Jo Lemaire + Flouze - Pigmy World (1981)

Je Suis Venue Te Dire Que Je M'En Vais is 1 van de mooiste Franse nummers allertijden!

Eens. En volgens mij droomde ik in mijn studentenkamertje ook nog eens van Jo. Zeker nadat ik haar in Simplon in Groningen mocht fotograferen.

En dat nummer is geschreven door Serge Gainsbourg; waar ken ik die ook weer van ?

Slechts 15 gekregen tot nu toe. Ik dacht dat er zoveel muziekkenners actief waren Musicmeter??

16 ondertussen.

Maar ook 16 stemmen blijft weinig.

Valt deze mevrouw ook onder NW/PP ?

Ben al mijn LP's aan het digitaliseren en kom weer pareltjes tegen als deze: Pigmy World van Jo Lemaire.
Uiteraard het prachtige Je Suis Venue...maar ook mijn favoriet: Voices In The Silence, samen met Inner Void, Shades of Night en Outside the Hole nummers die mij enigszins aan Siouxsie doen denken (wel in een wat lichtere versie, uiteraard).
Een heel aangenaam album, dat na herbeluisteren (na 15 jaar!) nog steeds in het geheugen blijkt te zitten.

Opmerkelijk dat juist het ongelooflijk mooie nummer 'Je suis venue te dire que je m'en vais' niet op YouTube is te vinden en dat dit album nog NOOIT op cd is uitgebracht...

Gelukkig wel via Discogs.com een goede Belgische cd compilatie ('Master Serie') van Jo Lemaire gevonden met onder meer dat nummer (en enige andere songs van het betreffende album).

Gaatje in de markt?

Voor mij niet te begrijpen, heb de lp werkelijk grijsgedraaid. Zou dit heel graag op cd hebben. Fantastische zangeres trouwens.

Ik vermoed dat de rechten van dit album nog bij Universal zitten.
Dat label is in België pas begonnen met het in boxen uitbrengen van integraal werk.

Voorlopig is Jo Lemaire nog niet aan de orde, maar laten we samen de vingers kruisen...

Is Vertigo dan een sublabel van Universal?! Dit album is ieder geval ooit uitgekomen op Vertigo. Maar ik hoop dat je wens in vervulling gaat! Dat wordt voor mij in ieder geval een verplichte aanschaf!

Vertigo - ooit van Philips (dus Phonogram) en dat staat ook op de hoes van de lp die ik heb music for the millions, Philips boven de foto van Jo - valt onder Mercury en dus idd Universal.

Geen idee hoe het met de rechten zit - daar kan je wel meer rare dingen meemaken (denk Talk Talk).

Vertigo was een sublabel van Mercury en dat is tegenwoordig Universal.
Die Master Serie verzamelaar (de witte variant telt meer tracks dan de zwarte),
is uitgebracht op Polygram en dat is opnieuw Universal.

Jo Lemaire - Master Serie (1992)

De situatie is misschien een beetje verwarrend en daarom heeft het zin om vanuit de historische context even dit Phonogram Records - Wikipedia - nl.wikipedia.org te lezen.

Toen Philips het slecht deed op de beurs, ca 1992, werd de koers van het aandeel Philips bijna volledig gedragen door het Philips-aandeel in Polygram; dat was het samenwerkingsverband/fusie tussen Philips en Siemens (eigenaar van Polydor en DGG); Siemens werd later door Philips uitgekocht.

De naam Mercury voor het geheel dateert van 1995; drie jaar later werd het overgenomen door Seagram om uiteindelijk op te gaan in UMG (a.k.a. Universal).

Vertigo werd destijds door Philips opgezet om Harvest (Pink Floyd etc) concurrentie aan te doen. Belangrijke releases op Vertigo: debuut Black Sabbath, If You Saw .. - Ian Matthews, eerste twee van Rod Stewart - eerste persingen van Vertigo hadden toen nog het psychedelische 'swirl'-logo, zeer geliefd bij verzamelaars.

