Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary (2005)

Ondekte deze cd omdat iemand in een comment zei dat dit op Arcade Fire leek? Ik vind het er niet op lijken maar het is wel een verdomd leuk plaatje.

Ik heb slechts de filmpjes van deze site bekeken en de vergelijking met AF en in mindere mate met Modest Mouse vind ik niet zo gek. Hoewel dat naar mijn mening (inderdaad) met name te maken heeft met de stem van de zanger en het experimentele karakter van de songs. Klinkt in ieder geval erg lekker. Smaakt naar meer.

De zanger van Wolf parade is een zijproject gestart in de vorm van de "Handsome Furs". Ik moet zeggen dat deze band ook weer erg goed klinkt.

Check ook Sunset Rubdown, één van zijn andere zijprojecten (er zijn er nog meer).

Jullie halen nu wel het een en ander door elkaar. Wolf Parade heeft twee zangers, Spencer Krug en Dan Boeckner. De eerste heeft inderdaad Sunset Rubdown als side-project, en speelt verder ook nog in Frog Eyes en Swan Lake.

Dan Boeckner speelt inderdaad in Handsome Furs, samen met zijn verloofde (Of vrouw/vriendin, weet niet meer zeker), en speelde vroeger in Atlas Strategic, ook een erg toffe band trouwens.

Wat een fijn plaatje is dit toch ook, ik draai hem al een paar maand op gepaste momenten en haal er steeds een nieuwe favoriet uit; eerst Grounds for Divorce, toen Dear Sons & Daughters, vervolgens Modern World en nu vind ik This Heart's On Fire echt een heerlijke afsluiter...

Ruime 3,5* voor dit erg leuke plaatje.

Ja ik moet hem maaris in huis halen. Ben het kopietje zat.

Net als goede wijn wordt deze plaat steeds beter naarmate je hem langer met rust laat. Bij het uitkomen deed hij me vrij weinig, maar intussen herken ik hier een toekomstig klassiekertje in. Dus, over een half jaar weer eens een slokje proeven.
En later dit jaar komt dan eindelijk de nieuwe uit!

Ik ben zeer benieuwd, dit album klinkt de eerste keer zeer rommelig. Je moet hem echt vaak luisteren wil je dit echt gaan snappen/leuk vinden.

Bericht verplaatst naar Wolf Parade

Vond hem eerst niet zo geweldig, vooral die stem werkte nogal tegen. Nu vind ik hem erg tof, vooral I'll Believe In Anything.

Ja, Handsome Furs zijn ook érg leuk!

Ik kom hier toch niet helemaal doorheen, terwijl ik At Mount Zoomer intussen geweldig vind... You Are a Runner and I Am My Father's Son & It's a Curse zijn de enige die 't echt doen bij mij. Zou de rest nog komen?

Jawel... deze is namelijk écht beter!

Welnee, At Mount Zoomer is echt op elk front beter. Dit is meer een opstapje naar die plaat.

Welnee, dat is puur gehoorbedrog.

Misschien, maar ik heb het bedrog niet door. Dus dan is Zoomer beter.

De twee platen van Wolf Parade zijn vooral anders. In zekere zin kan je dit inderdaad zien als een opstapje naar AMZ omdat daar de composities langer en complexer zijn, maar tegelijkertijd vind ik de hooks op dit album veel directer en beter. Stylistisch gezien pakt Wolf Parade hier vooral invloeden uit de Amerikaanse indie rock traditie (denk aan Modest Mouse) en hoor ik op At Mount Zoomer ook veel invloeden uit bijvoorbeeld de progressieve rock en de postpunk.

Boem-tak, boem-tak-tak. Simpeler dan dat kan het eigenlijk niet, maar het blijft wel dé perfecte intro voor deze geweldige plaat. Favoriet is We Built Another World.

Wat is I'll Believe in Anything een héééééérlijk nummer zeg!

Enorm leuk album! Met uitschieters als Modern World, This Heart's on Fire en natuurlijk I'll Believe in Anything . En naar mijn mening beter dan Zoomer!

