Al Di Meola - Splendido Hotel (1980)

Veelzijdig album van Al DiMeola, niet alle nummers zijn even sterk, maar staat m.i. zijn beste werk op.

En wat kan die man spelen!!

Sterke, veelzijdige en, vooral ook, sfeervolle plaat. Zuid-Amerikaanse, Italiaanse en Spaanse invloeden gaan hier hand in hand. Dan rockt het weer wat meer, dan is het weer iets meer theatraler, het klinkt allemaal even relaxed en zonnig. Degenen die DiMeola afdoen als een snelheidsduivel moeten echt eens wat beter luisteren, de beste man verdient veel meer dan dat.
Alleen hadden die vocalen (sowieso al een overschat verschijnsel) bij I Can Tell niet gehoeven. Het voegt echt niets toe aan dit soort muziek.

En ja, de man kan inderdaad spelen!

Misschien is dit wel geinig om te kijken Kaztor (jouw smaak kennende...):

YouTube - FRANK ZAPPA - CLOWNS ON VELVET, FEATURING AL DiMEOLA

1 tiende zappanoot en je weet acuut dat ut appa is

ongeleufluk

goeie gitarist, zappa dan, oh wag ff , al di meola plaat, die ken ik nog nie, hou ik zo

Malle, u bent geen DiMeola-fan?

Al speelt een andere stijl dan Zappa, maar klinkt daarin als z'n gelijke (als gitarist dan).

@Freaky: Dank je. Dat is van het Ritz-optreden uit 1981 (New York) waar Al opdook tijdens de encore. Hij draagt er precies hetzelfde pak als op deze cover.

Al DiMeola is waanzinnig...

Ik heb bijna al zijn werk, incl. Return to Forever...

ZIjn rockwerk (op zijn jaren 70 platen) zijn soms wat puberaal, maar wat mij betreft altijd smullen geblazen....

Grote stap omhoog ten opzichte van de voorganger. Di Meola lijkt zich te hebben beseft dat hij niet in herhaling moet vallen, want dit album is zowel qua speeltechnieken als composities afwisselender dan Casino. Verschillende stijlen passeren de revue en/of lopen in elkaar over.

Alleen 'I Can Tell' is gelikte rommel met een achtergrondkoortje dat nog net niet op Bee Gees lijkt...

Laten we wel wezen: als gitarist mag Zappa, hoe goed hij ook was, de snaren van Di Meola nog niet vervangen.

waanzinnig sterk album van deze topgitarist. Altijd blijft hij zijn herkenbare sound houden.
Heft op dit album ook de beschikking over topartiesten als Steve Gadd, Jan Hammer (die hij op veel albums laat terugkeren en daarmee ook samen soli speelt).
Ik vind het verder een erg veelzijdig album met nummers van verschillende aard. Dit album blijft de aandacht vast houden

Als ik naar dit album luister dan verslapt op een bepaald moment de aandacht, de cd duurt te lang...dit heb ik vooral bij een nummer zoals Dinner Music of the Gods, dat "stijf staat" van de breaks en tempo-wisselingen. Het lijkt wel alsof het dan alleen nog maar om de techniek gaat in plaats van de muziek zelf en dat is dan wel een beetje jammer. Maar ja, dan hoor je een stuk zoals Splendido Sundance, en dat is weer prachtig. Een topgitarist "in the prime of his life"...ik zou hem nog wel eens een keer live willen zien spelen.

Voor mij persoonlijk zijn beste plaat. Ik koester deze dubbelaar en gaat halfjaarlijks in bad.
Spanish Eyes en Spendido Sundance behoren tot de absolute top van zijn kunnen. Echter:

Door de jaren heen al luisterend naar verscheidene albums van di Meola vind ik beslist niet dat hij het niveau brengt dat ik ken vanuit de beginjaren maar daar mag iedereen anders over denken...

Ik ben bang dat ik dat laatste met je eens moet zijn. Later werk is veel rustiger, veel akoestischer en (nog) meer beïnvloed door wereldmuziek. Er zitten best mooie dingen bij, maar het niveau van zijn eerste jaren (pakweg 1976-1983, zijn jaren bij Columbia/CBS) heeft hij ook naar mijn idee nimmer meer gehaald. Dit album behoort inderdaad tot zijn beste, al koester ik zelf ook vooral zijn debuut, Elegant Gypsy en Electric Rendezvous. En zijn bewerking van de MOR-hit Spanish eyes (Al Martino) vind ik eerlijk gezegd niet bepaald het sterkste nummer uit zijn oeuvre.

Orange And Blue en Opus vind ik toch alleszins de moeite waard. Maar ook ik koester overigens Electric Rendezvous.
Splendido Hotel (alweer 45 jaar oud....) blijft de moeite waard inderdaad.