Mal Waldron - Mal: Live 4 to 1 (1971)
mijn stem
geen stemmen
2
Soledad
geplaatst: 5 april 2022, 19:25 uur
Met: Koshuke Mine (alto saxophone on track A1 en A2), Mal Waldron (piano), Masabumi Kikuchi (piano op C1 en C2), Isao Suzuki (bass A1 tot B2), Yoshiyuki Nakamura (drums A1 tot B2)
Mal speelt hier live in 4 verschillende settings: de A-kant bevat een kwartet, de B-kant een trio, kant C is een pianoduet en kant D is Mal solo op piano. Vandaar de titel 4 to 1. De muziek werd ook uitgebracht als ‘Left Alone- Live 1’ op Fontana (kant A en B) en ‘All Alone - Live 2’, ook op Fontana (kant C en D).
Laten we beginnen met het kwartet op kant A. Saxofonist Koshuke Mine speelt duidelijk op de top van zijn kunnen, maar die capaciteiten reiken niet erg ver. Op ‘Left Alone’ is het oké, hij speelt een prima en uitgebalanceerde solo. Zijn toon mist nogal een stuk karakter en authenticiteit. Op ‘Straight No Chaser’ komt het gebrek aan techniek naar voren. Hij speelt steeds weer met vrijwel dezelfde ideeën en slaagt er niet in om indruk te maken of enigszins origineel te klinken. Hij doet me een beetje aan mezelf denken toen ik altsaxofoon speelde, zwaar gefocust op bluestoonladders, en that’s it. Bassist Isao Suzuki klinkt dan weer wel talentvol. Hij swingt aangenaam en geeft Mal een uitstekende basis. Toch is er voor hem en de drummer niet veel ruimte om te soleren. Mal speelt een prima maar toch wat afgezaagde solo.
Kant B is interessanter. Het trio begint met een ijzersterke uitvoering van de compositie ‘Right On’ dat het jaar ervoor te horen was op Mal’s fantastische soloplaat ‘The Opening’. Na het spelen van een catchy thema beweegt de band zich langzaam naar een stevig en swingend postbop-territorium. Zowel Suzuki als Nakamura staan hier hun mannetje en laten zien dat ze prima met vrijheid kunnen dealen. Verrassend goed! ‘Thoughts’ komt van de plaat ‘The Call’ van dat jaar. In de akoestische versie is het al net zo'n fascinerende compositie als op 'The Call' waar het op een elektrische piano wordt gespeeld. De versie hier heeft natuurlijk een meer jazzy dan fusion feel. Opnieuw is de chemie tussen de bandleden duidelijk aanwezig en hun interactie is heerlijk, langzaam opbouwend naar een climax, om dan langzaam uit te doven.
Kantje C is een pianoduo met de Japanse pianist Masabumi Kikuchi. Mal zit in het linkerkanaal, Kikuchi in het rechterkanaal. Het pianoduo is een fascinerende vorm en eist echt van beide spelers dat ze goed naar elkaar luisteren. Als de chemie er is, kan het een fascinerende soundscape worden. De opener ‘Little Abi’ is een mooie en subtiele ballad waarbij beide pianisten precies doen wat nodig is: ze luisteren naar elkaar en missen geen enkel stukje van wat de ander doet. Een van die ballads die op een ‘Most Beautiful Songs By’-compilatie zou staan. Helaas bestaat zo'n compilatie niet, maar ik zou er graag een maken! Het volgende ‘Blood and Guts’ is natuurlijk minder zoet en subtiel. Interessant om te horen dat Kikuchi en Waldron de stukken die ze spelen hebben gesplitst. Bij het horen van het thema klinkt het soms als 1 pianist. Daarna begint Kikuchi met zijn solo die wel oké is, maar soms wel als een aftreksel van Waldron klinkt. Zijn gemompel doet soms vermoeden dat Keith Jarrett ook in het gebouw aanwezig is…
Als afsluiter zijn de solosessies aan kant D. Mal speelt nooit slecht, maar als hij solo gaat, is dat het interessantste wanneer hij zich bij eigen repertoire houdt. Hij houdt zich hier vooral bij standards (plus ‘All Alone') en ze klinken….gewoon ok, niet meer en niet minder. Hij klinkt soms een beetje ongeïnspireerd, zoals wel vaker wanneer hij standards solo speelt. Het afsluitende ‘All Alone’ is prachtig gekozen om het concert af te sluiten. Dit blijft een van zijn mooiste composities.
