Alchemist - Austral Alien (2003)

Zeer apart album van een zeer aparte band. De stijl van Alchemist is moeilijk te omschrijven. Een mix van metal en rock met psychedelische/doomy elementen, hier en daar elektronische instrumenten en veel grunt-zang. Alchemist weet deze elementen om te smeden tot zeer indrukwekkende songs, die zonder uitzondering erg origineel en vernieuwend zijn. Met recht 4,5 punten.

Zelden een plaat gehoord die zo vernieuwend en veelzijdig klinkt. Het gebruik van elektronische elementen wordt niet geschuwd en daarentegen laat de zanger zien ook prima te kunnen grunten. Een niet alledaagse combinatie. Dan heb ik het nog niet eens over de doom-achtige stukken en de jankende gitaren. Er is zo veel meer over deze plaat te vertellen, ook niet-metalfans zouden dit nog wel eens een leuk plaatje kunnen vinden.

Ik ken alleen First Contact van een VA, lekker nummer, ik kan alleen dit album niet vinden .

Ik heb 'm destijds bij compactmail.nl besteld, tegen een vriendelijk prijsje. Misschien moet je het daar eens proberen

Ik heb em , het is idd een heel lekker plaatje, de combinatie tussen de electronische geluidjes en de "echte" instrumente nwerkt heel goed. Het heeft een beetje psychedelische sound en aan de hoes te zien was dat precies hun bedoeling.

En in het nummer "great southern wasteland" zit gewoon een digeridoo, hoe wreed is dat .

net pas ontdekt!!geweldige tripmetal.
imo iets beter dan tripsis

Door AOVV's plaatsing van Alchemist in zijn metal top 100 heb ik vandaag Austral Alien weer uit de kast getrokken. Het is toch verbazend dat deze band over alle muziekplatforms (ook RateYourMusic en Sputnikmusic) vrij weinig stemmen heeft. Alchemist heeft op deze plaat een prachtig dromerig space-metalgeluid. Een van de grotere invloeden is toch wel Killing Joke, maar er zijn ook weidse Pink Floyd-stijl gitaarpartijen te horen, meer psychedelische Voivod-kronkelriffs en de zangstijl heeft ook de licht robotische stijl van Burton C. Bell van Fear Factory in zich. Het is een plaat die qua songs weinig poespas bevat qua structuren, maar in zijn detaillering behoorlijk proggy uit de hoek kan komen met ook Rush-achtige synthlagen. Als deze plaat nu uitgebracht zou worden zou hij misschien veel meer aandacht krijgen, aangezien de laatste tien jaar toch wel hebben laten zien dat genoeg metalfans van een goede dosis elektronische invloeden en psychedelica houden.