Bonnie 'Prince' Billy - Master and Everyone (2003)

Prachtig album. The Way en Lessons from What's Poor zijn pareltjes waar ik eindeloos naar kan luisteren. Joy and Jubilee is ook een mooi nummer. De andere tracks zijn niet zo memorabel, maar het album als geheel is van grote klasse. 4 sterren

Mijn favoriet van dit album is toch wel 'Even if love'

Wat mij betreft een wat nietszeggend album. Het kabbelt allemaal erg rustig door, zonder dat er momenten zijn waarbij je even opkijkt van: "he, wat een leuke wending". Voorlopig 2,5*

ik vind hte een mooi album, al kan het niet tippen aan I see a darkness

Dit is ook niet z´n beste plaat. Ik verkies de cd´s die hij als Will Oldham en The Palace Bros. opnam boven vrijwel alle albums als Bonnie ´Prince´ Billy. De enige uitzondering is de miniplaat Blue Lotus Feet, die ik ook heel erg de moeite waard vind.

wow, je bent de eerste die ik tegen kom die I see a darkness niet als het beste werk van Will Oldham ziet (en dat ook openlijk toegeefd)
Maar goed, ieder zijn of haar ding...ik trek Palace totaal niet.

Nee, I See Darkness mist de luchtigheid van het Palace-werk.

Over het algemeen vind ik het Palace-werk ook beter dan het Bonnie-werk om het maar zo te noemen. Maar als ik puur naar individuele albums kijk vind ik I See A Darkness zijn mooiste plaat. Die staat net even wat sterker in zijn schoenen dan bijvoorbeeld Days In The Wake en Viva Last Blues. Een combinatie van beiden zou zeker I See A Darkness overtreffen.

Ja, die rammelende drumcomputers op het Palace-werk maken het nogal ontoegankelijk als je nu hoort, maar ik ken ze zowat al vanaf het begin, dus vaak wat je het eerste hoort, blijft het mooist, toch?

Hier weer een iemand met een andere mening: ik vind deze nog beter dan I see a darkness! Wow, wat een gevoel en rust ligt er in deze plaat. De samenzang bezorgt me bijna kippenvel! Absoluut hoogtepunt is voor mij Joy and Jubilee. Dit is mannetjes-met-gitaar-muziek zoals mannetjes-met-gitaar-muziek bedoeld is! 5*

Ik ken het ook vanaf het begin, mijn broer is een verzamelaar van zijn werk al sinds sinds halverwege jaren 90. Ik moest het altijd thuis bij mijn ouders aanhoren omdat het zo ontzettend briljant zou zijn. Ik heb het alleen nooit echt getrokken.

En zo verschillen de meningen maar door: ook ik hoor liever de rammelende, onvaste en onzekere arrangementen van Palace Bros en (ook wel) I see a Darkness. Versterkt daardoor de donkere teksten van Will Oldham.
Dit is mij te 'ease', te glad en weer teveel richting 13 in dozijn.

Ik vind deze voorlopig wel beter dan "I see a darkness". Het klinkt helemaal niet 13 in een dozijn, het is net moeilijk om zo'n sfeervolle plaat te maken. Kippevel voor mij in ieder geval en voor mij zijn beste Bonnie plaat. 4,5*

Deze plaat draai ik de laatste tijd bijna iedere avond. Waar het kabbelende door bonothecat als negatief wordt gezien, vind ik dit juist positief. Zeker voor in de nacht. Tekstueel gezien wederom een ontroerend mooie BPB-plaat.

Twijfel, twijfel, aan de wand, wat is de beste plaat in Bonnie Prince Chilly land?

deze, omdat het net als zijn jaren '70 broeder "Pink Moon' geheel vrij is van pretenties, een leegte die wordt opgevuld door liedjes zoals liedjes bedoeld kunnen zijn ('Ace' zei het mooier met zijn "Dit is mannetjes-met-gitaar-muziek zoals mannetjes-met-gitaar-muziek bedoeld is")

misschien wel daarom,
maar wel met een vraagteken.

je zegt het heel mooi, maar I see a darkness is toch nog net wat mooier voor mij...verder is dit natuurlijk een top plaat met enkele hele mooie nummers waar ik mij soms erg goed in kan herkennen.

