Warlock - True as Steel (1986)

Tja. Het is eigenlijk behoorlijk grappig dat net het meest commerciële Warlock album de titel True As Steel draagt. Heel erg "true' was dit dus niet. Hoe het komt dat deze band zo'n cult following heeft weten op te bouwen is mij nog altijd een raadsel, want net zoals op de voorgaande twee albums is de muziek ook hier weer erg middelmatig.

Tegen deze tijd werd al resoluut de kaart Doro getrokken door de platenmaatschappij. Er is dus ook niet echt meer sprake van een "band" maar eerder van het begin van de solo cariere van Doro. (die na de volgende Warlock schijf, Triumph And Agony dan ook effectief van start gaat). Wel een verbetering ten opzichte van de eerste twee albums is de productie van Michael Wagener, maar zelfs dat red deze slappe hap niet van de middelmatigheid. Songs als Mr. Gold, True As Steel en Love Song zijn nog enigszins te beluisteren, de rest is echter zwaar onder de maat. Om nog maar te zwijgen over teksten en titels (Igloo On The Moon? Lady In A Rock 'n Roll Hell? Hoe bedenken ze het toch maar).

In vergelijk met de 2 voorgaande albums vind ik dat het album vooral mank gaat op de gitaarsoli, die deze naam eigenlijk niet mogen dragen.

Voor de rest de Krauthardrock, die in die dagen gebezigd werd. Op vinyl.

Eén van de gitaristen van de eerste twee albums is er hier uit en verder krijgt producer Henry Staroste een steeds dikkere vinger in de pap qua songwriting. Praktisch alles werd door hem met een bandlid geschreven, daar waar hij op 'Hellbound' naast producer vooral co-writer in groepscomposities was, aldus een korte leergang op wikipedia. Michael Wagener deed de eindmix van 'True as Steel' en voorts een aanzet tot de 'Doro-band', met op volgend album 'Triumph and Agony' nog twee originele leden weggewerkt en de zangeres centraal gesteld. Eigenlijk hetzelfde wat in het eerste bericht gesteld wordt met dien verschil dat ik het songmateriaal redelijk behapbaar vind.

Warlock is net als Accept en Judas Priest zo'n band die pittige heavy metal heel gemakkelijk afwisselt met luchtige hardrock. Het verhaal achter True As Steel heeft mij altijd wat verwonderd. Het lijkt erop alsof de band uit Düsseldorf zich hier wat nadrukkelijker op Amerikaans succes moest gaan focussen. Dat gebeurde op twee manieren: 1) voorvrouw Doro Pesch werd wat meer naar de voorgrond geschoven en 2) Henry Staroste krijgt als producent samen met Michael Wagener min of meer de regie over het artistieke verhaal.

Het gevolg is inderdaad meer succes. Vooral Doro zelf werd een merk. Een echte hit zat er nog niet in, maar traditioneel ingestelde hardrockers kunnen hun hart ophalen met heerlijke meezingers zoals Mr. Gold, het rappere Vorwärts, All Right of lekker zwijmelen met meer emotioneel getint werk als Love In The Danger Zone en Love Song.

In productioneel opzicht ben ik er iets minder van onder de indruk. Het geheel klinkt een beetje flets. Maar echt hinderlijk is het niet. Wat me het meest verwonderde is juist het verhaal dat Pesch een jaar of twintig geleden liet optekenen in Aardschok (of een ander metalen tijdschrift) Ik heb een zondag lang op zolder gezeten om het interview na te zoeken, maar kon het nog even niet vinden. Samenvattend liet ze daarin optekenen dat Staroste samen met Michael Wagener niet akkoord gingen met de aanvankelijke inbreng van Doro. Dat zat hem vooral in de oorspronkelijke teksten van een aantal nummers op het album. Het mocht niet over de hel, heksen en ander gespuis gaan. Te elfder ure heeft ze, naar eigen zeggen, de teksten verbouwd tot de nietszeggende lyrieken zoals in Igloo On The Moon en ze met tranen in de ogen ingezongen.

Uiteindelijk denk ik dat Pesch haar oren hierna nog veel vaker naar producers liet hangen gelet op het feit dat ze op enig moment werkelijk met alle winden meewaaide om maar relevant te zijn. Tegelijkertijd lijkt zij me één van de hardst werkende artiesten in de metalscene te zijn dus in die zin heb ik ook altijd wel sympathie voor haar gehouden. Het werk met Warlock blijf ik bij tijd en wijle met veel plezier draaien. Van haar solowerk heb ik niet heel veel in huis. True As Steel is denk ik mijn eerste Warlock cd. Dus in die zin zal het album mij altijd bijblijven.