Ted Nugent - Penetrator (1984)

Ted zijn carriere zat duidelijk in de slop. Ted dacht al die so called aor bands(survivor foreigner journey enz) halen de ene hit naar de andere. Dus ik ga ook die kant op. Opeens nemen de toetsen het guitaar werk grotendeels over. En dat had ome ted beter niet kunnen doen. Thunder thighs/no man's land is de oude ted. Tied up in love aardig net als draw the line. De rest mmwaaa niet echt

Mwah, ik had best lage verwachtingen gezien het huidige gemiddelde (2,66 op 06/01/2015) maar onlangs heb ik deze op vinyl kunnen kopen. Omdat ik toch wel graag tegen de stroom in zwem - wat soms best vermoeiend kan zijn - zeg ik dat het mij meevalt. Bedenkingen heb ik wel bij Blame It on the Night en Take Me Home. Er staan toetsen op? Dat klopt maar de overhand nemen doen ze toch niet. Vuurwerk staat vooraan deze plaat en Ome Ted kan best nijdig uit de hoek komen op zijn gitaar. Natuurlijk neem je erbij dat hij meestal over zijn twee hobby's zingt: vrouwen en jagen. Natuurlijk neem je erbij dat het een echte redneck is. Vrijheid, blijheid.

Wat een bagger. Ik dacht dat er na State Shock niet nog een slechter album kon komen.
Daar heb ik me in vergist. Het lijkt op sommige nummers wel dat Michael Jackson zingt.

Afgrijselijke plaat.

En wat een afgrijselijke zanger is dat wel niet zeg!

Brian Howe is hier wel wat misplaatst als zanger, maar in (latere) bad company was ie wel goed te doen

Wel wat misplaatst, dat moet je toch eens uitleggen.

Jij vindt dat misschien, maar dat is wat anders.

Mijn God ja! En nog geen klein beetje...

Iets verhoogd qua sterretjes. Deze plaat klinkt eigenlijk niet eens zo slecht. Als je er maar even voor gaat zitten. Brian Howe heeft een geweldige stem. Kan volgens mij zo in Foreigner. Af en toe denk ik dat ik naar een wat steviger Foreigner luister. Maar dat bedoel ik als compliment. Maar ik wil naar Ted Nugent luisteren. En die is toch wel wat onzichtbaar en ondergesneeuwt op dit album. Tied up in Love , Draw the Line en Thunder Thighs zijn best oke , maar het is middelmaat troef , ook omdat we weten hoe Uncle Ted in vorm een topper is en keihard kan rocken.

Een stevige variant van Foreigner.

Niks bijzonder maar zeker niet onaangenaam.

Ome Ted bewijst hier dat hij zeker wel kan spelen.

Ik heb deze nog maar eens opgezet, aangezien ik blijkbaar in een ware Teddy-mood zit. En ik moet toegeven: Penetrator bevalt me nu een stuk beter dan in 2011. De eerste drie nummers zijn eigenlijk gewoon prima AOR-rockers. Met de lekkere zang van Brian Howe daar is helemaal niks mis — als je dan toch voor deze stijl kiest. Wel klinkt Teddy’s gitaar, net als de muziekstijl zelf, compleet anders dan we van hem gewend zijn.
Helaas zakt de plaat, zoals eigenlijk iedere Ted-plaat, na het derde nummer weer behoorlijk in. Don't You Want My Love en Go Down Fighting zijn absoluut niet mijn favoriete tracks. Gelukkig is Thunder Thighs dan wel weer prima. Zelfs de zang van Teddy is hier best te pruimen; zou hij zangles hebben genomen, ha? Want hij klinkt een stuk beter dan normaal. Het is dan ook een nummer in de wat oudere Teddy-stijl, net als No Man's Land, dat er ook mee door kan. Maar wat een verschil in gitaargeluid! Dit heeft hij never nooit op zijn vertrouwde Gibson Byrdland ingespeeld. De overige nummers kunnen me eerlijk gezegd gestolen worden.

Met wat pijn en moeite drie Kleine Sterretjes