Opvallend genoeg komt Rod the Mod's derde uit op Mercury - evenals trouwens een heruitgave van de eerste twee, samen in een okergele gatefold. Mercury was in die tijd gewoon onderdeel van Polygram Records Int, waarvan Philips ook eigenaar was, totdat het onderdeel apart naar de beurs werd gebracht, begin jaren 90. Zoals gezegd, het kan lastig zijn

Overigens heb ik geen idee bij wie de rechten nu berusten, maatschappij (thans nu Universal), Lemaire of misschien wel haar management - meerdere figuren zijn mogelijk. Soms zie je ook dat een derde de rechten verwerft en dan het album uitbrengt (zie bijv Cherry Red dat veel wave-albums opnieuw uitbrengt; en dan veelal in de vorm van oorspronkelijk album + singles en/of Peel-sessie).

Ik ben er tamelijk gerust in dat het bij Universal zit.
Maar Jo zelf heeft in het begin van de 21ste eeuw afstand genomen van haar oudere werk.
Misschien was ze zelf geen vragende partij om wat met die oude albums te doen.

Maar ik ben er bijna zeker van dat het in orde gaat komen.
Universal bracht onlangs integrale boxen uit van Urbanus, Zjef Vanuytsel en Ferre Grignard.
Op de achterflap van het boekje kan je de hoezen van soortgelijke releases voor Rum,
Wim De Craene en Wannes Van de Velde al zien staan. Het is een kwestie van tijd.

Vooral de release van Wim De Craene is bijzonder
omdat zijn werk verdeeld zat bij minstens vier verschillende labels.

Al komt door de overname van EMI door Universal heel wat onder die laatste noemer terecht.

Afstand van haar oude werk heeft ze zeker genomen. Een paar jaar geleden trad ze op in het sjieke Concertgebouw Amsterdam om daar Franse chansons te zingen. Nou, geen songs dus van haar Flouze-tijdperk, zelfs geen 'Je suis venue...', toch origineel een Franse chanson (van Serge Gainsbourg voor de paar mensen die dit nog niet weten)... En ik maar vanaf mijn stoel om die toegift schreeuwen... Jammer alleen dat ik dit in een mijn eentje deed...

Met dat uitgebreide (Belgische) topic van je - mooi werk - kan ik me voorstellen dat je blij bent met die andere re-releases.

Vwb Jo Lemaire blijft de relatie die artiesten soms met hun ouder werk hebben opvallend: Kate Bush herziet een deel van haar werk in haar 'Directors Cut' en sommigen nemen hun ouder werk op in een nieuw jasje (Peter Gabriel). Het mooie is eigenlijk dat het oudere werk - ook zonder de artiest - blijft bestaan; het is nou eenmaal opgenomen, vastgelegd en kan weer worden heruitgebracht; soms is daar niet eens de toestemming van de artiest zelf voor nodig - zie het voorbeeld van Talk Talk; al wordt die koe wel heel erg uitgemolken door EMI.

Bij de V&D ligt nu een verzamelbox van 5 CD's: 100x Vive La France. Daarop staan, in chronologische volgorde, 100 hits in de Franse taal. Tussen allerlei zwakkere broeders staan er toch ook veel mooie nummers op. Waaronder dus Je Suis Venue Te Dire Que Je M'En Vais van Jo Lemaire et Flouze (het origineel van Serge Gainsbourg is er ook op te vinden).
Daarnaast op de 5de CD ook nog eens modernere, uitstekende, nummers van artiesten als Florent Pagny, Benjamin Biolay en bijvoorbeeld een duet van Lulu Gainsbourg (zoon van) en notabene Scarlett Johansson Bonnie & Clyde. Voor 5,99 euro een uitstekende investering om eens kennis te maken met bijna 70 jaar aan franstalige muziek. Uitgebracht door Universal Music..

