Bobby Hutcherson - Cirrus (1974)

Bobby met dezelfde muts op als op de cover van 'Head On', dat kan niet misgaan denk je dan.
Dit album is stukken beter dan wat er na 'Head On' is uitgebracht. De eigen composities van Hutcherson springen er wat mij betreft bovenuit, en zeker de tweede helft van het album is erg goed.

Geweldige plaat.
De eerste keren dat ik dit album hoorde wist ik nog niet goed wat hier nou van te vinden.
Pas bij de derde luisterbeurt enkele weken later, overviel het me ineens hoe boeiend en meeslepend het is.
Alleen het titelnummer kan me tot nu toe nog iets minder bekoren, maar dat kan nog komen.
Alles daarvoor is sowieso overweldigend en betoverend mooi.

De aandacht wordt direct getrokken door het fantastische door Shaw geschreven Rosewood, welke later op zijn eigen platen Moontrane (1975) en Rosewood (1978) zal verschijnen. Het verhaal erachter is dat Shaw deze compositie speciaal schreef voor zijn vriend Bobby omdat de houtsoort van de marimba waarop Bobby speelt rosewood (pallisander) is. Later zou Woody het nummer ook opdragen aan zijn ouders (Rose en Woody sr.). Wat mij betreft één van de mooiste post-Coltrane jazzcomposities die ik ken (maar er zijn er meer hoor).

Dit is een fantastische plaat met naast Shaw, ook Harold Land op de sax en fluit, waarbij ik ook graag het soepele basspel van Ray Drummond wil aanstippen. Heerlijk. Overigens best een ritmisch uitdagende plaat, want naast Bobby op de marimba en vibrafoon ook een percussionist (Kenneth Nash), een drummer (Larry Hancock) en een pianist (William Henderson).

Door het gebruik van een dubbele sax en fluit (Harold Land en Emanuel Boyd) en een spaars toegepaste electrische piano, meandert de plaat van lichte fusion naar pastorale jazz en meer swingende post-bop. Het is een heel avontuurlijk en erg dromerige plaat van een leider die bekend stond om zijn meewerkingen aan avant-jazz, maar hier op de overige vier composities laat horen ook heel melodieus en harmonisch te kunnen schrijven en spelen.

Even Later is een mooi voorbeeld van de pastorale jazz waar Bobby mee komt aanzetten. Op Wrong Or Wright wagen Bobby en de band zich aan een wat meer latin feel met echt heerlijk sax-spel. Op Zuri Dance worden meer afrikaanse elementen gemengd met wat avant-jazz. De compositie bevat veel ritmische experimenten met een mysterieuze en hier en daar wat dreigende ondertoon. De titelsong is in vergelijk met de andere composities wat meer standaard. Een hardbopper met een lekker groovy walking bass, lekkere ritmes en mooie solo's van de hoornsectie.

Ik ben echt omver geblazen door deze plaat, en vind het spijtig dat ik niet eerder mij heb bezig gehouden met het jaren 70-werk van deze sympathieke slagwerker.

Erg fijne plaat van Hutcherson inderdaad, net doordat elke track andere horizonten verkent zoals hierboven wordt aangegeven - het titelnummer is dan nog het minst onderscheidend. Topper is voor mij gelijk de opener, wat is Woody Shaw toch ook een kanjer!

4 sterren