Dokken - Long Way Home (2002)

dit is een erg lekkere, relatief rustige Dokken plaat.

Klinkt relaxed en dat is voor een groot deel te danken aan het gitaarspel van Norum dat natuurlijk wat meer ingetogen is dan van Lynch.

Jaaaren niet meer gehoord, was toen eerst teleurgesteld omdat het alternatieve geluid doorklonk in met name de ritmegitaren (zoals ook bij de reünie-plaat van Europe). Had er hele hoge verwachtingen van, één van mijn favoriete gitaristen en zangers die samen komen, dat moet knallen, helemaal na het te gekke Erase The Slate! Het knalde niet, het is idd zoals hierboven staat, meer ingetogen. En nu, nu bevalt het me wel. Zal hem nog vaker moeten horen, maar ja... het is een fraai ding...
Don Dokken kan lekker zijn gang gaan om de muziek te maken die hij echt graag wilt, een tweede Beatles... die band klinkt toch altijd wel (nog meer) door in de door zijn geleide band zonder Lynch. Past wel goed bij hem ook, de melancholiek en melodieën.
Komende weken dus maar weer eens vaker aanzetten, het kwartje valt nu eindelijk wel. Ook trouwens de laatste plaat dat zijn nasale hoge kreten nog goed doorkomen, hij gebruikt ze hier niet heel vaak, maar lekker is het wel hoor. Op de volgende 3 platen is dat wel minder, maar die platen mogen er zeker nog wel zijn... lekkere solo trouwens van Norum op "Under The Gun".