Point Blank - On a Roll (1982)

Te gek album! De band begon als redelijke southern rock band met de nodige blues invloeden. Persoonlijk vond ik die albums niet zo bijster interessant eerlijk gezegd. Nooit echt slecht maar ook nooit dusdanig dat ze om wat voor reden dan ook opvielen in de massa. Met het vijfde album American excess sloegen ze een andere weg in. De southern rock werd wat meer gelaten voor wat het was en er kwam wat meer hardrock met hier en daar een snufje AOR in de muziek. Die stijl/richting wordt op On a roll doorgetrokken en geperfectioneerd. Wat gelijk opvalt is dat het klinkt zoals ZZ Top dat op Eliminator doet. Niet verwonderlijk aangezien ene Bill Hamm de manager is. Inderdaad, dezelfde Hamm die ook het bebaarde trio uit Texas onder z'n hoede heeft. Aangezien On a roll een jaar eerder het licht zag kan het haast niet anders dan dat ZZ Top heel erg goed naar dit album geluisterd heeft toen ze met Eliminator aan de slag gingen. Ik hoor heel veel dezelfde ingrediënten namelijk. Inclusief die kenmerkende productie. Al met al vind ik On a roll minstens net zo goed durf ik te stellen.

Ik vind het debuutalbum, nog steeds de beste. Ik zie ook dat de Discografie niet compleet is.

Jaren geleden op de gok eens meegenomen uit de schappen van een kringloopwinkel. Had nog nooit gehoord van de band, maar de hoes was wel opvallend. Deed me een beetje denken aan Third stage van Boston, en toen ik achterop de hoes de naam van Bill Ham als producer stond, besloot ik de gok maar te wagen.

Geen slecht album, en de referenties van zowel Boston als Eliminator-era ZZ Top kloppen wel. Ik voeg er ook Triumph nog aan toe. Met name de zang heeft wel referenties aan de zangers van beide bands. Verder staat dit korte album vol met het soort Amerikaanse hardrock dat zo typisch was voor die tijd. Niet buitengewoon opvallend, maar zeker ook niet slecht. Vooral het titelnummer komt lekker binnen, met gaaf gitaarwerk, al vind ik die composities hier en daar wat ondermaats. Ik ken verder niets van de band, en heb dus geen vergelijkingsmateriaal met hun eerdere output. Maar dit vind ik zeker niet vervelend om naar te luisteren.

Meteen maar een labelwijziging doorgevoerd: het Renaissance-label dat hier genoemd wordt, is vast de heruigave op CD. Het originele album verscheen op MCA.

Ik vond dit album altijd met afstand hun beste. Daar kom ik op terug,. Het album dat hiervoor zit (American excess) is minstens zo genietbaar. Daarop hoor je al welke kant de band op zou gaan. De southern rock die hun eerste albums zo kenmerkt laten ze steeds meer los. Wat mij betreft prima want in die stijl waren ze mijns inziens een 'net nietje'. Ik haal overigens wel een halve ster van mijn beoordeling voor On a roll af. 4,5* was iets té uitbundig.