Mal Waldron Trio - Ursula (1969)

With: Mal Waldron (piano), Patrice Caratini (bass), Franco Manzecchi (drums)

1969 zou een keerpunt worden in Mals carrière. Het was het jaar van zijn eerste echte meesterwerk sinds The Quest begin jaren zestig: het was het jaar van ‘Free at Last’. De eerste release van ECM records. Maar voordat hij dat album eind 1969 in Duitsland zou opnemen, zou hij nog twee albums opnemen. De eerste daarvan was 'Ursula', dat werd uitgebracht op het schaars gedocumenteerde Franse label 'Musica'.

Mal speelt hier met een Europees trio, net als op de andere platen uit datzelfde jaar. De Franse bassist Patrice Caratini zou hem later een jaar later vergezellen op de geweldige 'Blood and Guts'-live-opname. Het themalied van diezelfde plaat verschijnt hier voor het eerst. Caratini woonde in Parijs, waar hij voornamelijk met Franse muzikanten speelde, maar ook af en toe Amerikanen die de Franse hoofdstad aandeden zoals Mal, Dizzy Reece en Steve Grossman. Manzecchi is een in Italië geboren drummer die in Parijs woonde en een veelgevraagde jazzdrummer was voor live optredens. Hij maakte ook platen met Chet Baker en Eric Dolphy.

Ursula begint wat flauwtjes. Mal speelt een beetje, Caratini en Manzecchi volgen... De ballad Ursula is best aardig, maar de echte aftrap komt met Mal's klassieke Blood and Guts. Fantastische compositie. Het jagende en nerveuze thema, met Mal's rechterhand die over de toetsen glijdt en de strakke timing: het is Mal op zijn best. Zowel Caratini als Manzecchi krijgen hier een eerste kans om van zich te laten horen en te soleren en dat doen ze uitstekend. Manzecchi gaat helemaal los in zijn solo op het einde! Door naar kant B dan: daar houdt de band die energie vast en lijkt er meer interactie tussen de drie te zijn. Wederom is er een mooie solo van Caratini. Dan is er ook wat geflirt met freejazz op het nummer ‘Les Parents Terribles’ (geweldige titel), maar eerlijk gezegd klinken Caratini en Manzechi niet op hun gemak. Als geheel is kant B een beetje sterker en spannender dan A, maar 'Blood and Guts' blijft het beste nummer.

Al met al is dit een goede plaat, maar niet essentieel. Wel geeft het de ‘shape to come’ van zijn klassieker Free at Last. Op Ursula soleert Mal meer dan op de eerdere platen en is hij duidelijk meer geïnspireerd door de ‘nieuwe muziek’ of freejazz beweging. Het uitgebreide gebruik van dissonante noten is hier ook prominenter aanwezig. Dit is de eerste plaat waarop je kunt zien dat hij die ingrediënten daadwerkelijk in zijn eigen muziek verwerkt. Het is dus in die zin wel een essentiele plaat om de ontwikkelingen van Mal door de jaren heen te volgen.