Strangeways - Gravitational Pull (2000)

Wat is dit toch een intrigerend bandje. Begonnen als AOR collectief en met Native Sons en Walk in The Fire hebben de mannen 2 toppers van platen afgeleverd. Zanger van het eerste uur Lidell werd eind jaren 80 vervangen door supervocalist Terry Brock, het gevolg twee platen met spetterend songmateriaal, waarbij de Amerikaan Brock liet horen in het genre tot de groten te behoren. De zanger verdween echter weer van het podium, waarbij gitarist Ian Stewart zich voorlopig op zou werpen als vocalist. En de beste man is geen hoogvlieger om het zacht uit te drukken. Dan moet de muziek voor zich spreken en dat doet het ook wel. Bij de eerste worp zonder Brock bleek al uit welk vaatje de heren wilden tappen; progrock met Pink Floyd als grote invloed. Dat geldt ook voor deze schijf; het zijn overwegend rustige songs, met hier en daar wat erupties maar zeker geen kamerbrede refreinen en een stevige gitaarsound. Een dergelijke aanpak zou ook totaal niet passen bij de ijle zang van Stewart. Dan de muziek, die is interessant voor de late uurtjes. Aardige sfeervolle schetsen met leuke details. Dat de Schotten ook uit de voeten kunnen met een dergelijke insteek is knap en geeft blijk van compositorisch talent. Het is alleen jammer dat het songmateriaal soms wat te lang aansleept en er geen echte uitschieters op staan, maar Gravitational Pull vormt een goede keus om na een hectische dag aan je voorbij te laten trekken.