Annihilator - King of the Kill (1994)

Een van de mindere Annihilator-platen, hoewel ik gitarist Jeff Waters een compliment moet geven voor zijn zangcapaciteiten. Hij zingt sinds het begin van Annihilator namelijk voor het eerst een album zelf vol. In feite is Jeff Waters Annihilator. Hij schrijft zo ongeveer alle muziek, bedenkt de composities en bepaalt welke muzikanten er in zijn band spelen.

Eerst dan maar het goede nieuws. In The Blood is een geweldig, bijna melodramatisch nummer, dat met veel gevoel wordt gebracht. Ook op Second To None en Bad Child is wat mij betreft weinig aan te merken, dat zijn prima songs.

Songs als Annihilator, Speed en The Box lopen echter over van de cliches (de lyrics zijn soms wel heel simpel, lijkt het). Muzikaal zit alles dik in orde, hoewel dit album toch enigszins afwijkt van voorgaand Annihilator-werk. Meer rock- dan metal-georiënteerd, net zoals bijvoorbeeld Set The World On Fire, maar dan minder commercieel.

Absoluut de minste Annihilator cd voor mij. De songs zijn erg zwak en missen de energie en spelvreugde die op de eerste cd's wel hoorbaar zijn. Ook de erg vlakke productie doet de schijf niet bepaald goed. Dieptepunt in het geheel is de zang van Waters zelfs, die bewijst absoluut niet de juiste stem te hebben om dit soort muziek te vertolken.

King Of The Kill (en de navolgende 2 cd's) was wellicht beter afgeweest als solo cd dan als Annihilator album. Nu schept het verwachtingen die het gewoon op geen enkel moment kan waarmaken.

Moeilijk album. Waters zingt in mijn optiek juist lekker, maar het materiaal is in veel gevallen gewoon te traag en basic. Ik mis het ware shredwerk en de overdonderende passages. Titelnummer is wel een ware klassieker.

King of the Kill is in ieder geval een verbetering t.o.v. Set the World on Fire, en het moet gezegd, de zang-kwaliteiten van Jeff Waters zijn zo slecht nog niet.
Inderdaad is dit meer een rock- dan een metal-album, en zijn de typische trash-invloeden van de eerste 2 albums ook hier niet op te bekennen.
Ondanks dat, is het een vermakelijk album wat lekker wegluistert en staan er een aantal leuke nummers op.
Melodieus, vlot en beter te verteren dan de voorganger.
Maar ja, het moet gezegd, het échte Annihilator-feest zou pas weer beginnen met Criteria for a Black Widow.
Gek genoeg, vind ik het instrumentale Catch the Wind nog wel de beste track van dit album.
Een 3.

Vanaf deze plaat schiet Jeff 3 keer mis (inclusief deze dus)

Drumcomputers, slechte (monotone) zang en saaie riffs.

Enige lichtpuntjes zijn Hell is a War en de instrumental Catch The Wind.

Geweldig album! Een hele verbetering vergeleken met het 'Set the World On Fire' album, vooral wat de zang betreft. Waarom zoeken naar een andere zanger, terwijl je zelf een goede stem hebt. Flauw is alleen 'Fiasco (the Slate)', maar verder niets te klagen.

Eigenlijk (op de drums na) niet eens zo'n slechte thrash/rock plaat.

Jeff heeft niet zoveel kleur en bereik als Randy, Coburn en Aaron, maar het stoort niet.

De riffs zijn vet en de plaat staat helemaal bol van de geweldige leads en solo's.

Zeer sterke songs.
Waters weet perfect wat hij met zijn stem kan en ik vind hem zelfs wat warmer klinken dan de andere zangers. Hij moet voor mij zelfs geen hoge noten aan kunnen.

Eén van de betere Annihilator albums, een klein minpuntje voor het drumwerk.

Nou op mijn oorspronkelijke bericht uit 2006 moet ik toch even terugkomen. Het was al jaren terug dat ik King of the Kill en Refresh the Demon beluisterd heb - maar deze week dan maar eindelijk eens de remasters in huis gehaald om de collectie toch maar compleet te hebben. Wonder boven wonder valt het na een paar draaibeurten toch behoorlijk mee - ik weet niet of er veel gesleuteld is aan de productie maar ik heb het allemaal toch wat ieler en vlakker in gedachten (datzelfde geld ook voor de zang trouwens - Waters is nog steeds geen wereldzanger maar om de één of andere reden vind ik het 15 jaar na dato toch beter te behappen dan destijds het geval was). Nou ja - na herontdekking gaat er toch dik een punt bij...

Er staat wel een aantal leuke nummers op. Ook is Randy Black een erg strakke drummer.

Maar waarom, oh waarom, begin je deze plaat met The Box. Misschien wel het slapste Annihilator nummer ooit. Dan haakt toch gelijk iedereen af.

