Reggie Workman - Summit Conference (1994)

Reggie Workman is altijd één van mijn favoriete bassisten geweest. Een uitstekende en betrouwbare begeleider die ook heel goed kon soleren. Workman weet van de bas ook een medium van emotie te maken.

Op deze plaat speelt hij samen met een aantal hele grote namen uit de jaren '60: Andrew Hill, Sam Rivers en Julian Priester. Op drums Pheeroan Aklaff, een op dat moment nog vrij vers talent. Zowel Andrew Hill en Sam Rivers lijken na de jaren '60 nog verder doorgegroeid. Op deze plaat wordt er heftige postbop gespeeld dat vaak al meer richting de freejazz kruipt. De composities doen soms een klein beetje Ornette-achtig aan. Werkelijk elke solist op de plaat weet te boeien hier. Rivers blaast de longen uit zijn lijf, in zijn bekende stijl: wars van elke techniek, vol met nieuwe ideeën en vooral met de nodige emotie. Julian Priester heeft de kracht om van de trombone een interessant instrument te maken. Terwijl de trombone voor mij als solo-instrument nog steeds ondergeschikt is aan de saxofoon en trompet. Priester speelt echter heerlijk ruig en bij vlagen juist weer heel ingetogen. Hill's begeleiding is strak en tegelijk ook vrij van cliche's. Hij hangt altijd net op dat randje tussen bop en het vrije werk. Pheeroan akLaff mag gerust een van de beste moderne jazz-drummers genoemd worden: ingewikkelde polyritmiek gecombineerd met een uitstekende drive door de muziek heen. Het geeft de muziek de laatste power die het nodig heeft.

Reggie Workman is in vorm als nooit tevoren. In razend tempo bast hij door de nummers heen. Hij is een bassist die volledig vrij klinkt en toch ondersteunend werkt voor de andere muzikanten. In solo's is hij niet alleen melodisch maar ook op ritmisch vlak spectaculair.

Dit is jazz in zijn puurste vorm. Het is een ware parel die helaas niet zo makkelijk meer te vinden is.

Jazzalbum van de week, maar eigenlijk een plaat waarop we een paar maanden zouden moeten mogen kauwen, of seizoenen, om tot een zinnig oordeel te komen: duidelijk eentje uit het laatje 'voor gevorderden.'

Is de muziek op deze plaat dan dusdanig wild, complex en ontoegankelijk? Nee, dat valt wel mee. Complex misschien wel. Het spel is van absurd hoog niveau. Hier moet ik vooral Andrew Hill even noemen, die zijn spel op zijn klassieke platen uit de jaren zestig zowaar weet te evenaren of zelfs overtreffen. Met zulke instrumentalisten ben je verzekerd van goed spel, en het spelen als ensemble is ook waar de muzikanten zich hier op lijken te concentreren, het opbouwen van een sfeer, daarbinnen elkaars sonische werelden met elkaar laten verweven, reageren op elkaar en elkaar aanvullen. Minder zijn ze bezig de luisteraar houvast te bieden met toegankelijke licks en herkenbare thema's.

De jazzleek kan dan al snel roepen dat het allemaal te veel vrijblijvend gepingel is. Ik zou mezelf inmiddels geen leek meer noemen, maar ik denk wel dat ik deze plaat in de komende tijd nog vaker moet beluisteren om tot een oordeel te komen over de blijvende waarde ervan. Het goede nieuws is dat ik dat zeker zal doen, en zonder tegenzin.

Beetje vrijblijvende reactie hierboven, achteraf belezen. Ik weet niet precies hoe ik het beter kan verwoorden, muzikaal boeit het me enorm. Niemand anders die hier een gooi wil doen, of een stem wil plaatsen? Ik zal niet de enige zijn die hem in zijn geheel heeft beluisterd, toch zeker?

Dankzij het forum en de hulp van Soledad heb ik me sinds tijden weer eens aan een jazzplaat gewaagd. Als niet-kenner vind ik het altijd moeilijk om duidelijk uit te leggen wat mij wel of niet bevalt aan een jazzalbum. Zo ook bij deze, toch maar even een korte poging:
aan de ene kant vind ik dit een fijne plaat, omdat de redelijk "vrije" momenten afgewisseld worden met rust/meer gestructureerde punten. Zo kan ik me op de stroom laten meevoeren, zonder na een kwartier het gevoel te krijgen dat ik verzuip in de muziek.
Toch weet dit album me niet echt te raken, mee te slepen, iets wat ik bij andere platen (bijvoorbeeld van Coltrane) wel ervaar.
Al met al wel een album om nog een paar keer te proberen, en ik ga sowieso maar weer eens een paar andere jazzalbums uit de kast trekken.

Erg leuk album. het fundament voelt dan weliswaar gestructureerd aan, reggie workman laat zijn band regelmatig de randen van de free-jazz opzoeken. Veel spanning en tempo. Wil het nog een aantal keer horen voordat ik hier een stem op plak, maar dat het hoog gaat uitvallen lijkt me al zeker.

Lekker album.
Workman weet altijd mensen te vinden met een eigen stijl die erg goed passen bij wat hij zelf doet.
Sam Rivers en Julian Priester twee totaal vrije mannen die goed luisteren naar wat de rest om hen heen doet en ook altijd ten dienste van het grote geheel spelen, er staat hier een goede band te spelen, iedereen is zichzelf en samen maken ze er iets moois van.

Doet het bij mij ook echt goed. Al meermaals opgehad en ik kan elke keer weer nieuwe dingen ontdekken. Het is er één dat zich wel niet snel laat doorprikken. Andrew Hill levert hier een knappe bijdrage en Workman kende ik nog niet - mooie lyriek! Fascinerend album dat nog vaker zal opstaan.

Workman is een van de grote bassisten uit de jaren '60. Hij was ook bassist bij Coltrane voordat hij werd vervangen door Jimmy Garrison. Hij speelt op Trane's Village Vanguard tapes

Beter laat dan nooit, natuurlijk. Kwam deze ineens weer tegen en de hernieuwde kennismaking beviel prima! Een plaat zonder grote ego's, iedereen weeft mee aan een prachtig gebalanceerd geluidstapijt dat een vol uur blijft boeien. 4,5*