Mal Waldron - The Opening (1971)
mijn stem
1 stem
2
Soledad
geplaatst: 31 maart 2022, 20:13 uur
Met: Mal Waldron (solo piano)
In november 1970 keerde Mal terug naar het American Center for Students and Arts en gaf nog een concert voor een klein publiek. Het concert werd opnieuw opgenomen door het Franse Futura label.
Het is zo’n soloplaat waar hij alleen maar de juiste noten raakt. Het is donker, melancholisch, soms vol woede en dan weer zacht en heel intiem. Waar ‘Tokyo Reverie’ eigenlijk wat richtingloos was en ‘Al Alone’ een mooi debuut, heeft The Opening een bijna onbeschrijfelijke donkere sfeer die later zo kenmerkend voor z’n muziek werd. Muziek om naar te luisteren als je alleen in een donkere kamer bent en niets anders aan je hoofd hebt. En ook de eerste solo-opname waar de invloed van Franse componisten als Satie of Debussy voor het eerst echt herkenbaar is.
De opener ‘Right On’ is een soort wals. Mal had een fascinatie voor de wals en dat hoor je in veel van zijn composities terug. Het werd gebruikt als openingsthema voor de Franse film: 'Georges Qui'? De film gaat over de Franse (vrouwelijke) schrijver en socialist George Sand. Het daaropvolgende ‘Of Panthers and Pigs’ is een van de hoogtepunten van het album. Natuurlijk verwees Free at Last al eerder naar de burgerrechtenbeweging, maar dit album heeft meer verwijzingen naar die beweging en periode. Natuurlijk gaat het nummer over de strijd tussen de Black Panthers en de politie in die tijd. Het nummer drukt veel onderdrukte emoties uit: verdriet en woede. Je voelt het door Mals spel heen, door de toetsen van de piano. De racistische sfeer was een van de redenen voor Mal om de VS te verlaten voor Europa.
Zowel 'Cry Out' als 'Die Fludel' zijn fascinerende composities die spelen met timing, tempo en klassieke invloeden. Als je ernaar luistert met een koptelefoon, verdwijn je volledig in de muziek en vergeet je dat je eigenlijk op aarde bent. Het slotnummer is weer een interessant nummer: ‘Sieg Haile’. Uiteraard geen verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog, maar een eerbetoon aan keizer Haile Selassie van Ethiopië. Die compositie zou daarna nog twee keer worden opgenomen op de fantastische albums: 'Black Glory' en 'Moods'. Het is een fascinerende compositie met duidelijke invloeden uit de marsmuziek en een prachtig zwevend en dromerig vervolgthema.
De geluidskwaliteit is iets minder goed dan het album ‘Blood and Guts’. Toch klinkt de muziek gedetailleerd en goed opgenomen.
In november 1970 keerde Mal terug naar het American Center for Students and Arts en gaf nog een concert voor een klein publiek. Het concert werd opnieuw opgenomen door het Franse Futura label.
Het is zo’n soloplaat waar hij alleen maar de juiste noten raakt. Het is donker, melancholisch, soms vol woede en dan weer zacht en heel intiem. Waar ‘Tokyo Reverie’ eigenlijk wat richtingloos was en ‘Al Alone’ een mooi debuut, heeft The Opening een bijna onbeschrijfelijke donkere sfeer die later zo kenmerkend voor z’n muziek werd. Muziek om naar te luisteren als je alleen in een donkere kamer bent en niets anders aan je hoofd hebt. En ook de eerste solo-opname waar de invloed van Franse componisten als Satie of Debussy voor het eerst echt herkenbaar is.
De opener ‘Right On’ is een soort wals. Mal had een fascinatie voor de wals en dat hoor je in veel van zijn composities terug. Het werd gebruikt als openingsthema voor de Franse film: 'Georges Qui'? De film gaat over de Franse (vrouwelijke) schrijver en socialist George Sand. Het daaropvolgende ‘Of Panthers and Pigs’ is een van de hoogtepunten van het album. Natuurlijk verwees Free at Last al eerder naar de burgerrechtenbeweging, maar dit album heeft meer verwijzingen naar die beweging en periode. Natuurlijk gaat het nummer over de strijd tussen de Black Panthers en de politie in die tijd. Het nummer drukt veel onderdrukte emoties uit: verdriet en woede. Je voelt het door Mals spel heen, door de toetsen van de piano. De racistische sfeer was een van de redenen voor Mal om de VS te verlaten voor Europa.
Zowel 'Cry Out' als 'Die Fludel' zijn fascinerende composities die spelen met timing, tempo en klassieke invloeden. Als je ernaar luistert met een koptelefoon, verdwijn je volledig in de muziek en vergeet je dat je eigenlijk op aarde bent. Het slotnummer is weer een interessant nummer: ‘Sieg Haile’. Uiteraard geen verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog, maar een eerbetoon aan keizer Haile Selassie van Ethiopië. Die compositie zou daarna nog twee keer worden opgenomen op de fantastische albums: 'Black Glory' en 'Moods'. Het is een fascinerende compositie met duidelijke invloeden uit de marsmuziek en een prachtig zwevend en dromerig vervolgthema.
De geluidskwaliteit is iets minder goed dan het album ‘Blood and Guts’. Toch klinkt de muziek gedetailleerd en goed opgenomen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.