Al met al is deze plaat een beetje een allegaartje. Sommige sessies zijn ok, sommige zijn goed, maar geen enkele is echt essentieel. Zoals gebruikelijk klinkt het Japanse vinyl spatzuiver.
Mal speelt hier live in 4 verschillende settings: de A-kant bevat een kwartet, de B-kant een trio, kant C is een pianoduet en kant D is Mal solo op piano. Vandaar de titel 4 to 1. De muziek werd ook uitgebracht als ‘Left Alone- Live 1’ op Fontana (kant A en B) en ‘All Alone - Live 2’, ook op Fontana (kant C en D).
Laten we beginnen met het kwartet op kant A. Saxofonist Koshuke Mine speelt duidelijk op de top van zijn kunnen, maar die capaciteiten reiken niet erg ver. Op ‘Left Alone’ is het oké, hij speelt een prima en uitgebalanceerde solo. Zijn toon mist nogal een stuk karakter en authenticiteit. Op ‘Straight No Chaser’ komt het gebrek aan techniek naar voren. Hij speelt steeds weer met vrijwel dezelfde ideeën en slaagt er niet in om indruk te maken of enigszins origineel te klinken. Hij doet me een beetje aan mezelf denken toen ik altsaxofoon speelde, zwaar gefocust op bluestoonladders, en that’s it. Bassist Isao Suzuki klinkt dan weer wel talentvol. Hij swingt aangenaam en geeft Mal een uitstekende basis. Toch is er voor hem en de drummer niet veel ruimte om te soleren. Mal speelt een prima maar toch wat afgezaagde solo.
Kant B is interessanter. Het trio begint met een ijzersterke uitvoering van de compositie ‘Right On’ dat het jaar ervoor te horen was op Mal’s fantastische soloplaat ‘The Opening’. Na het spelen van een catchy thema beweegt de band zich langzaam naar een stevig en swingend postbop-territorium. Zowel Suzuki als Nakamura staan hier hun mannetje en laten zien dat ze prima met vrijheid kunnen dealen. Verrassend goed! ‘Thoughts’ komt van de plaat ‘The Call’ van dat jaar. In de akoestische versie is het al net zo'n fascinerende compositie als op 'The Call' waar het op een elektrische piano wordt gespeeld. De versie hier heeft natuurlijk een meer jazzy dan fusion feel. Opnieuw is de chemie tussen de bandleden duidelijk aanwezig en hun interactie is heerlijk, langzaam opbouwend naar een climax, om dan langzaam uit te doven.
Kantje C is een pianoduo met de Japanse pianist Masabumi Kikuchi. Mal zit in het linkerkanaal, Kikuchi in het rechterkanaal. Het pianoduo is een fascinerende vorm en eist echt van beide spelers dat ze goed naar elkaar luisteren. Als de chemie er is, kan het een fascinerende soundscape worden. De opener ‘Little Abi’ is een mooie en subtiele ballad waarbij beide pianisten precies doen wat nodig is: ze luisteren naar elkaar en missen geen enkel stukje van wat de ander doet. Een van die ballads die op een ‘Most Beautiful Songs By’-compilatie zou staan. Helaas bestaat zo'n compilatie niet, maar ik zou er graag een maken! Het volgende ‘Blood and Guts’ is natuurlijk minder zoet en subtiel. Interessant om te horen dat Kikuchi en Waldron de stukken die ze spelen hebben gesplitst. Bij het horen van het thema klinkt het soms als 1 pianist. Daarna begint Kikuchi met zijn solo die wel oké is, maar soms wel als een aftreksel van Waldron klinkt. Zijn gemompel doet soms vermoeden dat Keith Jarrett ook in het gebouw aanwezig is…
Als afsluiter zijn de solosessies aan kant D. Mal speelt nooit slecht, maar als hij solo gaat, is dat het interessantste wanneer hij zich bij eigen repertoire houdt. Hij houdt zich hier vooral bij standards (plus ‘All Alone') en ze klinken….gewoon ok, niet meer en niet minder. Hij klinkt soms een beetje ongeïnspireerd, zoals wel vaker wanneer hij standards solo speelt. Het afsluitende ‘All Alone’ is prachtig gekozen om het concert af te sluiten. Dit blijft een van zijn mooiste composities.
Al met al is deze plaat een beetje een allegaartje. Sommige sessies zijn ok, sommige zijn goed, maar geen enkele is echt essentieel. Zoals gebruikelijk klinkt het Japanse vinyl spatzuiver.
* denotes required fields.
* denotes required fields.