Joanne Shaw Taylor - Almost Always Never (2012)

"Almost Always Never" is het derde album van deze jonge Britse gitariste/zangeres. Het is een verademing om weer eens een vrouw te horen die snapt hoe de blues gespeeld moet worden. Dit liet ze gelijk horen op haar debuut en die lijn trok ze door op haar tweede plaat. Deze derde is de volgende stap in haar toch al indrukwekkende carrière. De plaat klinkt volwassen van begin tot eind, niet alleen muzikaal maar ook tekstueel. De blues sijpelt door in elke song en Joanne Shaw Taylor is een uitzonderlijk goede gitariste. Of dit nu is een slowblues (bijvoorbeeld het prachtige "Jealousy") of in de meer rockende nummers ("Tied & Bound"), ze beheerst de gitaar tot in de puntjes. Heerlijk om te horen hoe ze spannend en gevarieerd soleert. De tweede helft van deze plaat is pas echt goed. De nummers zijn lekker uitgesponnen en zo nu en dan vermengt ze de blues en rock met psychedelische invloeden. Naast het fantastische gitaarwerk bevat deze plaat ook heerlijk toetsenwerk die een extra laag aan de muziek toevoegt. "Almost Always Never" is een hele fijne plaat van een van de talentvolste muzikanten van deze generatie.

Weer een fijn album van deze getalenteerde dame. Heerlijke gitaarsolo's, en goed in elkaar geschroefde songs, die soms allelrei invloeden hebben, van rock tot pyschedelica. Daarnaast een fijne productie, die alle instrumentatie goed uit laat komen.

Dit moet (voorlopig) wel haar meest veelzijdige en avontuurlijke plaat zijn. Moderne productie, wat bewerkte drumpartijen, toetsenpartijen, langere songs, bredere composities, er straalt van alle songs veel volwassenheid en durf uit.

De band van Joanne is ook helemaal vernieuwd. David Smith, Steve Potts en Rick Steff hebben plaats gemaakt voor drummer JJ Johnson (Tedeschi Trucks Band), multi-instrumentalist David Garza (oa Blues Traveller, Fiona Apple) en bassist/gitarist Billy White (Dokken, Spoon, etc.). De producer is ook high profile: Mike McCarthy (Spoon, Trail of Death, etc.)

Een erg goed klinkende en warme plaat, met bluesinvloeden maar veel meer dan dat. Geen enkel instrument zit elkaar in de weg, en ja het is een soloplaat dus de aandacht gaat uit naar de fantastisch zang en het scheurende gitaarwerk van Joanne.

Een mooi staaltje less-is-more is ook Army of One. Lange tijd niet zo een fantastische rootsblues-songs gehoord.

Knap hoe de band zo goed en kalm deze artiest, die duidelijk wil losgaan, kan bekaderen en begeleiden. Een erg knappe en gebalanceerde plaat, die ik graag opzet en zal blijven opzetten. 4* met kans op vehoging.

Livevideo van Jealousy: https://youtu.be/VE14jwXiw8Q