Lone Wolf - The Lovers (2012)

Een andere sound dan voorganger 'The Devil and I', maar ik kan het wel smaken. Wel een pak minder interessant dan die voorganger, en ook een beetje vreemd dat hier nog geen stemmen of berichten staan (al staat er met mijn bericht nu wel eentje), want 'The Devil and I' was toch een bescheiden succesje.

In 2010 wist de Brit Paul Marshall me bijzonder prettig te verrassen met het album ‘The Devil and I’, het eerste album dat hij maakte onder alter ego Lone Wolf. Eerder maakte Marshall al een obscuur plaatje onder eigen naam, en nu is er dus de tweede van Lone Wolf, getiteld ‘The Lovers’. En ik vind het nog steeds vreemd dat hier zo weinig animo voor is.

De plaat opent met een korte intro, die verder niet al te veel toevoegt. Daarna volgen gelijk de beste songs van het album. Het geluid is anders dan op de voorganger, er wordt meer teruggegrepen naar de aangezwengelde 80’s sound, ik herken er wel wat invloeden van Talk Talk in bijvoorbeeld. Dat hoeft geen verrassing te zijn; Marshall heeft het nummer ‘Wealth’ van Hollis en co. gecoverd, en de adoratie voor Talk Talk is misschien wel het duidelijkst te horen in ‘Ghosts of Holloway’. “Ghosts of Hollis”, zou je het kunnen noemen.

Vooruitgestuurde single ‘The Swan of Meander’, en daarmee ook de belangrijkste buzz voor mij om het album op te vissen (want ik had het totaal niet door, deze plaat is werkelijk met stille trom gereleased), vind ik een erg mooi nummer. Qua sfeer weet dit nummer de meeste herinneringen op te roepen aan ‘The Devil and I’, en ik ga dat album straks ook gewoon lekker luisteren, denk ik. De opening van dit nummer is opvallend te noemen, en grijpt meteen de aandacht. Wat volgt, is een liedje dat zich door allerlei sierlijke bochten wringt, met die typische zang van Marshall, die iets rustgevend heeft (terwijl hij er toch ook soms erg mee kan uitpakken).

‘Spies in My Heart’ en ‘Ghosts of Holloway’ zijn, zoals eerder gezegd, de andere hoogvliegers. ‘Spies in My Heart’ is gewoon een lekker popliedje, met een nostalgische sound, in ‘Ghosts of Holloway’ wordt hier en daar geëxperimenteerd met elektronica, met handclaps erbovenop.

Daarna is het wat mij betreft grotendeels uit met de pret, en laat Marshall me achter in vertwijfeling. De eerste nummers laten zien dat hij nog steeds in staat is om bijzonder fraaie popsongs te schrijven, ‘Good Life’ is al minder overtuigend, al helt de balans nog steeds over naar het positieve (vooral dankzij het refrein, ingezongen door Laura Groves, een vriendin van Marshall en bekend onder alter ego Blue Roses). ‘Butterfly’ is een subtiele hint naar ‘Lullaby’ van The Cure, maar verder niet zo geweldig, net als ‘Needles and Threads’ ook wat gewoontjes klinkt.

‘Two Good Lives’ is dan toch nog een lichtpunt, maar de prachtige bloem waarin het liedje zich zou kunnen transformeren, wordt het eigenlijk nooit. Het is allemaal prima, maar de magie die ‘The Devil and I’ voor mij zo’n goeie plaat maakte, is hier jammer genoeg niet aanwezig. De afsluitende titeltrack zorgt voor een gedegen einde, in alle rust.

Deze plaat is trouwens uitgebracht op het label van Marshall, It Never Rains, na de breuk met Bella Union. Hiervan was Marshall behoorlijk ondersteboven, en de vrees bestaat dat hij geen platen meer gaat uitbrengen, althans, onder het alter ego Lone Wolf toch niet. Zelf zou ik dat jammer vinden, want hoewel deze nieuwe plaat verre van een parel is, was de voorganger dat wel, en weet ik dus dat de muziek van Marshall meer dan de moeite waard is.

3 sterren

De nieuwe plaat van Lone Wolf (aka Paul Marshall) getiteld 'The Lovers' is zo'n typische 'groeibriljant’. Niet meteen een klassieker dus, maar briljant desalniettemin!

Lone Wolf houdt er niet van om zichzelf te herhalen en kiest daarom niet altijd voor de artistiek veilige route. Inderdaad, als je net zo'n plaat verwacht als Lone Wolf 's vorige, 'The Devil and I', of de in 2007 onder zijn eigen naam uitgebrachte album ‘Vultures’ dan zul je eerst een beetje in verwarring zijn. De sfeer en sound van dit nieuwe album zijn behoorlijk anders. Maar als je de plaat een paar luisterbeurten de tijd en ruimte geeft om echt op je in laat werken, dan zijn tracks als 'The Swans of Meander' en 'Ghosts of Holloway' niet anders te betitelen dan regelrechte klassiekers (songs met hitpotentie!) en komen 'Spies in my Heart', 'Good Life', ‘Needles and Threads’ en 'Two Good Lifes’ daar na een paar luisterbeurten al zeer vlak achteraan. Het album sluit met de titelsong op gepaste, ingetogen manier af.

De muziek op 'The Lovers' is meer electronisch van karakter en minder gitaar georiënteerd dan zijn vorige werk en de songs zijn hoorbaar beïnvloed door de '80's en vooral het oude Talk Talk.
Maar wat in mijn optiek nou echt de essentie van dit album bepaalt, is niet de muziek, ook niet de experimentele creatieve aanpak, noch de houtje-touwtje ritme-instrumenten en naar mijn smaak iets te 'kale' productie, maar de werkelijk alles-dragende en vooral geruststellende stem van Paul Marshall die je een half uur aan de hand neemt en een kijkje gunt in zijn gevoels- en belevingswereld en je voor even het gevoel geeft dat alles goed komt. Hij weet je echt te raken met zijn stemgeluid. (De enigen die dat gevoel eerder bij mij hebben weten op te roepen zijn, in niet willekeurige volgorde: Brendan Perry, Robin Pecknold en John Grant.)

Door het ongedwongen opnameproces van 'The Lovers' (bijna alle nummers zijn in de studio geschreven op basis van enkele losse ideeën) heeft Lone Wolf weliswaar een creatief risico genomen, maar wel een met vooral als resultaat, dat dit een sfeervolle en ongedwongen, spontane plaat geworden van een geweldig goede en zeer sympathieke muzikant die hoorbaar 'senang' is met zichzelf. En elke keer dat je het album draait krijg je meer waardering voor de plaat, het proces en de man achter de muziek.

Lone Wolf/Paul Marshall heeft een eigen sound en verdient mede alleen al daarom een groter publiek dan hij tot nu toe op eigen kracht heeft weet te bereiken. Om te voorkomen dat deze ster gedesillusioneerd de muziekindustrie voorgoed de rug toekeert, lijken een zekere mate van erkenning en succes kritische voorwaarden voor zijn voortbestaan als recording-artist te zijn.

Met andere woorden: Laat deze absolute aanrader niet zijn laatste wapenfeit zijn! Zeg het voort!