Wilderness - Wilderness (2005)

Muzikaal zit de debuutplaat van Wilderness sterk in elkaar. De post-punk-beïnvloedde sound staat als een huis en aan het songmateriaal schort het ook niet. Dondert flink door, rammelt hier en daar prettig - niks mis mee dus. Die stem echter, tja. Tja. Tja-tja-tja-tja-tja. Met die stem kan ik niks nakkes nada. Helemaal niks. Toch erg jammer, aangezien Wilderness anders nog wel veel hoger had gescoord. Voorlopig echter een 3*. 4 voor de muziek, 1 punt aftrek voor de vocals.

Ik vind de stem wel tof zo. Een zingende drill instructor zeg maar.

Minpuntje wat mij betreft is alleen dat het album hier en daar een beetje eentonig is. Alsnog een tof album, mooie hoes. Dus ik kan mij nog steeds wel vinden in de 4 sterren die ik hier destijds aan gegeven heb.

Het gitaarspel op deze plaat doet me denken aan de sfeer die Interpol op Turn On the Bright Lights (2002) deed neerzetten. Hetzelfde heerlijke gejangel vult de plaat samen met de zeer aparte vocalen van James Johnson. Stevige drum en baspartijen rijgen het geheel met passie aan elkaar. Het gevoel van euforie doet de plaat me geven. Passie voor het leven. Een revolutie: 'the hand, the fist, the hand over the fist, the end to all this, what's in the end of freedom, the end of freedom'. Alsof we op de rand van de wereld staan. Doet me denken aan het spel van From Monument to Masses. Met dezelfde gedrevenheid en ritme vullen de drums het geluid aan. De drama van de wereld verwikkeld in heel het gebeuren.