Annihilator - Refresh the Demon (1996)

Beste album met Waters op zang. A Man Called Nothing vind ik een van de sterkste Annihilator-songs ooit. Verder zijn Refresh the Demon, Syn. Kill 1, The Pastor of Disaster en City of Ice vette nummers.

My thoughts exactly. Waters zingt hier een stuk beter dan op King Of The Kill en rockt een stuk harder dan op de vorige twee releases. Vooral het gitaarwerk is een stuk verbeterd. Titeltrack is net zoals bij de vorige release het beste.

Helaas staat hier ook het allerzwakste nummer uit het Annihilator-repetoire op: Innocent Eyes

Refresh the Demon vind ik een erg mooi album van Annihilator. Hij is misschien niet zo agressief en snel als All For You of Waking the Fury maar gewoon lekkere pakkende nummers met goeie Riff's.

Het album zit superstrak in elkaar en doet mij het meest denken aan King of the Kill. Er zitten wel een paar onnodige softe nummers tussen maar dit maken de rest van de nummers op het album (voor mij Ultraparanoia en City of Ice) meer dan goed.

Waanzinnig slecht.

Pastooooorrrr of Disastoooorrrr.
Wat een waardeloze zangstem heeft Jeff.
Sorry Jeff, ik vind je verder geweldig.

Simpele riffs en drumcomputers maken het af en hoppa, hier hebben we industriele metal
bah bah bah!

Ik zet nog maar even Never Neverland op.

Had hier meer van verwacht, vooral omdat 'King of the Kill' zo'n knaller was. Zou pas met 'All for You' weer een goed album van de band uitkomen.

Goede plaat.

Hier laten Jeff Waters en co. eens horen waar zien wat ze in zich hebben. De wat 'softere' albums van hiervoor worden eigenlijk een beetje weggeblazen en dat al met de eerste drie nummers (en dan 'Awaken' even weggelaten). En wederom is ook hier de titeltrack het sterkste wat de plaat te bieden heeft. Technisch gezien is plaat heel erg sterk, leuke riffs en goeie solo's. De zang is nog steeds niet het geweldigste wat de band kent, al vind ik het wel een stuk beter dan het vorige album. Het rustige eruit, het hardere erin. Iets wat ik graag zie bij 'Annihilator'.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Refresh the Demon
04. Set the World on Fire
05. King of the Kill

Er is niet veel en co. op deze plaat.

Jeff Waters speelt en zingt hier alles. Alleen de drums zijn door Randy Black ingespeeld.

En dat is ook gelijk mijn grootste issue hier. Het klinkt allemaal heel erg hetzelfde. Deze plaat lust ik samen met Remains het minste.

Ook dit plaatje kan mij wel weer bekoren. De Megadeth invloeden liggen er ook hier weer dik bovenop; staccato zang, afgemeten riffs en veel tempowisselingen. Dat is echter in dit geval een aanbeveling. Waters heeft de plaat zelf weer ingezongen en daar heb ik vrede mee, hoewel ik hem (net als Mustaine) een tamelijk matige zanger vindt. Dan dit schijfje, de loopjes, de hooks, de catchy melodieën, het gaat er bij mij in als koek. Waters verstaat de kunst om als 1 van de weinige muzikanten in het trash genre voor de nodige afwisseling te zorgen, prima melodieën te componeren, smaakvolle akoestische stukken toe te voegen en het genre wat toegankelijker te maken. Hoewel hij vanaf de jaren 00 weer wat meer een brutere koers vaart gaat mijn voorkeur uit naar zijn werk tot eind jaren 90. Dit plaatje is geen klassieker, daarvoor is het misschien net te wisselvallig voor, maar nummers als A Man Called Nothing, het vlotte titelnummer, Ultraparanoia en het catchy City of Ice zijn prima songs.