traumahelikopter - traumahelikopter (2013)

Uiterst vermakelijke - en voor Nederlandse begrippen zelfs een verrassend goede - (garage)rockplaat. Mede door de korte speelduur van de nummers en het hoge meebrulgehalte ervan, kan-ie moeiteloos op repeat. De positieve uitschieter hier is toch wel het vrij verslavende Wolf gevolgd door Kids die qua (instrumentale) begeleiding misschien net even wat "professioneler" klinken dan het overige, al zit er weinig variatie in de samenstelling van de nummers onderling. Niet dat het wat uitmaakt voor 'n plaat die minder dan een half uur duurt, maar toch. Het soort van Britse accent dat de zanger van de band zich wil aanmeten, althans, zo klinkt het in mijn oren, komt de nummers absoluut ten goede (het zorgt zelfs voor, heus waar, een enigszins internationale sound). Ik ben aangenaam verrast door dit bandje!

En ook ik ga voor de 4 sterren. Traumahelikopter zet hier een heerlijke garagerockplaat neer die kort maar krachtig is. In die 26 minuten wordt er voornamelijk op een lekker tempo door gebeukt maar op Wolf wordt het gaspedaal even niet helemaal ingedrukt. Het gitaarwerk is pakkend en de drums zijn basic, maar doeltreffend. De nummers blijven snel in je kop hangen. Als deze mannen in de buurt komen ga ik zeker eens kijken. Als je benieuwd naar deze plaat bent, hij staat op de Luisterpaal van 3voor12!

Tja, erg origineel is dit natuurlijk niet, verfrissend des te meer. 11 nummers, nog geen halfuur; dan weet je dat het korte, strakke songs zijn. Dat is ook zo, al vind ik het soms toch wat te mak gaan klinken. Sterke songs zijn 'Kids', 'Wolf', 'I Ain't Workin' This Summer' en 'Infected'. Ik ga voorzichtig met 3* aftrappen, maar mocht deze in de toekomst nog meer beluisterd worden (en ik zou 'm vooral ook 'ns in de lente willen horen, maar die is nog ver weg), dan zit er kans op verhoging in.

Vermakelijk plaatje, het begin van Losing Grip doet me erg aan Arctic Monkeys denken, dat nummer vormt ook samen met Infected het beste van de plaat.

Op zich geen opzienbarende muziek, maar het klinkt allemaal wel erg lekker. Recht voor zijn raap garagerock met invloeden. Het is uiteindelijk maar lastig te weerstaan.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Traumahelikopter - Traumahelikopter - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Kort maar krachtig, langer wil ik het niet maken

Nadat ik me al tijden verbaas over het feit dat België met zoveel klasse bands op de proppen komt en Nederland hier altijd een beetje achter blijft, lijkt hier verandering in te komen. Namen als Jacco Gardner, Soul Sister Dance Revolution, of nu dit album van Traumahelikopter zouden prima een internationaal smoel kunnen tonen. Dit is inderdaad niet perse een erg origineel album, maar het klinkt wel verdomd lekker. 11 korte en retestrakke tracks, waarbij Wolf bij mij favoriet is. Ook een zeer behoorlijke live-act overigens.

Ik zet m voorlopig op 3,5*

Tijdens Eurosonic live gezien en ze traden op in een ... parkeergarage. Dat was ouwerwets pogoën. Kort, ruig en vet, elementen die live het best tot z'n recht komen. Of ik de plaat in huis haal betwijfel ik, naar een live optreden ga ik zeker wel weer

Echt een prachtige bandnaam. Leuke muziek ook.

Ik heb het gisteravond voor de eerste keer gehoord en ik moet zeggen dat dit enorm fijne muziek is. Misschien niet zo origineel of beter dan wat er al uitgebracht is in het genre, maar toch toont dit debuut de potentie van deze band aan.

Bij dit soort eenvoudige rockplaten heb je het wel gehad na paar luisterbeurten maar Traumahelikopter is echt een uitzondering. De melodielijnen blijven extreem lang in je hoofd hangen. Zo heb ik vandaag al de melodielijnen van Learned My Lesson en I Ain't Workin' This Summer geneuried. Dit is ook een heerlijke plaat om je gitaar in te pluggen en mee te spelen. Dit wordt een van de Nederlandse beloftes van de komende jaren.

Beetje tamme garagerock, mocht van mij nog wel wat meer de bocht uitvliegen.

*Rammelrammel* en raggen maar.

Hey ho let's go..... tja, we horen niets maar dan ook helemaal niets nieuws.
Soms toch nog wat braafjes al wil het zo niet overkomen.

Geeft allemaal niks: hier moet je gewoon niet al te veel bij nadenken: één, twee, drie, vier.....hey ho let's go!

Pardon my French, maar verdomme wat een übergeil plaatje zeg!

Een grote bak adrenaline! Alleen Wolf is even een wat rustiger nummer, maar verder WOW!

Een favoriet nummer kiezen is haast niet mogelijk, vanaf de eerste gitaarklanken van Down in the City ben je om!

Origineel is het allemaal verre van, maar (nogmaals) verdomme wat een übergeil plaatje zeg!

Deze plaat biedt enorm opzwepende, aanstekelijke en herkenbare muziek, maar toch breekt het niet echt potten. De band heeft zeker potentie en toont dat min of meer ook op deze plaat, maar dat zorgt er net niet voor dat ze de hoge regionen van dit genre bereiken. In Nederland zal deze plaat waarschijnlijk niet vergeten worden, maar ik denk niet dat dit ook gaat gelden voor andere landen. Nu hebben ze nog genoeg tijd om te kunnen werken aan hun internationale reputatie en hoeft een debuut daarvoor niet te dienen.

Volume op 10,een flink aantal keer draaien en je hebt één van de leukste Nederlandse garage rock platen van de laatste jaren.Sterke songs,de bijpassende produktie en ook nog lekker veelzijdig (voor dit genre);erg goed.

Lekkere teringherrie is dit zeg!

Live in Utrecht

Traumahelikopter - Losing Grip @ Le Guess Who Le Mini Who - Stathe