Grant Green - Visions (1971)

Supercoole hoes. Mooi jazz gitaarspel.

Het allermooiste aan deze Grant Green LP vind ik de fenomenale hoes. Ook de achterkant mag er trouwens wezen. De muziek is van echt goed tot heel aardig, op één nummer na (van Mozart). Er wordt met name soul-jazz gespeeld, maar wel met een elektrische bas (Chuck Rainey) en piano (Emanuel Riggins), waardoor je echt een early 70's sound hebt. Grant Green speelt geweldig gitaar, Idris Muhammad drumt uitstekend, fijn zijn de congas van Ray Armando en de vibrafoon van Billy Wooten.

Het openingsnummer Does Anybody Really Know What Time It Is? is echt geweldig. Maybe Tomorrow en Love on a Two Way Street zijn heel aardig, maar de eerste twee minuten van Mozart in jazz vorm zijn mij te cheesy. De improvisatie die daarna volgt in het nummer is wel weer geslaagd. Cantaloupe Woman is een volgend uitstekend en erg lekker nummer.

We've Only Just Begun is een song van de Carpenters en dit is echt een fijne versie daarvan. Slotnummer Blues for Abraham is een lekkere afsluiting van de plaat. Daarvoor staat Never Can Say Goodbye, waar ik ook voor vreesde, maar dat klinkt helemaal niet verkeerd op de jazz gitaar van Grant Green. Net als het geluid trouwens: dit album heeft een uitstekende productie. En de Blue Note Classic Vinyl moet één van de beste zijn die uitgebracht is in deze toch al fijne serie. Geweldig werk hier van Kevin Gray