Annihilator - Carnival Diablos (2001)

Twee redenen waarom je deze cd zou moeten hebben: toffe cover en een geweldige AC/DC-tribute in de vorm van Shallow Grave!
Verder is de outro bij Hunter Killer ook enorm gaaf, en is Denied wel een aardig nummer. Voor de rest ben ik niet zo weg van dit album.

Je vergeet Joe Comeau, die absoluut de beste zanger is die de band ooit heeft gehad! Dit album was mijn eerste kennismaking met de nieuwe Annihilator en is nog steeds 1 van mijn favorieten.

Inderdaad. Comeau pastte perfect bij de muziek die Annihilator maakte op dat moment en hij was toen ik voor het eerst met Annihilator in aanraking kwam (het fantastiche nummer 'Ultra Motion') ook de ultieme zanger voor de band. Ik kan het materiaal met hem nog steeds wel waarderen, maar de productie vind ik echt enorm tegenvallen op die albums. Het klinkt vaak als een grote brei, terwijl mijn favoriete albums (de eerste drie albums en All For You) juist een heerlijk heldere productie hebben. Wat zangers betreft houdt ik het op Randy Rampage (zanger op Alice in Hell en Criteria for a Black Widow) en Aaron Randall (Set the World on Fire). De huidige zanger Dave Padden vond ik erg goed op All For You en Schizo Deluxe, maar op het nieuwe album 'Metal' vond ik hem (en de hele band) ontzettend tegenvallen.

Schizo Deluxe heb ik, ben er zeer tevreden over. Ik ben alleen nogal angstig om All For You en Metal aan te schaffen, omdat ik All For You net iets te emo-achtig vind klinken (het nummer dan, weet niet of de rest ook zo klinkt), terwijl ik de zang op de nummers die ik van Metal hoorde heel erg ongeinspireerd vond klinken.

Ik stem voor Joe en Coburn als favoriete zangers, maar eigenlijk heeft Annihilator nooit echt een slechte zanger gehad.

Erg degelijk album dat een mooie samensmelting brengt van Thrash, Heavy Metal en Hard Rock.
De AC/DC-tribute Shallow Grave weet me zeker ook te charmeren.
Joe Corneau is voor mij de beste zanger van Annihilator die ik tot nu toe hoorde (degenen die ik al aan het werk hoorde zijn Waters himself, Rampage en Pharr).
En hoewel ik hier een mooie 3,5 aan geef moet ik ook wel kwijt dat sommige nummers gerust korter hadden gemogen en dat ik niet altijd even wild ben van het afgenepen gitaargeluid en de soms repetitieve riffs van Waters.

Gewoon een fantastisch, afwisselend album met Joe Comeau als de op één na beste zanger (lang leve Randy).
Eigenlijk staan er geen zwakke songs op dit album. Tja, en als ik er één moet noemen, dan toch Shallow Grave.
Begrijp me niet verkeerd, het is een goeie track, maar voor mij de minste. (Ben ook geen AC/DC-fan, dus daar zal het wel aan liggen.)
Lekkere openingsbeuker, rampetampen met The Perfect Virus, helemaal uit je dak gaan met Battered, wat gas terug nemen tijdens het titelnummer etc.etc. Zo heeft ieder nummer wel wat te bieden.
Ook het instrumentale Liquid Oval is geweldig, maar ik moet dan ook wel toegeven dat ik de instrumentale tracks van Annihilator over de gehele linie prima kan waarderen, ondanks dat ze het tempo er vaak uithalen.
Jammer dat opvolger Waking the Fury dit album niet zou overtreffen.

Time Bomb neigt naar Judas Priest, Epic Of War heeft ergens een vette knipoog naar Iron Maiden.
Shallow Grave is dan weer onversneden AC/DC-koek. Bij Liquid Oval moest ik zowaar aan Joe Satriani denken. Alleen die Chicken&Corn (op het einde van Hunter Killer) had achterwege gelaten mogen worden. Over het algemeen een zeer goede Annihilator schijf met een goeie Joe Comeau achter de microfoon. Het is alleen jammer dat Annihilator zoveel problemen heeft met het behouden van zangers...
Zou Jeff Waters zo'n moeilijke man zijn om mee samen te werken (en past hij bij deze in het rijtje Malmsteen, Wylde, Mustaine, Tolkki en Schaffer?)

Volgens Waters heeft dat te maken met de semi-professionele status van Annihilator. Kort gezegd: Speel je bij Annihilator, dan ben je veel vrije tijd kwijt en verdien je geen moer. Dat vergt doorzettingsvermogen. En als je een gezin hebt, kies je sneller voor een vaste baan en dito inkomen. Wel jammer want deze bezetting met Joe Comeau vond ik een toekomstbestendige bezetting.

De band klinkt fris als altijd. De plaat bulkt van de energie en de nummers zijn aanstekelijk en opvallend luchtig. De knipogen naar de andere bands zijn bewust gedaan. Een leuke hommage aan de helden.

Wederom een hele sterke en leuke plaat van 'Annihilator' die mij wel wist te overdonderen. De zang vond ik wat minder maar technisch en instrumentaal is het weer een meesterwerk en Waters blijft voor mij een hele goede gitarist. Jammer, ook wel na het lezen van het bericht voor mij dat 'Annihilator' nooit echt het gene krijgt wat ze verdienen, een band die wel meer populatie mocht krijgen want zeker onder de thrash blijft de muziek van deze band heel sterk. Er stonden weer een paar leuke nummers op, en het was weer genieten geblazen.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Criteria for a Black Widow
04. Carnival Diablos
05. Refresh the Demon
06. Set the World on Fire
07. King of the Kill
08. Remains