Strangeways - Perfect World (2010)

Met de geweldige Terry Brock weer terug op het oude nest was een terugkeer naar de sound van het verleden - dat resulteerde in twee geweldige albums - geen gekke gedachte. Op dit album komt dat er maar ten dele uit. Het vuurwerk blijft grotendeels achterwege. Brock zingt grotendeels wat genuanceerder en rustiger. De nummers zijn ook overwegend rustig van aard. Dat resulteert in een voortkabbelend plaatje zonder echte hoogtepunten. Perfect World is een uptempo song die de plaat opent maar nergens echt spannend wordt, Movin' On is een zwaar nummer en een wat vreemde eend in de bijt. Time is het prijsnummer. Mooie zanglijnen in een mooi opgebouwd nummer. Liberty is subtiel en kan mij ook nog wel bekoren. Hierna zakt het album toch wel erg in. De laatste drie nummers getuigen toch wel van een creatieve dip. Verwacht geen Walk in the Fire, de plaat is ook geen voortzetting van de albums waar Ian Stewart de vocalen voor zijn rekening neemt. Het is een plaat met ideeën die soms uitgewerkt zijn in een paar goede songs maar teveel nummers bevat zonder lekkere hooks, solo's of pakkende melodielijnen.

Zulke recensies heb ik inderdaad vaker gelezen over dit album. Jammer! Ik had zo gehoopt dat ze verder gingen met waar ze bij Walk in the fire waren gebleven. Nu, na dit min of meer teleurstellende album, denk ik niet dat er snel nóg een album opgenomen gaat worden...

En dat zou toch heel jammer zijn gezien het feit dat de heren twee klassiekers op hun naam hebben staan. Daarnaast hebben ze in de persoon van Terry Brock een van de beste zangers binnen het genre.

Alweer 6 jaar geleden dat ik een reactie heb geplaatst en met de tijd is mijn oordeel wat milder geworden. Met 2,5 sterretje deed en doe ik deze plaat tekort. Na het vertrek van Brock leverde de band enkele redelijke albums af, waarbij gitarist Ian Stewart qua zang de honneurs voor zijn rekening nam. De muziek verschoof meer richting Floyd, Stewart was en is geen Terry en de belangstelling voor Strangeways nam zienderogen af. Perfect World luidde de terugkeer in van Brock, wat is de beste man toch een geschenk, hoewel hij op deze plaat wat ingetogener voor de dag komt in vergelijking met zijn eerdere periode in de band. Perfect World vormt geen terugkeer naar de grootse sound uit de jaren 80 maar is bij vlagen donkerder en cynischer van aard, het gruizige Movin On is daar een voorbeeld van. Can't Let You Go is al niet veel vrolijker. Het wonderschone Time vormt dan weer een tegenhanger, een hele fraaie compositie. Liberty is weer wat luchtiger van aard maar de heerlijke zanglijnen van Brock tillen de song naar een hoog niveau. Het blijft jammer, en daar is voor mij geen verandering in gekomen; de plaat gaat als een nachtkaars uit, een song als Bushfire bevat enkele fraaie details maar duurt echt veel te lang. Deze worp bevat enkele pareltjes van nummers, enkele te lang uitgesponnen titels en een aantal tracks die simpelweg weinig indruk maken. Het gebodene blijft echter aan de goede kant van de streep, zeker geen topper maar haal de krenten uit de pap en dan blijkt dit schijfje helemaal zo slecht niet te zijn.