Strangeways - Any Day Now (1997)

De hoes van deze plaat geeft goed weer waar het om draait; relatief rustige stukken, doorspekt met Pink Floyd achtige passages, prog elementen al meanderend door een instrumentaal fraai landschap. In niks lijkt het meer op de overdonderende AOR van 10 jaar daarvoor. Een eerder aangehaalde kritische noot van mij blijf ik herhalen; Stewart is een matige zanger en kan jammer genoeg op dat punt niet mee met de instrumentale stukken die de plaat telt. Een groots album is dit niet, daarvoor is het allemaal net te braaf en soms te kleurloos. Desalniettemin telt de schijf een aantal fraaie melodieën en blijken de heren een redelijk gevoel te hebben voor het schrijven van composities. Echte uitschieters staan er niet op Any Day Now en dat is jammer, veelal trage songs zonder veel geluidserupties, en dat maakt dat de plaat nooit lekker op gang komt. De AOR liefhebber die niet houdt van uitspattingen zal met deze schijf best wat van zijn gading vinden, het is mij allemaal te gezapig.