The Runaways - Live in Japan (1977)

Album waar ik tegen aan liep in mijn speurtocht door (oude) lijstjes. Live albums hebben soms iets extra's, maar dat is hier zeker niet het geval. Kinderrock & roll met een zeer slechte cover van the Troggs klassieker 'Wild Thing'. Hoe dit in de OOR jaarlijst over 1977 terecht is gekomen is mij een raadsel.
2*

Maar de hoes maakt het nog een beetje goed.

Je kan moeilijk zeggen dat The Runaways een groep was die een lang leven was beschoren. De groep zou slechts 4 jaar bij elkaar blijven, en zelfs in die periode waren er wat personeelswissels, en toch hebben ze in die korte bestaansperiode van 1975 tot en met 1979 zowaar 4 studioalbums en 1 livealbum op het publiek losgelaten. Live in Japan is logischerwijs het livealbum en is samengesteld uit nummers van hun optredens van 5, 6 en 12 juni 1977. De keuze voor Japan was snel gemaakt, want dat was eigenlijk de enige echt grote fanbase die de dames hadden en dat verbaast me toch ergens wel. Ik zou denken dat er meer animo is voor zo'n all-female rockband als deze en nu zo'n goede 45 jaar na datum is dit nog altijd wel een genietbaar album. Je voelt dat de overgangen niet altijd even soepel lopen (de Rock & Roll cover - origineel van Lou Reed - is duidelijk aan het eind van een concert opgenomen getuige het dankwoord aan het publiek, maar is hier aan het einde van de A-kant van de plaat geplaatst) en het klinkt soms erg rommelig, maar net daardoor heeft dit wel zijn charme. Die cover van Wild Thing is ritmegewijs dan weer compleet om zeep geholpen, maar die zang geeft er dan weer een eigen smoel aan. Nummers als Cherry Bomb of Neon Angels on the Road to Ruin (wat een fantastische titel trouwens en misschien wel mijn favoriete nummer op de plaat) maken sowieso ook veel goed en eigenlijk is gewoon heel de B-kant top. De groep zou dus twee jaar later splitten en vooral Joan Jett zou nog hoge toppen scheren, maar dit is toch een fijne tijdcapsule. Trouwens, wat is dat met die flard van een Sinterklaasliedje (Daar wordt op de deur geklopt) bij de intro van C'Mon? Blijf het altijd grappig vinden om dat opeens te horen.

Ik ben er nooit kapot van geweest. (Hard)rock van het oersaaiste soort. Ook de evergreen Cherry Bomb rockt net zo hard als een belegen nudist op een uitgestorven strandje. Het leukste wat eruit voortkwam is de solocarrière van Lita Ford.