Jo probeerde toch heel erg zoals Siouxsie Sioux te klinken op Voices in the Silence en Siamese Sister

Je Suis Venue Te Dire Que Je M'En Vais is voor mij een Topfavoriet uit Belgie
het Orgineel van Gainsbourg vind ik niet zo spannend als deze
Een zeer geslaagde cover ,vnl door de synthesizer sound
Ook de zang van Jo is natuurlijk heel goed
Top

Je Suis Venue Te Dire Que Je M'En Vais kwam pas recent op m'n pad, en qua releasejaar kon het twee kanten op: Ergens rond m'n geboortejaar, of juist praktisch gisteren. Het klonk als iets van nu, mede door de manier waarop de zang in de mix zit, en ergens ook weer niet.

Het bleek dus het eerste. Maar ik heb het idee dat aardig wat hedendaagse artiesten een dergelijke muzikale ondertoon geadopteerd hebben.

Een meer dan uitstekend nummer iig, met pakkende kurkdroge synths.

Van de ska van compilatie This Are Two Tone naar de synthesizer-popwave van Flouze met zangeres Jo Lemaire. De Belgische groep haalde in maart-april 1982 een schamele drie weken in de Nationale Hitparade met Je suis venue te dire que je m'en vais, waarbij #36 het hoogst behaalbare bleek. Voor het eerst dat ik muziek van hen hoorde, al kwam ik mogelijk de naam eerder tegen.
Toen ik het liedje enkele jaren later weer hoorde, kwam het pas goed binnen maar helaas wist ik niet wie dit waren of hoe het heette. Het was pre-internet, probeer er dan maar eens achter te komen... Pas in of kort na 2000 kwam ik er dan eindelijk achter dat het Jo Lemaire + Flouze betrof, nadat ik verzamelaar Bonjour la France Vol. 2 (niet op MuMe) had aangeschaft. Ik kreeg acuut zin in vakantie in de Ardennen met die diepe, warme synthesizers.

Anno 2026 valt er méér op aan Pigmy World, het derde album van de groep. Allereerst dat er ruwweg vier stijlen staan, allen in new wave gemarineerd. Allereerst passievolle en tegelijkertijd koele wave in Britse stijl, zoals Shades of Night, het ijzersterke Siamese Sister en Voices in the Silence. Vervolgens volgt muziek met Afrikaanse invloeden, zoals Chaméléon en Escape. Afsluiter Claustrophobia bevat Latininvloeden en de genoemde hit is chanson in het synthjasje van die tijd. Verrassenderwijs het enige Franstalige nummer op het album, dat een warme productie kreeg van Sylvain Vanholme.

Knap is hoe het origineel van Serge Gainsbourg uit 1973 een geheel ander jasje kreeg. Wat het in Wallonië of Frankrijk deed, kan ik niet vinden. Wél dat het lied 't in Vlaanderen eind februari tot #9 schopte. Ook albumnoteringen van dit het jaar ervoor verschenen Pigmy World kwam ik niet tegen, maar het kan niet anders dan dat dit in de Franstalige wereld (naast Wallonië en Frankrijk ook Zwitserland en Canada) de nodige oren heeft bereikt.

Berichten van twaalf jaar geleden vertelden dat het album nog steeds niet op cd of in een verzamelbox was verschenen. Tot mijn verrassing is er wat dat betreft niets veranderd; wél staat Pigmy World op streaming.
Deze derde was tevens de laatste elpee met Flouze, een lenige groep wat betreft het inpassen van verschillende stijlen in de muziek én bekwaam getuige rijke arrangementen, met daarin ook akoestische gitaar, klarinet en saxofoon. In 1983 keerde Lemaire solo terug met Concorde, de heren van Flouze waren inmiddels ieder huns weegs gegaan.

Nog in januari 1982 vervolgt mijn reis door new wave met het Engelse XTC en English Settlement.

Ik kende deze versie van " Je Suis Venue Te Dire Que Je M'En Vais" eerder dan het origineel, misschien dat ik daarom deze ook machtig mooier vind dan het origineel.

Was heel lang moeilijk te vinden, pas met de komst van internet weer herontdekt.