Charlie Parker - The Complete Verve Master Takes (2003)

Dit zijn alle opnames van Charlie Parker voor het Verve label. De master takes dan, en geen live opnames. De box zelf is erg fraai uitgegeven. Het geheel zit in een metalen box, waarin de drie cd's zitten en een mooi uitgebreid booklet, waarin wel iets meer foto's in hadden mogen zitten. Al met al valt er over de uitgave verder niets te klagen.

Dan de muziek. Het is om eerlijk te zijn niet de sterkste periode van Bird. Zijn opnames voor het Savoy en Dial label zijn over het algemeen beter. Voor Verve is Bird namelijk het commerciele pad op gegaan met de welbekende strings, waar nog vele andere artiesten aan moesten geloven (Clifford Brown, Chet Baker en Cannonball Adderley bijvoorbeeld) Strings waren toch een beetje het commerciële glijmiddel waar de platenbazen de portomonees mee wilden vullen. Charlie Parker's muziek was voor die tijd namelijk behoorlijk grensverleggend en deed conservatief blank Amerika op de achterste benen staan. Die zaten natuurlijk liever voor een knetterend haardvuur naar de swing van Artie Shaw te luisteren. Bebop was weinig dansbaar en op technisch vlak een stuk uitdagender dan de swing uit de jaren '30 en '40.

Charlie Parker was dus een radicaal figuur binnen de jazz. Een persoon die de jazz voor altijd zou veranderen en generaties muzikanten na hem zou beïnvloeden. Ik zal dan toch beginnen met de door mij minder gewaardeerde string sessies. Na een aantal luisterbeurten beginnen die opnames steeds beter te bevallen. Natuurlijk hoor ik Charlie Parker liever in een kleinere bezetting bebop spelen maar de opnames met strijkers bevatten ook een aantal pareltjes. Het blijft sowieso een kans om een voor die tijd radicaal muzikant intiemer te beluisteren. Bird speelt standards als 'Autumn in New York' op zijn geheel eigen wijze. Mooi en sentimenteel maar wel met de bekende licks van hemzelf. En zo op een herfstachtige avond glijden die standards erin als zoete koek.

Voor Verve nam Charlie Parker wel een aantal bijna klassieke sets op met andere bebopsterren uit die tijd: Thelonious Monk, Art Blakey, Miles Davis, John Lewis en natuurlijk Dizzy Gillespie. Vooral deze opnames blijven tijdloos. De meeste van de composities werden uiteindelijk standards. Bird is nog steeds net zo op dreef als in zijn jaren bij Savoy en laat je om de seconde versteld staan met een bijna bovennatuurlijke techniek. Alles klopt in de muziek: ritme, begeleiding en melodie. Dit is een stuk jazzgeschiedenis dat gekoesterd mag worden.

Charlie Parker was een van de artiesten die jazz heeft gemaakt tot wat het nu is. Iemand die verder durfde te kijken, zich nergens wat van aantrok en een inspiratie vormde voor vele generaties muzikanten na hem.