Bonnie 'Prince' Billy - Ease Down the Road (2001)

Aan mij de eer om dit album van de onvolprezen Bonnie prince billy als eerste te beoordelen, kan ik kort in zijn alles wat de heer Oldham maakt is subliem. Punt.

Zeer mooi en eerlijk album. Weemoedig, triest, maar met een grootse hoop. Kan hier net als bovenstaande niet veel meer over kwijt. Punt!

Will scoort duidelijk punten.

Eigenlijk een klein meesterwerk als je het mij vraagt.

Toen ik een paar maanden geleden eens weer eens verdwaald was in een ziel-loze platenzaak gleed mijn oog langs deze cd.

17,95 pff en dat voor een arme student. Maar door mijn recente bewondering voor het fenomeen Will Oldham, toch als een relikwie op beide handen naar het altaar euh... de kassa gebracht.

Voor 15 euro neem ik 'm mee grapte ik. Het snelle gastje achter de toonbank keek niet eens op. 'daar kunnen we niet aan beginnen'. Die was al blij als hij vandaag 10 cd's van Robbie Williams verkocht en een paar Scarface DVD's. Wist hij veel, wisten de mensen in de zaak veel.


Stuk voor stuk prachtige nummers op deze plaat. Oldham is tekstueel in top vorm. Zoals op de hoes, donkere wolken maar daar achter klaart het op. In de duistere teksten van Oldham zit altijd hoop.

En de muziek op deze plaat is zo rijk en groen als het gras op de hoes. Veel instrumenten voor Will Oldham begrippen. Maar zo klinkt het nooit. Altijd blijft het dat charmante 'hutje op de hei gevoel' houden.

Was het woord 'meesterwerk' al gevallen. Dan bij deze nog even.
Deze plaat vecht samen met I See a Darkness nog altijd om de eerste plaats bij de Prins zijn oeuvre.

5*

Weemoedig enzo. Klopt. Tekstueel blijft Oldham de ellende zelve.
Tóch vind ik de arrangementen te zoetgevooisd. Het onvaste, ongemakkelijke aspect in zijn muziek vond ik nou juist de versterkende factor bij zijn teksten. Met Palace Brothers én I See a Darkness noem ik twee voorbeelden.
Jammer.

Voor het eerst hoor ik Bonnie Prince Billy... ik wist al langer dat het bijzonder moest zijn, maar de prijs van de cd (17 euro) weerhield me... en ze afgeprijsd waren, en ik mijn kans ging... ik moet zeggen dat dit wellicht mijn ontdekking van het jaar wordt. Tekstueel zit dat zeker goed, in tegenstelling tot wat hierboven wordt geschreven, en ook muzikaal zijn de arrangementen prima, net zoals de melodie. Hoort zeker bij het betere, om niet te zeggen beste singer-song-writer-werk.
Ik heb gezegd.

jammer genoeg heb ik deze niet vaak genoeg gedraaid, blijkt nu (hoe vaak kun je I see a Darkness draaien op 1 dag? keertje of 10 lukt makkelijk...)
en eigenlijk heb ik deze altijd te laag ingeschat, al staan er een aantal van BPB's beste nummers op (Sheep!)
krijgt meer draaibeurten, en ja, erg goed, net zo briljant als I see a Darkness?
nog niet, nog niet.

Luister eens naar de tekst van "Grand dark feeling of Emptiness", sowieso mijn nominatie voor "de mooiste songtitel " ever. Dit kan toch niet aan je voorbij gaan.

well i felt like i was born today
so i took it upon me to go away
to gather my thoughts and go away
where i could (be used by) somebody
now over the hill, like always you know
were billy and frankie and henry and joe
and they beat and broke me hard and slow
to prove i was nobody


and no one i was and so i remained
knocked-out in a hut, no mother, no name
and filled up my heart with one and the same
that grand dark feeling of emptiness
and was it a friend that turned me loose
or was it a girl come to baste my goose
or was it my great god who laid on his finger
and started my clock anew

ah no, it was rain
ah no, it was gunning
it was point break and buckle
and singing and cunning
that skinned me, re-skinned me
and started me running
and i never looked back from then on

and now i am learning bit by bit
about to make and model shit
the muddy bowl i live in it
and all the mucks that tire us
and im afeared if i dont have
a piglet, lamb, or little calf
ill chop my humanness in half
and be as worm or virus

but kids ive had and they are sung
upon folks ears my babes are hung
rhythmically they live among
and grow but dont get old

not in a box, not in a void
not if their voice is never heard
nor if no one repeats a word
but if their tune is told

then we can age and fall away
to meet again some golden day
and fill it in our happy way
in starlight and in gold

deze plaat vind ik mooi maar zeker niet zo sterk als I See A darkness of The Letting Go. 3*

Na I see a darkness toch het sterkste dat ik van de beste man al heb gehoord. Prachtig breekbaar.

