Annihilator - Waking the Fury (2002)

Bij vlagen briljant, vooral het begin, maar later enkele zwakke nummers en een erg matige productie maken dit album toch tot een middenmoter in de Annihilator-discographie. Maar toch springen er enkele nummers bovenuit, de beste nummers die Waters in jaren (sinds Set the World on Fire) heeft geschreven: Ultra Motion, Torn, (My Precious) Lunatic Asylum, Striker en The Blackest Day zijn werkelijk heerlijk: rauwe zang van Coumeau, die ondanks dat hij totaal geen uitstraling op het podium heeft, toch een van mijn favoriete Annihilator-zangers is - samen met Randy Rampage en Aaron Randall. Lekkere drums van Randy Black en het karakteristieke gitaarspel van Waters. Erg jammer van de productie, gelukkig staan de beste nummers van dit album ook op het live-album Double Live Annihilation, waar ze nog beter klinken.

Hiervoor geef ik 3,5*

Lunatic Asylum en Striker zijn zelfs mijn favoriete Annihilator nummers ooit. De productie heb ik dan weer totaal geen problemen mee, helemaal omdat dit album wel een van de zwaarste is die ze ooit hebben gemaakt. Geen ballad of ander gezeik te vinden, gewoon heerlijke moderne thrash met perfecte vocals!

Dit staat me erg aan!

Ik heb al enkele platen van Annihilator gehoord en ze hebben allemaal wel iets dat me aan staat, maar ook iets dat me meestal iets minder bevalt.
Deze Waking The Fury wordt nogal eens over het hoofd gezien, maar voor mij is het één van de beste van Annihilator die ik tot nu toe gehoord heb.
Lekkere Thrash, hier en daar wat Heavy Metal,een goede zanger (die me af en toe zelfs wat aan Lemmy doet denken), geen ballads aanwezig (joepie!) en een meer dan degelijke productie (hoewel die gitaren toch weer 'afgeknepen' klinken).
Op hun vorige kregen we een AC/DC-tribute in de vorm van Shallow Grave. Op Waking the Fury doen ze dat nog eens licht over op Nothing to Me.

Zeer geslaagde moderne Thrash-plaat!!

De enige cd die ik heb van Annihilator, maar wat een geweldige plaat! Lekkere trash samen met de stevige rock van Nothing To Me.

Dit is misschien wel snelste (ook wel lawaaiigste) plaat van Jeff.
Soms stoor ik mij wel een beetje aan het lawaaiige.
Het had iets gepolijster geproduceerd mogen worden, verder beuken de nummers natuurlijk flink

Sterke opvolger van Carnival Diablos.

Randy Black is wel echt een fenomenale drummer.
Je zou hem bezig moeten zien, om hem te waarderen, daarbij is zijn spel zo snel en strak, buitengewoon waanzinnig.

Joe Comeau verdient ook een pluim. Wat een heerlijke agressieve stem heeft die man

Zeker een sterke opvolger op het goede Carnival Diablos. Vooral technisch is de plaat weer zoals gewoonlijk weg te snoepen, wat een prachtige muzikant blijft Jeff Waters. Ik mag de band aanstaande donderdag bewonderen in Hedon Zwolle waar ze een optreden geven dus ik heb er veel zin in. De plaat kent goede nummers maar de zang vond ik niet héél geweldig persoonlijk. De plaat duurt nergens te lang en kent een leuke dosering aan nummers. Vooral het begin van de plaat met de eerste vier nummers vond ik erg sterk, daarna zwakte het wat af naar mijn mening.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Criteria for a Black Widow
04. Carnival Diablos
05. Refresh the Demon
06. Waking the Fury
07. Set the World on Fire
08. King of the Kill
09. Remains