Josh Groban - All That Echoes (2013)

Sarah Brightman, Ugo Farell, Emma Shapplin, Petra Berger, Andrea Bocelli en Josh Groban: allemaal namen die opeens razend populair werden. De één meer dan de ander en de één bleef dat ook langer dan de ander.
Een tijdje vond ik het allemaal wel lekker maar het waren Brightman en Groban die ik nog het langst bleef volgen. Het was toch allemaal te veel van hetzelfde en een overdosis zoetigheid is nooit goed geweest voor welk mens dan ook.

Brightman ging me met de laatste albums wat meer tegenstaan dan Groban maar ook die heeft bij mij steeds meer aan populariteit moeten inboeten: het is en blijft een aapje dat een trucje doet wat de grote fans ook mogen beweren.

Eén van die trucjes is het coveren van nummers. Op dit album komt er alweer een torenhoge favoriet voorbij (wat dat aan gaat weten deze artiesten de nummers wel uit te zoeken, beter dan Susan Boyle de laatste jaren doet in elk geval): Falling Slowly, dat hemeltergend mooie nummer van Glen Hansard en Markéta Irglová.
Deze versie blijft ver achter bij het origineel, hoe kan het ook anders, maar hij verneukt het nog niet en dat hoor ik Brightman op haar laatste album wel doen met favoriete nummers van mij.

Waarom dan toch iets meer hebben met Josh momenteel dan La Brightman? Mijn gevoel zegt dat Josh het iets minder plat aanpakt, toch met meer gevoel. Waar hij de vorige cd met Rick Rubin samenwerkte daar doet hij dat nu met Rob Cavallo (Green Day, Dave Matthews Band). Toch een bijzondere keuze voor dit soort muziek en misschien sijpelt dat door in de productie: iets eerlijker en oprechter.
Ook het warme stemgeluid van Groban blijf ik toch nog wel prettig vinden.
Verder is en blijft alles te veel volgens beproefd recept en dat is onderhand te veel uitgekauwd. Waarom evolueren deze artiesten echt voor geen centimeter?

Neemt niet weg dat ik het op z'n tijd nog steeds lekker vind om eens wat anders te luisteren en in dat opzicht is All That Echoes geen eens zo'n slechte keuze: verstand op nul en meer niet. Soms o zo fijn

Van dit nieuwe album van Josh Groban had ik iets meer verwacht. Met als eerste single 'Brave' heeft hij meteen een verwachting geschept, waarna het album me iets tegenviel.
Nummer 1 t/m 5 klinkt nog wel oke, al haalt Falling Slowly (net als aERodynamIC al zegt) het lang niet bij het origineel. She Moved Through the Fair is ook een cover die nog wel goed gedaan is. Ik begin me alleen af te vragen of hij zijn inspiratie is kwijtgeraakt.
Na nummer 5 zakt het geheel een beetje in. Alles erna klinkt een beetje eentonig en wordt saai om naar te luisteren. Met nummers als Un Alma Mas en Sincera grijpt Josh wat terug op oude cd's als Closer. En om eerlijk te zijn trekt dat me niet. Zijn vorige album Illuminations vind ik nog steeds het best.

Oeps een nieuwe van Josh Groban (de vrouwelijke Celine Dion las ik laatst ergens) Beste Josh, handen af van het bloedmooie Choir of Young Believers nummer Hollow Talk. Niet goed. De rest...tja.

Dit album valt me nogal tegen als ik het vergelijk met de andere albums van Josh. Hij blijft natuurlijk een prachtige stem hebben (een van de weinige mannenstemmen die ik echt prettig vind om naar te luisteren) maar dit album klinkt minder bijzonder dan de andere albums. Misschien komt het door de songkeuzes maar ik weet het niet zeker...