Sammy Hagar - Not 4 Sale (2002)

Beetje vergeten album van Sammy. Dat hier nog geen berichten staan zegt wat dat betreft denk ik genoeg. Is dat terecht? Nee, absoluut niet!! De sound op dit album is overdonderend en erg vet. Dat komt nummers als Stand up, Hallelujah, Make it alright, The big square inch en Karma wheel zeker ten goede. De prachtige ballad Halfway to Memphis mag ook gehoord worden trouwens! De Led Zep medley tenslotte, is ook erg leuk.

mwoa zo enthousiast over dit album ben ik nu ook weer niet. Staan een aantal erg leuke nummers op, en halfway to memphis is idd wonderschoon, maar ik vind het bij vlagen een beetje ongeinspireerd overkomen. Dat heb ik wel bij meer albums van hem, terwijl ik toch een fan van hem ben door zijn image, persoonlijkheid en vooral zijn fantastische stem. Zijn beste album vind ik toch wel marching to mars, echt nog veel beter dan deze!

Klopt wel wat je zegt over Marching to mars. Die is wel érg goed! Maar deze vind ik daarna toch wel één van z'n betere. Zeker van de laatste jaren.

Ja dat klopt, maar dat komt naar mijn idee meer doordat die andere albums vanaf 2000 (ten13, red voodoo, livin it up, cosmic fashion) matig tot zeer slecht zijn

Eeeh ja, dat ben ik met je eens geloof ik

"Not 4 Sale" is een pretentieloze en recht-toe-recht-aan rockplaat van Sammy Hagar. Niks geen grote gebaren of gedoe, gewoon lekker rocken. En dat kun je wel aan Sammy Hagar overlaten. Zijn stem heeft in al die jaren nog niets aan kracht ingeboet. De liedjes op "Not 4 Sale" klinken lekker in het gehoor en zijn zorgvuldig opgebouwd. Het is overigens ook nergens echt memorabel, al is "Halfway to Memphis" een zeer sterke rockballad. "Not 4 Sale" is gewoon een fijne rockplaat, niets meer en niets minder.

In 1996 verliet Sammy Hagar voor mij onverwacht Van Halen. In 2002 is Not 4 Sale alweer zijn vierde album daarna, waar Van Halen er nog maar één uitbracht. Ook deze vierde is prima, wat laat zien dat Hagar - zoals hij zelf aangaf na zijn vertrek bij VH - inderdaad druk bezig was én bleef met het schrijven en opnemen van nieuw werk. In dit geval een echt groepsproces: bij elkaar komen en spelen, waarbij ideetjes uitgroeien tot volwaardige nummers, zo vertelt hij in het boekje.
De hoesfoto is mooi: heeft Hagar deze gitaar met de naam 'Red Rocker' op de hals speciaal voor zich laten maken? Wie zal het zeggen, kon er geen informatie over vinden. We zien de gitaar met uiteraard rode body ogenschijnlijk in een winkel staan, met de albumtitel als kaartje eraan hangend. Nogmaals: mooi plaatje!

Het is zijn derde met the Waboritas en wederom wordt sterk werk afgewisseld met minder, al blijft ook hier na afloop het positieve gevoel. Verschil met voorganger Ten 13 is dat hier wat meer een akoestisch gevoel aanwezig is, alsof de basis van veel nummers daarop ontstond. Al is het wel degelijk een hard rockend plaatje met de altijd sterke stem van Hagar.

Midtempo en log rockt Stand Up en als het halverwege intenser wordt, valt op hoe lekker de gitaren klinken. Productie van Bob Daspit met de groep. Iets sneller is Hallelujah met daarin kritiek op mooidoenerij terwijl de wereld een zootje is - denk ik. Pakkend refrein in ieder geval.
Dan de voet weer van het gaspedaal in Halfway to Memphis dat tegelijkertijd massief scheurt met melodieuze gitaarlijn. Uptempo en akoestisch begint Things've Changed, waarin Hagar terugblikt en met enige spijt constateert wat de liedtitel zegt. Het is vrolijk en weemoedig tegelijk met een aangename melodie, zoals Bruce Springsteen ook zo goed kan: rocken met gevoel.

De eerste keer dat ik Whole Lotta Zep hoorde, was de beste; had namelijk niet gezien hoe het nummer heette en was aangenaam verrast door deze medley 2.0 van klassiekers van Led Zeppelin. Normaliter haat ik medleys, maar hier werkt het wonderwel, ook als je inmiddels weet wat er komt. Het werkt omdat de muziek daadwerkelijk tot een eenheid is gesmeed, midtempo en stevig, in plaats van de nummers domweg aan elkaar te plakken. Een sterke ode aan Zeppelin, extra leuk als je weet dat Hagar in zijn jonge jaren het nodige werk van de groep coverde - hij werd begin jaren '70 zelfs tot de nieuwe Robert Plant gebombardeerd...

De tweede helft. The Big Nail is wederom langzaam en nu gaat het me tegenstaan, want de melodie is niet sterk genoeg. Hier had het sneller gemoeten. Iets vlotter en zeker met betere melodie is Make It Alright, maar nog steeds niet goed genoeg.
Niet getreurd, reeds na 153 seconden wordt het daadwerkelijk sneller: Not 4 Sale is uptempo, scheurende gitaren met koortjes á la Michael Anthony in de dagen van "Van Hagar". Nog een schepje erbovenop in The Big Square Inch met pakkende duetzang in de coupletten tussen Hagar en één van de groepleden (de hoes vermeldt niet wie) en bovendien een eenvoudige maar effectief scheurende riff.
Slotlied Karma Wheel suggereert bij eerste beluistering dat het een groeiertje kan worden, wat blijkt te kloppen. Met name de bruggen, het refrein en de gitaarsolo hebben een slepende schoonheid. Anders dan Hagar ooit heeft gedaan, met zijn stijgende akkoordenreeks van pakkende klasse.

Wat ook zo lekker is: tien nummers van in totaal 42 minuten. De lengte van de gouwe ouwe elpee was eigenlijk heel prima, de cd leverde ons destijds te vaak uitgereikte albums die (mij) veel te lang duren. Sammy Hagar and the Waboritas laten horen hoe het ook kan, ondanks een enkele filler. Maar ook dat was vaak onderdeel in mijn nostalgische blik: Things've Changed, zong ome Sammy, maar wat dat betreft is het net als vóór de komst van de digitale schijfjes.

Als Sammy & the Wabo's volgde Live: Hallelujah.