Gelukkig maken King of the Kill, Hell is War en Second to None direct een hoop goed. Steviger en sneller dan een hoop van Set the World on Fire.

Daarna verslapt de boel weer een beetje, maar Fiasco, het instrumentaaltje Catch the Wind en Speed trekken de boel weer omhoog.

Toch een aangename plaat, en beter dan Refresh the Demon en al helemaal veel beter dan Remains.

Catch The Wind lijkt wel een Satriani song.

Grappig dat dat juist het nummer was, waardoor ik op zoek ging naar deze band.

Ik was een jaartje of 17, en hoorde het in de kroeg. Was ik verbaasd, wat voor band Annihilator uiteindelijk bleek te zijn. Wel één van mijn oudste Thrash-liefjes, deze band...

Dit was de eerste plaat van Annihilator die ik hoorde. Opzich is het best een aardige plaat en de zangkunsten van Waters zijn helemaal niet slecht te noemen. De plaat is echter wel wisselvallig. Beginnen met the Box geeft nou niet echt een uitnodiging om de rest van de plaat te beluisteren. Maar nummer als Hell is War, Second to None en King of the Kill maken een hoop goed. Aardige cd.

Ik ga toch wel mee in het feit dat ik deze plaat minder vind dan de vorige werkjes van 'Annihilator'. De band blijft te rustig, met hier en daar een stevig nummer tussendoor maar daar laten ze het wel bij. Ik zelf heb me echt vermaakt met het titelnummer 'King of the Kill' en het nummer 'Second to None' heb ik me echt vermaakt. Toen ik 'The Box' hoorde wist ik eigenlijk al weer genoeg, en was het voor mij ook niet echt een reden door te zetten het album verder te luisteren. Ik wist gelukkig dat er nog wel een paar leuke nummers op stonden dus dan pakte ik de draad snel weer op. Te rustig, te lief en de pit een beetje verloren. Zang was prima maar de band moet het toch echt van het technische geluid hebben, zo heb ik het al wel vaker ervaren bij 'Annihilator' helaas.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Set the World on Fire
04. King of the Kill

Jeff Waters en zangers, het is nooit voor langere tijd tot een gelukkig huwelijk gekomen. Dave Padden heeft het nog langst volgehouden maar laat dat nou net een zanger zijn die mij niet echt ligt. Na het door de media (en ook door vele fans) slecht ontvangen Set The World On Fire nam Waters zelf de zang voor zijn rekening. En dat is jammer, voorganger Aaron Randall was wat mij betreft een uitstekend zanger. Waters zit voor mij in dezelfde categorie als Dave Mustaine; geknepen zang, een beperkt bereik en weinig variatie. Wat Waters wel gemeen heeft met good old Dave zijn man's compositorische kwaliteiten, die zijn eigenlijk altijd in orde. The Box is een saaie song want traag en duurt te lang. De titelsong is echter uitstekend, een lekkere riff, vlot en Water's stem past wel bij een dergelijke song. Hell is a War, een gevarieerde song met veel breaks, akoestische stukken en gevarieerd. Het nummer vernoemd naar de bandnaam kan mij ook prima bekoren, een lekkere groove en prima solo's. Wat ik altijd heb gewaardeerd in Waters is het feit dat de beste man nooit vies is van een ballad. In the Blood is zo'n voorbeeld, bij veel fans zal het glazuur van de tanden spatten maar voor mij zijn het een soort van guilty pleasures, Waters kan dat bij mij maken. Fiasco is weer een feest der herkenning. Niet alles is evengoed maar er staan genoeg nummers op dit schijfje waarmee ik mij regelmatig vermaak.

Ieder zijn mening, voor mij is na Neverland de beste Annihilator plaat, ik snap echt niet waarom deze minder gesmaakt wordt. Ik heb natuurlijk ook liever Lombardo achter de drums, maar de drumcomputer geeft af en toe een industrial feel en dat werkt best goed met Jeff's technisch perfect gitaarspel en vocals.
King of the Kill is misschien wel het beste Annihilator nummer ooit. Als ik opgepept moet worden, werkt dit elke keer.
Het is mijn go to plaat om lekker een uur te laten passeren terwijl ik werk. Misschien helpt het wel dat ik deze cd nog zelf ben gaan kopen de week dat ie uitkwam met mijn schamele studenten centen .
Het recentere werk kan ik maar moeilijk meer appreciëren.. nothing beats 80-90's thrash!

King of the Kill vind ik een van de beste nummers van Annihilator, maar de rest van dit album doet me wederom maar weinig.

1. Alice in Hell
2. Never Neverland
3. Feast
4. Set the World on Fire
5. King of the Kill
6. Suicide Society
7. For the Demented


Metal 1994

1. Acid Bath - When the Kite String Pops
2. Amorphis - Tales from the Thousand Lakes
3. Alice Cooper - The Last Temptation
4. Annihilator - King of the Kill
5. Altar - Youth Against Christ