Charlie Parker / Benny Carter / Johnny Hodges - Norman Granz' Jam Session (1975)

Met Benny Carter, Charlie Parker en Johnny Hodges - alt saxofoon; Flip Phillips en Ben Webster - tenor saxofoon; Oscar Peterson - piano; Ray Brown - Bas; Barney Kessel - gitaar; J.C. Heard - drums

Een jam is een opstopping (als in traffic jam) die onvermijdelijk tot chaos leidt. Een term met een knipoog dus. Neem jezelf als muzikant dus vooral niet te serieus als je hieraan deel gaat nemen. Jammen doe je voor de fun, muzikale chaos creeren. Jammen is oorspronkelijk ontstaan binnen de jazz scene; Na reguliere optredens werd er door de muzikanten in de late uurtjes nog regelmatig even gejammed met elkaar. Effe laten horen aan je collega's wat je kunt op je instrument, spierballen vertoon dus. Wie heeft de langste? Je snapt 'm.

Deze jam sessie is dan weer niet zo spontaan tot stand gekomen, want door Norman Granz georganiseerd in 1952, puur en alleen om de sessie op te nemen en uit te brengen. Alleen daarom al een unieke uitgave. Maar ook door de lengte van de 4 stukken, die niet onder de 13 minuten klokken, wat uniek was voor een tijd waarin 3 minuten nog steeds de norm was.

Hier worden 3 uptempo bebop jam sessies ten gehore gebracht, met de blues als heel sterk fundament en een aaneenschakeling van solo's door de verschillende bandleden, die enorm vloeiend in elkaar overlopen. De 4e sessie is een rustige jam, het Ballad Medley, dat wonderschoon wordt afgetrapt door een loepzuivere solo van Barney Kessel op elektrische gitaar, overgenomen door een heerlijke solo van Ben Webster, de fluwelen aanslag van Oscar Peterson heb ik zelden fluweler gehoord dan tijdens dit medley. En het gaat maar door en door. Helaas heb ik nog niet genoeg luisterervaring om zeker te weten welke solist op welk moment aan de beurt komt, maar het klinkt allemaal even geweldig.

Ik heb deze jam sessie in de mono uitvoering met de gele hoes, Norman Granz' Jam Session, Japanse uitgave, dus kraakje heldere geluidskwaliteit gegarandeerd. En wat worden de individiele instrumenten mooi in het geluidsbeeld geplaatst. De solist, en uiteraard komt in een jamsessie iedereen een keer aan de beurt, lijkt naar voren gemixt te zijn om zijn kunnen in volle glorie te kunnen etaleren. Met name in de rustige ballad sessie is de geluidskwaliteit echt fantastisch. Alsof ze bij je in de kamer staan en met name de solist vlak voor je neus alleen voor jou staat te spelen. Ik weet dat dit heel cliche klinkt, ik lees het regelmatig in recensies en denk dan, right, maar bij dit album ervaar ik het echt zo. Genieten.

En wat een ongelofelijk goede band heeft Norman Granz hier bij elkaar weten te krijgen. Allemaal grootheden op hun instrument in 1952 staan hier om de beurt in de spotlight. Ik vind de titel van deze release wat misleidend; Het is geen Charlie Parker album, hij is hier "gewoon" een van guys in de Norman Granz' Jam Session. Wat je gewoon noemt.... Heerlijk album dus.

Aanrader? Dacht het wel!