog herhaalde repeat and repeat again als hoogtepunt. Hier duidelijk te horen dat Reich met vocalen experimenteerde in de muziek. Hogere vocale tonen vaak ondersteund door de strijkers die de hoogte boven de wolken uitstuwen.
Elk movement of deel daarvan begint alsof je in de volle zon
en met zand in je mond wakker word in de woestijn. Opgejaagd en ongemakkelijk. Eerst verast, daarna gewend en op het laatst in paniek of je deze herhalende manier van ontwaken kunt ontlopen.
Dit sluit aan bij het tempo van de muziek die eerst nog in snel tempo loopt maar op het midden trager en gewender klinkt. De paniek komt met de terugkeer van het hoge tempo in het laatste movement waar in het movement ervoor al naartoe gewerkt werd.
De strijkers jagen elkaar speels achterna terwijl de bas en de cello ernstig toehoren. In het second movement lijkt het door de soms botte, afgebroken tonen zelfs of de instrumenten elkaar afkeuren in het spel. De strijkers die elkaar door de opname techniek achterna lijken de jagen. Net zoals het gevoel wat je bekruipt alleen in de woestijn. Wie 48 minuten de moeite neemt zal dit nog niet zo ongemakkelijk vinden.
Het album (muziekstuk) met de onsymetrische spiegeling in de teksten. Tekstueel en vocaal werkt het stuk toe naar third movement, Part II. Het zichzelf hoog herhaalde repeat and repeat again als hoogtepunt. Hier duidelijk te horen dat Reich met vocalen experimenteerde in de muziek. Hogere vocale tonen vaak ondersteund door de strijkers die de hoogte boven de wolken uitstuwen.
Elk movement of deel daarvan begint alsof je in de volle zon
en met zand in je mond wakker word in de woestijn. Opgejaagd en ongemakkelijk. Eerst verast, daarna gewend en op het laatst in paniek of je deze herhalende manier van ontwaken kunt ontlopen.
Dit sluit aan bij het tempo van de muziek die eerst nog in snel tempo loopt maar op het midden trager en gewender klinkt. De paniek komt met de terugkeer van het hoge tempo in het laatste movement waar in het movement ervoor al naartoe gewerkt werd.
De strijkers jagen elkaar speels achterna terwijl de bas en de cello ernstig toehoren. In het second movement lijkt het door de soms botte, afgebroken tonen zelfs of de instrumenten elkaar afkeuren in het spel. De strijkers die elkaar door de opname techniek achterna lijken de jagen. Net zoals het gevoel wat je bekruipt alleen in de woestijn. Wie 48 minuten de moeite neemt zal dit nog niet zo ongemakkelijk vinden.
0
geplaatst: 16 november 2014, 15:59 uur
Op dit moment na lange tijd weer op de draaitafel liggen.
Typisch Steve Reich stuk dat met alle herhalingen en de koren een zekere rust over zich heeft, ondanks de dringende ritmes om bij de les te blijven. Wie van minimal music houdt zal zich hier heerlijk in kunnen onderdompelen.
Voor mij een van de betere, serieuzere minimal musiccomponisten. Klassieker dan
Philip Glass, minder gejaagd dan Michael Nyman, voor mijn gevoel sterk verbonden met Terry Rily
Typisch Steve Reich stuk dat met alle herhalingen en de koren een zekere rust over zich heeft, ondanks de dringende ritmes om bij de les te blijven. Wie van minimal music houdt zal zich hier heerlijk in kunnen onderdompelen.
Voor mij een van de betere, serieuzere minimal musiccomponisten. Klassieker dan
Philip Glass, minder gejaagd dan Michael Nyman, voor mijn gevoel sterk verbonden met Terry Rily
0
geplaatst: 23 februari 2015, 20:07 uur
Mooi stuk van Steve Reich, een artiest die ik tot voor dit weekend niet echt kende, maar nu toch op enkele dagen tijd ben gaan waarderen. Ik luister niet al te veel naar zogenaamde "minimal music", maar dit weet me zeer zeker te charmeren. Het zal, bij dit plaatje, vooral te maken hebben met de combinatie tussen de instrumentale gejaagdheid (waardoor het me wat doet denken aan een metronoom) en de hypnotiserende vocalen, die tegelijk beklijven en beangstigen.
Aan zijn grote klassieker 'Music for 18 Musicians' (die uit 1978) moet ik nog beginnen, maar dit is meer dan prima.
4 sterren
Aan zijn grote klassieker 'Music for 18 Musicians' (die uit 1978) moet ik nog beginnen, maar dit is meer dan prima.
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.