Net als op At Mount Zoomer, staan er ook op dit album een paar kleine missers. Dat is ook bijna niet te voorkomen als er 12 nummers op 1 album staan gepropt. Gelukkig worden de mindere nummers (Same Ghost Every Night, It’s a Curse) ruimschoots goedgemaakt door een aantal voltreffers. Wederom is de hoge dynamiek, onstuimige slotminuten en geordende chaos in de nummers datgene wat mij bijzonder aantrekt aan de beste nummers van Wolf Parade. Een epische speelduur, zoals bij Kissing the Beehive, hoeft dus geen voorwaarde te zijn voor succes.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de tekst wat minder belangrijk vind en vaak zelfs langs mij heengaat. Dit reken ik mezelf aan, hoewel het dus zeker niet het luisterplezier vermindert. De toppers op dit album zijn wat mij betreft Fancy Claps (pluspunt: het tempo, gehaastheid), Grounds for Divorce (pluspunt: die nonchalante woorden en opvallend luchtige toon) en het absolute hoogtepunt I’ll Believe in Anything (pluspunt: ALLES, de overgave, de tekst, de opbouw, rauwheid en pure emotie).

Een fijne potpourri van stijlen, met veel overtuigingskracht neergezet.

Het debuutalbum "Apologies To The Queen Mary" van Wolf Parade, uitgebracht in 2005, is een baanbrekende plaat in het landschap van de indierock/artrock, die de band onmiddellijk op de kaart zette als een van de meest inventieve en boeiende acts van hun generatie. Dit album, rijk aan texturen en thema's, combineert op unieke wijze de energie van punk met de lyrische diepgang en het experimentele geluid dat de indie scene in de vroege jaren 2000 definieerde.

De invloeden van de band zijn divers, maar een interessant punt is de subtiele knipoog naar de band Sparks - niet te verwarren met een directe muzikale invloed, maar eerder in de geest van experimentele pop en de bereidheid om buiten de gebaande paden te treden. Wolf Parade's aanpak van songwriting en compositie deelt een soortgelijke eigenzinnigheid en avontuurlijke geest, wat resulteert in een album dat zowel uitdagend als toegankelijk is.

"I'll Believe in Anything" is misschien wel het meest emblematische nummer van het album, dat de essentie van Wolf Parade's kracht en kwetsbaarheid vastlegt. De track is een emotionele rollercoaster die begint met een ingetogen introspectie en escaleert naar een krachtige, cathartische uitbarsting. De lyrische inhoud, die zweeft tussen persoonlijke ontboezemingen en universele waarheden, gecombineerd met de dynamische opbouw van het nummer, maakt het tot een onvergetelijke luisterervaring en een favoriet onder fans.

Het album als geheel is een showcase van de band's vermogen om diverse muzikale landschappen te verkennen, van de rauwe energie van "You Are a Runner and I Am My Father's Son" tot de melancholische schoonheid van "Dear Sons and Daughters of Hungry Ghosts". Elke track draagt bij aan een rijk, gelaagd verhaal dat door het hele album heen wordt geweven, ondersteund door een indrukwekkende instrumentatie en productie.

De productie van het album, met bijdragen van Isaac Brock van Modest Mouse, versterkt de eigenzinnige kwaliteiten van de band zonder de rauwe emotionele kracht te ondermijnen. Dit evenwicht tussen experiment en toegankelijkheid is een van de sterkste punten van het album, waardoor "Apologies To The Queen Mary" een tijdloos werk is dat blijft resoneren bij nieuwe generaties luisteraars.

"Apologies To The Queen Mary" is niet alleen een opmerkelijk debuut, maar ook een testament aan de tijdloze aantrekkingskracht van goede songwriting en emotionele oprechtheid. Het album staat als een mijlpaal in de indierock, een bewijs van wat mogelijk is wanneer een band durft te dromen en hun visie zonder compromissen nastreeft. "I'll Believe in Anything" belichaamt dit ethos perfect, waardoor het een onmiskenbaar hoogtepunt van het album is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl