David Byrne - Rei Momo (1989)

Nog helemaal geen post hier?

Na met de Heads al geflirt te hebben met afrikaanse ritmiek ( het begin van het einde van de Heads?) gaat Byrne op deze solo plaat volledig aan de slag met braziliaanse en andere latijns amerikaanse ritmes en genres.
Heb hem met de muzikanten die hier meespelen een grandioos optreden zien doen in Vredenburg.
Gewoon mooie muziek die volledig past in de lijn van 's mans ontwikkeling.
Het blijft een typische Byrne plaat; het lijkt niet uit te maken van welk genre hij gebruik maakt: hoogtepunten voor mij Loco di Amor en Don't Want to be Part of Your World.

Ben zelf geinspireerd door deze plaat een paar jaar braziliaanse percussie gaan spelen.

David Byrne gaat tropical! Na Paul Simon's fusion van pop met Afrikaanse muziek, is Byrne gaan stoeien met Latijnse ritmes en klanken. Bij Naked kon je al deze invloeden horen.

Mooie plaat, maar niet overweldigend. Hier en daar mis ik toch wel sterke composities, het is dus een beetje méér vorm dan inhoud en dat vind ik jammer.

Toch 3.5 ster wat mij betreft;
***1/2

In het zelfde jaar van Rei Momo kwam op hetzelfde label (Luaka Bop) de eerste van de totaal 5 Brazil Classics CD's (Belize Tropical) samengesteld door Byrne uit. M.n. 1 en 3 (FOHO = MAGNIFICO!!) zijn geweldig van deze serie. Rei Momo is een prima plaat waarin je de balangstelling van Byrne voor de braziliaanse muziek(ritmes) goed terughoord. Uniek? Nee, dat niet....maar wel lekker!

Vandaag heet weer en zeer zonnig, dus echt weer eens een dag om Rei Momo op te zetten. Al 15 jaar staat deze op een prominente plaats in mijn collectie. Byrne op zijn best. Hij gebruikt braziliaanse rumba,merengue en nog wat stijlen met die altijd goeie composities en die typische stem. De band klinkt als een klok.
Soms wordt trouwens vergeten dat er ook nog wat niet-latin songs op staan. Good and evil,Women vs men en I know sometimes a man is wrong bijvoorbeeld. Gewoon goeie popsongs.Een echte latinplaat vind ik dit dus niet

Wat david Byrne ook nog deed in 1989: Clipje!

Deze is samen met Naked van Talking Heads mijn eerste kennismaking geweest met Zuid Amerikaanse muziek. Het zijn de voorgangers van de uiteindelijke Ry Cooder / Buena Vista Social Club rage mid jaren '90 en de slappe compilatie aftreksels ervan. Dit is gewoon een lekkere CD voor de zwoele zomeravonden.

Niet helemaal mijn ding maar je hoort wel de vakmanschap door op deze plaat. Favoriete nummer is Don't Want to Be a Part of Your World

Persoonlijk vind ik het solowerk van David Byrne zwaar ondergewaardeerd. Dit album vind ik een van de beste van zijn solo albums. Heerlijk vrolijk album en de Latijnse ritmes en klanken overal op de juiste plaats.

Hoewel ik het stemgeluid van Byrne hier op de lange duur soms een beetje vermoeiend vind, en bovendien de liedjes lang zo goed niet zijn als op de albums van Talking Heads, is dit toch wel een aanstekelijk album. Dat komt door die heerlijke Braziliaanse ritmes en al die goede musici die meedoen. Dit album zette mij er destijds toe aan om naar artiesten zoals Celia Cruz en Milton Nascimento te gaan luisteren.

Geweldig album. Wat is deze man ongelofelijk veelzijdig.
The Rose Tattoo vind ik het beste nummer, met die aanstekelijke swing die met elk chagrijn korte metten maakt.

Beetje geschokt dat David Byrnes eerste woorden op dit album 'Now and then I get horny' zingt. Na mijn ouders en Michael Stipe, is Byrne wel de laatste van wie ik wil weten dat hij seksuele verlangens heeft.