Bonnie prince Billy heeft iets heel geks. Bij elke cd die ik van de beste man op zet heb ik zoiets van: Ja dit is zijn beste album. Of dat nu deze plaat is of The letting go of I see a darkness elke keer krijg ik hetzelfde gevoel weer. Nu zit deze plaat al weer een paar dagen vast in mijn cd speler en ik zit nu weer op het moment van: "Ja deze cd vind ik het beste", maar stiekem weet ik dat dit volgende week weer anders is.

Niettemin is deze natuurlijk gewoon prachtig met 1 van mijn favoriete BPB nummers: After I made love to you met prachtige backvocals van o.a. Catherine Irwin

Yep, dat denk ik er ook van!

Wàt een weemoedige klasse straalt deze plaat uit!

****

Twijfel tussen een 4 en een 4,5 maar in elk geval weer een ouderwets heerlijk roots-album van mn Bonny-onnie. Vooral het begin, en met name de nrs. 3, 4 en 5, is naar mijn mening overweldigend. Mischien had 1 van die nummers wat meer op het einde moeten staan, want de laatste nummers pakken me nog niet zó helemaal. Toch maar een 4.5.

Ik vind juist het einde (10, 11, 12) heel sterk. Niettemin is Careless Love ook een van de hoogtepunten op deze plaat.

Na een plaat over de dood, nu een plaat over lust, en hierna zou nog een plaat over de liefde komen (Master & Everyone).

Van deze trilogie is dit het wat zwakkere album. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het slecht is...

Dit begint zo langzamerhand mijn op één na beste plaat van BPB te worden. Ik zou hem zo in mijn top 10 willen zetten, maar dan zou er geen ruimte meer zijn voor Pan American's Quiet City..

Anyways, deze plaat is de laatste tijd behoorlijk onder mn huid gekropen. Een echte groeiplaat, terwijl ik hem al jaren in huis heb.
Het is allemaal niet zo zwaar als op zn allermooiste, I See A Darkness, maar toch raakt 'ie me. Kan het niet precies uitleggen. En die hoes...

Ik vind dit ook zijn één na beste album. Heel weemoedig maar ik put hier ook hoop uit.

Erg mooi album en wat mij betreft zijn mooiste. En dat komt toch omdat deze wat lichtvoetiger en toegankelijker is dan b.v. I See A Darkness. En het meer mooie melodieuzere songs zijn die mij prettiger in het gehoor liggen.

Waarom al dat vergelijken met de voorganger? Dit is gewoon een heel ander erg mooi album. Ik heb liefde voor beiden.

En ook voor de rest van zijn euvre!

Mooi album. Melodramatische sfeer. Moet wel wennen aan zijn stem. Klinkt hier en daar wat 'onvast'.
Wel album in een keer uitgedraaid en dat voorspelt veel goeds.
Vooralsnog een 3,5 (bovengemiddeld album)

na al die jaren nog steeds mijn favoriete album van Will Oldham. je moet er voor in de stemming zijn maar op dit album staan 12 sterke liedjes met de ene na de andere prachtmelodie, die stuk voor stuk indruk maken.

ingetogen pareltjes als "Careless Love", "A King at Night" en "At Break of Day" wisselt hij af met meer aanstekelijke liedjes als "Just to See My Holly Home", "Mrs. Williams" en "Rich Wife Full of Happiness" met fraaie meerstemmige zang, waardoor dit album een fijne balans heeft.

het is moeilijk om weerstand te bieden aan een prachtig liedje als "After I Made Love to You", zeker als halverwege de tweede (vrouwen) stem invalt.

eens met AbleMable dat de muziek op dit album lichtvoetiger en toegankelijker is dan die van een aantal van zijn voorgaande albums. ook zijn laatste worp "The Purple Bird" (2025) is eveneens een zeer genietbaar album en ligt een beetje in het verlengde van dit bijzonder fraaie "Ease Down the Road", waar n.m.m. geen enkel minder nummer op staat.

de muzikanten op dit album:
Todd Brashear: voice, lap steel
Matt Everett: violin
Mike Fellows: bass
Paul Greenlow: banjo, voice
Harmony Korine, Catherine Irwin: voice
Ned Oldham: guitar, bass, voice
Will Oldham: voice, guitar, nord lead, piano, percussion
David Pajo: voice, guitar, bass, nord lead, piano, percussion
Bryan Rich: guitar
Matt Sweeney: voice, guitar, banjo
Jon Theodore: drums, percussion