Andrew Cyrille Quintet - My Friend Louis (1992)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: DIW
-
Soul Brother (Dedicated to Malcolm X) (9:25)
-
South of the Border Serenade (6:44)
-
The Prophet (6:32)
-
Shell (8:35)
-
Kiss on the Bridge (8:02)
-
Tap Dancer (5:55)
-
Where's Nine (3:34)
-
My Friend Louis (14:04)
2
Soledad
geplaatst: 29 maart 2020, 13:33 uur
Met: Hannibal 'Marvin' Peterson (trumpet), Oliver Lake (alto saxophone), Steve Colson (piano), Reggie Workman (bass), Andrew Cyrille (drums)
Dit is toch zo'n heerlijk plaatje uit de jaren '90. De hele groep mag er sowieso zijn natuurlijk: mooi dat Cyrille zo'n kwartet wist te vormen. Met name Hannibal speelde in die tijd niet erg vaak mee op platen van andere artiesten.
Eerst Cyrille zelf: een freejazz drummer van formaat waar je werkelijk alle kanten mee op kan. Want natuurlijk vooral bekend geworden naast freejazz legende Cecil Taylor, hier gaat de muziek een hele andere kant op. Laten we het houden op lekkere uitdagende maar oh zo swingende post-bop. Omdat het hele album op naam van Cyrille staat , staan zijn drums soms nog wat meer in de spotlights. En dat mag: Cyrille drumt heerlijk. Het is gestructureerd en vrij tegelijkertijd en hij geeft veel ruimte aan de andere bandleden.
Hannibal blijft een uitstekende trompettist. Een longinhoud van een olifant en een soortgelijke sound. Het is verfrissend hem hier eens in een meer reguliere jazzsetting te horen. Zonder toeters en bellen maar vooral zonder valse vocalisten. Hij komt bijzonder goed uit de verf en blijkt maar weer eens over een uitstekende techniek te beschikken. Zijn harde toon gaat prima samen met de hoge alt van Oliver Lake. Lake is dan weer een waar Eric Dolphy protegee. Uiteraard staat er ook een Dolphy compositie op: The Prophet waar Lake lekker kan uitweiden. Hij heeft een prettige toon, niet te kil zoals soms op een alt snel het geval is. Moet ik nog iets kwijt over Reggie Workman? Hij is weer overal waar hij moet zijn. Een keiharde rots in de branding, maar oh zo creatief. Zijn baslijnen op Hannibal's heerlijke compositie Soul Brother gaan alle kanten op en swingen als een gek. Pianist Colson is een uitstekende pianist, niets meer en niets minder. Hij springt er niet per definitie uit maar vorm de structuur die de plaat nodig heeft.
Een toegankelijke plaat met uitzonderlijk getalenteerde musici. Uitgebracht op het Japanse DIW label. Dat betekent geluidskwaliteit om u tegen te zeggen. Het klinkt allemaal heerlijk warm en vol.
Dit is toch zo'n heerlijk plaatje uit de jaren '90. De hele groep mag er sowieso zijn natuurlijk: mooi dat Cyrille zo'n kwartet wist te vormen. Met name Hannibal speelde in die tijd niet erg vaak mee op platen van andere artiesten.
Eerst Cyrille zelf: een freejazz drummer van formaat waar je werkelijk alle kanten mee op kan. Want natuurlijk vooral bekend geworden naast freejazz legende Cecil Taylor, hier gaat de muziek een hele andere kant op. Laten we het houden op lekkere uitdagende maar oh zo swingende post-bop. Omdat het hele album op naam van Cyrille staat , staan zijn drums soms nog wat meer in de spotlights. En dat mag: Cyrille drumt heerlijk. Het is gestructureerd en vrij tegelijkertijd en hij geeft veel ruimte aan de andere bandleden.
Hannibal blijft een uitstekende trompettist. Een longinhoud van een olifant en een soortgelijke sound. Het is verfrissend hem hier eens in een meer reguliere jazzsetting te horen. Zonder toeters en bellen maar vooral zonder valse vocalisten. Hij komt bijzonder goed uit de verf en blijkt maar weer eens over een uitstekende techniek te beschikken. Zijn harde toon gaat prima samen met de hoge alt van Oliver Lake. Lake is dan weer een waar Eric Dolphy protegee. Uiteraard staat er ook een Dolphy compositie op: The Prophet waar Lake lekker kan uitweiden. Hij heeft een prettige toon, niet te kil zoals soms op een alt snel het geval is. Moet ik nog iets kwijt over Reggie Workman? Hij is weer overal waar hij moet zijn. Een keiharde rots in de branding, maar oh zo creatief. Zijn baslijnen op Hannibal's heerlijke compositie Soul Brother gaan alle kanten op en swingen als een gek. Pianist Colson is een uitstekende pianist, niets meer en niets minder. Hij springt er niet per definitie uit maar vorm de structuur die de plaat nodig heeft.
Een toegankelijke plaat met uitzonderlijk getalenteerde musici. Uitgebracht op het Japanse DIW label. Dat betekent geluidskwaliteit om u tegen te zeggen. Het klinkt allemaal heerlijk warm en vol.
* denotes required fields.
* denotes required fields.