Marc Copland Trio - Paradiso (1997)

Met: Marc Copland (piano), Gary Peacock (bas), Billy Hart (drums).

Marc Copland... mooie ontdekking dit! Ooit aan mijn verlanglijstje toegevoegd toen ik de discografieën van Peacock en Hart aan het uitpluizen was. Voor mij altijd een manier om ontdekkingen doen. En dit is dan een voorbeeld van een mooie vondst, want Copland was mij totaal onbekend.

Liefhebbers van Bill Evans en Keith Jarrett: opgelet en luisteren! Deze man speelt volledig in dat straatje. Niet als imitator maar wel iemand die goed geluisterd heeft naar die heren. Copland heeft de techniek van Jarrett en de warmte van Evans. Dat betekent een pianist die tegelijk op gevoel speelt als een pianist die elke stap lijkt te overdenken. Klassieke invloeden, swing, virtuositeit en doodsgemak: het zit allemaal in zijn spel. En zo weet hij eindelijk de hele plaat te boeien, hoe kalm het soms ook wordt.

Dat was hem uiteraard nooit gelukt zonder Peacock. Wat een bassist, wat een bassist. Net als bij Jarrett eigenlijk geen onderdeel van een ritmesectie maar iemand in de frontlinie. Iemand die zich volledig onderdeel van de muziek maakt. Hij speelt thema’s mee, duikt vervolgens de impro in maar blijft vooral zweven rondom Copland. Je hoort een bijna telepatisch samenspel tussen de twee. De enige andere die dat voor mij in die mate kon was Scott LaFaro. Het klinkt wellicht gek maar soms zou ik willen dat Peacock meer werk zonder Jarrett had gemaakt. Het is een muzikant van zo’n topklasse dat nog veel meer kanten uit had gekunt. Denk bijvoorbeeld aan zijn werk met Ayler... met hem kun je alle kanten op.

De laatste dan: Billy Hart. Een persoonlijke favoriet. Een drummer die ie kunt vinden op een keiharde freefunk plaat op Strata East maar zich net zo makkelijk laat voegen in een plaat als deze . Hart is namelijk allereerst een luisterende drummer. Hard? Kan. Technisch? Kan ook. Subtiel? Net zo goed. Op deze plaat laat hij zich meevoeren in de dialoog tussen Copland en Peacock. Hart is ook geen individu maar onderdeel van. Je zult hem nooit een simpele driekwartsmaat horen drummen.

Dan over de plaat zelf. Die bestaat uit een aantal standards en een aantal originals. Veel maakt het niet uit, saai wordt het nergens namelijk. Constant spannend maar bijzonder toegankelijk. Aangenaam verrast dus en een ware aanrader voor de liefhebbers van Evans en Jarrett.

Copland is een favoriet. Aantal jaar geleden veel gehoord, heb op zolder nog een doos met gebrande cd's waaronder een behoorlijk aantal van Copland. Mooie donkere wat dromerig spel. Evans is denk ik wel een goede vergelijking. Gelukkig stukken minder zelfingenomen spel als Jarrett. Weet inderdaad muzikanten van grote klasse om zich heen te verzamelen.

Zijn New York trio recordings zijn toegankelijk, lekkere sfeervolle jazz, geweldig samenspel. Zeker aan te raden voor de liefhebbers van Evans. Zijn albums op het Hathut label vragen wat meer aandacht en zijn vaak lekker 'moody' ..Beetje ECM sound , maar dan met een minder europees geluid.

Dit album ken ik dan weer niet, ik zal hem eens gaan horen. Zijn andere albums die ik ken heb ik volgens mij allemaal op 4* en hoger beoordeelt.

Een aantal Hatology staan al op Mn probeer lijst maar daar zal ik die New York Trio opnames aan toevoegen. Interessante en eigenzinnige pianist die onterecht niet zo heel bekend is hier.