Mal Waldron Trio - Set Me Free (1984)

Met: Mal Waldron (piano), Barre Phillips (bass), Philly Joe Jones (drums)
Recorded on: October, 1969

Slechts een maand voordat hij zijn klassieker 'Free at Last' opnam, ging Mal de studio's in om 'Set me Free' op te nemen in Parijs. De sessie werd in 1984 voor het eerst uitgebracht door het Britse Affinity-label en kwam dus 14 jaar later uit dan de ECM-plaat. Om niet te zeggen dat het even geweldig is (dat is het niet), maar deze plaat wijst al in de richting van wat zou komen. Waar 'Ursula' een tipje van de sluier gaf, is 'Set Me Free' een duidelijk voorproefje. Het zou iets met de andere bandleden te maken kunnen hebben. Barre Phillips is immers een uitmuntende bassist uit de UK die zich uitstekend op zijn gemak voelt met de meer vrije vormen van jazz. En dat is meteen te horen in de meer vrije nummers zoals de titelsong die ook voor Mal’s begrippen behoorlijk ‘our’ is. Ook zoekt Philips voortdurend interactie met de pianist. Iets waar de bassisten op ‘Ursula’ en ‘Mal Waldron Trio’ minder toe in staat waren. Hoe dan ook, Philips speelt fantastisch maar legende Philly Joe ook! Een geweldige drummer uit de bop-traditie, Philly Joe stond altijd open voor nieuwe ideeën. Gedurende deze jaren speelde hij ook met onder meer Archie Shepp en zelfs Frank Wright. En ook hier klinkt hij volledig op z’n gemak. Als de klassieke Philly Joe: harde slag, rammend op de bekkens maar toch een solide en swingende basis voor Waldron. Op Attila de Hun gaat hij echt volledig los. En gelukkig: genoeg solo-ruimte voor hem waar zijn kwaliteiten nog eens des te meer komen bovendrijven.

Mal begint hier echt te rijpen en zijn definitieve geluid te ontwikkelen. Hij speelt als een beest op de titelsong en Attila de Hun met die snoeiharde aanslag waar hij bekend om staat. Maar klinkt net zo zacht op een nummer als Yeah, dat slechts een van de vele mooie Mal-ballads is. Wederom staat het album vol met composities van de hand van Waldron zelf. Hij had een natuurlijke gave voor het componeren van muziek en vooral in deze jaren speelde hij nauwelijks standards. Je mist ze sowieso niet, want zijn eigen muziek is eigenlijk veel interessanter.

Dit is een geweldige Mal-plaat en ook interessant om naar te luisteren met in het achterhoofd dat 'Free at Last' slechts een maand later zou worden opgenomen. Helaas is het allemaal opgenomen en uitgebracht door de groep BYG/Charly/Affinity. Labels die niet echt bekend staan ​​om hun geweldige geluidskwaliteit en ook niet omdat ze muzikanten betalen wat ze verdienden…. Het geluid is behoorlijk koud op mijn LP-versie, Mal's piano klinkt soms bijna als een elektrische piano en Phillips is te ver weg in de mix op sommige nummers. Misschien is de Japanse cd-versie op Jimco-records beter, maar daar heb ik geen ervaring mee en die is helaas zeldzaam en prijzig. Het mag de pret niet drukken. Dit is een uitstekende plaat.