Kip Winger - Songs from the Ocean Floor (2000)

Dit album heeft mij in positieve zin verrast. Ik kende Kip Winger al van zijn band Winger, een band die de cultstatus nauwelijks ontsteeg maar wel enkele aardige songs op het oeuvre had staan. Dit album wijkt toch wel enigszins af van het werk van Winger (de band).

De band Winger was een vrij aardige, melodieuze rockband die piekte met het album In The Heart Of The Young uit '90, maar er door de oprukkende grunge/alternative-rage (en door Beavis & Butthead) niet meer in slaagde om het hoofd boven water te houden.

Songs From The Ocean Floor is een verrassend goed, melodieus en afwisselend album geworden. Niet baanbrekend, maar ook zeker niet slecht.

Als je dit album leuk vind moet je zeker naar de voorganger hier van gaan luisteren: "Thisconversationseemslikeadream". Die vind ik persoonlijk nog stukken beter. Man, wat heb ik die plaat ontzettend veel gedraaid en wat schreef hij voor die plaat toch prachtige songs.

Ik ken hem alleen van Winger, lijkt deze muziek daar op of is het totaal anders?

Behoorlijk anders, op zijn solo-albums zit hij meer in het gebied van de introspectieve singer-songwriter hoewel af en toe je toch nog wel kunt horen dat hij ooit in een melodieuze rockband heeft gezeten, want de refreinen en het gebruik van koortjes heeft wel zo'n AOR-tik. Maar daar waar Winger een brok cliche was wat mij betreft is Kip Winger solo een stuk oprechter, heeft het meer diepgang.

Deze cd was een leuke verrassing. Na het geweldige en ingetogen debuut klonk deze als meer een losbarsting van gevoelens.
Alhoewel hij op deze plaat ook het overlijden van zijn vrouw verwerkt.

Leuke contrasten zoals Broken Open tov Two Lovers Stand

Kip Winger weet hier een mooie geluidsmozaïek te brengen. En dit zal hij verder zetten op zijn derde plaat die weer net iets anders klinkt maar toch op en top Kip blijft

Waanzinnig mooie plaat. De stem van Kip, maar ook de teksten gaan dwars door mijn ziel.
Tel daar bij op, een meer dan smaakvolle muzikale invulling en productie, en je hebt wat mij betreft, dé perfecte plaat.

Kip Winger schudde in de loop van de jaren 90 zijn party imago wat van zich af en besloot een wat serieuzere koers te gaan varen, getuige Pull, een sterk album van zijn band Winger waar de toon zwaar was en de muziek steviger dan voorheen. Met deze schijf bracht hij een introspectief album uit. De twee voorgangers lieten ook al een ander geluid horen, rustiger, de blik naar binnen gericht. Dit plaatje bevat enkele heerlijke nummers met mooie arrangementen. Het stemmige Sure Was a Wildflower, het sfeervolle Landslide, het mooi gezongen Everything You Need en het emotionele Ressurrection, uitstekende songs. De schijf duurt mij echter ook wat te lang, enkele songs klinken saai en langdradig, Faster past er niet helemaal tussen, het instrumentale Free is een niemendalletje, Only One Word en Broken Open komen maar niet los. Zo is het talent alom aanwezig en bevat het plaatje enkele zeer goede nummers maar houdt het niet de volle aandacht vast.