Dokken - Hell to Pay (2004)

Best een lekkere cd hoor, het enige wat ik echt een beetje mis op de latere Dokken platen, het swingt nog nauwelijks... toch iets wat Dokken altijd wel had ook. Misschien ook door de matte producties. Zit weinig leven in meestal, een bepaalde dofheid.
Maar goed, tweede nummer "Don't Bring Me Down" is heerlijk, een goede snelle beuker! Jon Levin is gewoon een begenadigd gitarist, met een herkenbare Lynch-stijl uiteraard. "Escape" is een fraaie semi-ballad, met een licht alternatieve drive. "Haunted" had ook niet op "Dysfunctional" misstaan.
"Prozac Nation" heeft toch wel weer een lekkere swing met de nodige Beatles invloeden zoals zo vaak bij Dokken, ze weten dat altijd goed te mengen met hun eigen stijl.
Al met al wederom een fraaie plaat, maar toch na Erase The Slate weet de band niet echt meer een volledige cd mijn aandacht vast te houden. Nog meer dan voldoende geweldige nummers gemaakt in de jaren daarna, maar geweldige cd's niet echt. Wel gewoon goede, maar je wilt meer. Misschien teveel verwend in de jaren daarvoor...
Oh "Can See You" is dan nog een echt heerlijke afsluiter!

In mijn top tien van Dokken zou dit album als laatste eindigen. De echte fut is er (allang) uit. Het eerste solo album van Don Dokken is 10x beter

Die eer gaat toch echt naar Shadowlife wat mij aangaat, best een drama...