Deze vind ik net iets intiemer klinken dan I See a Darkness en is daarom met een kleine voorsprong m'n favoriet.
Maar 't is iig altijd lekker wegdromen met Will Oldham .

Ik heb veel van hem - ik denk bijna alles, zowel Palace als Billy, maar dit spant de kroon. Heerlijk.
Will Oldham is ook te zien in diverse films. Dit weekend Old Joy gezien. Leuk: Oldham sociaal actief op DVD. Toch past die rol hem.

Wolf Among Wolves, wat een schitterend nummer

Uiterst sfeervol en warm plaatje van deze gigant singer-songwriter. Nog geen Dylan, maar hij is goed op weg...

****

Laat 'm alsjeblieft Bonnie blijven. Overigens zou je zijn oudere werk ook eens op kunnen zoeken; iets minder toegankelijk maar door de band genomen (wat mij betreft) ook meer de moeite waard, authentieker. Kan Dylan nog wat van leren ook trouwens...

Schitterend inderdaad.

Dat is ook mijn favoriete nummer van deze cd. Toch mis ik de afwisseling die platen als Viva Last Blues en The letting Go zo groots maakte.

da´s knap

ik volg hem al 15 jaar, maar kan het amper bijhouden met alle gelimiteerde EP´tjes en in exotische landen uitgebrachte 7"'s

Heel erg tedere plaat. Klinkt als een perfecte soundtrack voor een film als Into The Wild. Een plaat die liefde en avontuur op een zwoele manier weet te combineren.

Dat klinkt als muziek in mijn oren! Eens even heel snel opsnorren deze plaat.

Iets minder goed dan "The Letting Go", maar toch echt wel een lekker plaatje.

"Wolf Among Wolves" is één van zijn beste nummers ooit (,vind ik)!

Ik ben eruit, dit is gewoon het beste Bonnie 'Prince' Billy-album. Prachtig ingetogen liedjes, met veel gevoel uitgevoerd (zeker ook dankzij aan de bijdragen van de meewerkende artiesten). Ik luister hier graag naar, wanneer dan ook.

Hard Life is echt een geweldig slotstuk! Die subtiele wending rond minuut 2 vormt het begin van een fantastische laatste anderhalve minuut van dit album! ;p

Dit is een bijzonder fraai album met allemaal mooie ingetogen songs begeleid met rustig voortkabbelend gitaarspel. Het luisteren naar dit album heeft een hypnotiserend effect.

Oldham en 13 in een dozijn is iets wat niet te rijmen valt. Oldham is nooit 13 in een dozijn. Zelfs niet als hij R. Kelly covert.

de opvolger van het sterke iets rijker geinstrumenteerde "Ease Down the Road" is minstens zo toegankelijk.
10 miniatuurtjes voornamelijk "love songs" met wonderschone melodieen van de prima songsmid Will Oldham uitgevoerd in het roots/folk genre.

op dit spaarzaam geinstrumenteerde album overheerst s'mans breekbare prachtstem en akoestische gitaarspel aangevuld met o.a. keyboards en cello met op veel nummers een prachtig harmoniërende tweede (vrouwen) stem van Marty Slayton. gitarist William Tyler die lid was van de bands Lambchop en Silver Jews brengt hier en daar bescheiden accenten aan. "less is more" veel ingetogener kan het niet. het zal niet ieders "cup of tea" zijn, maar de kwaliteit van zijn liedjes voorkomt dat de muziek gaat vervelen.

vanwege de toegankelijke muziek samen met "Ease Down the Road" 1 van mijn favoriete albums van Will Oldham. hoewel ik hem als songwriter iets hoger aansla dan iemand als Jason Molina zal deze muziek ook liefhebbers van diens werk aanspreken lijkt mij.

opvallend dat bij de "special thanks" o.a. de Engelse zangeressen/songwriters Polly Harvey en wijlen Marianne Faithfull worden genoemd, die overigens niet aanwezig zijn op dit album.

Album werd geproduceerd door Mark Nevers en opgenomen in Nashville, Tennessee