Rage of Angels - Dreamworld (2013)

Hardrock volgens het boekje, met een keur aan gast vocalisten en muzikanten. Altijd goed voor mijn oude hardrock hart!

Het is een redelijk goede plaat. Niet heel uniek, wat wel zou kunnen nog in dit genre. Het doet me erg denken aan de Phenomena albums qua opzet, maar dan net iets beter als de recentere platen van dat project naar mijn idee. Soms hoor ik wat Ten terug als ik hard m'n best doe, maar die band heeft een veel herkenbaarder geluid dankzij Gary Hughes. Eigenlijk heb ik maar één woord voor dit album: degelijk. Ik ga het zien live in Arnhem met Danny Vaughn als zanger!

Diverse muzikanten die hier aan meedoen zaten ook in de band Ten, de ooit toetsenist daar Ged Rylands, is zelfs band/projectleider van deze Rage Of Angels.
het album luistert goed weg qua nummer aanbod en het geluid is mooi diep van klank. Bijvoorbeeld de nogal bombastische opener mag er wezen, het daaropvolgende "See You Walking By" met zang van Harem Scarem zanger Harry Hess (de track lijkt op een wat gestroomlijndere versie van "Stranger Than Love"), het lekkere "Through It All" (Phenomena!), of de prachtige ballad "The Beating of Your Heart".
Ook groeide de plaat naar meerdere luisterbeurten, zo vond ik "Falling" met Ralf Scheepers (Primal Fear, Gamma Ray) eerst de minste track door de wat 'koude' zang, nu vind ik het een van de betere nummers, het ligt bijzonder goed in het gehoor met dat refrein. Met het recht toe recht aan idee van "Spinnin Wheel" (het tweede nummer met Tyketto's Danny Vaughn), kon ik eerst ook minder als daarna, het klinkt bijzonder fijn eigenlijk als je het vaker hoort, ondanks het wat dreunende karakter ervan.
Het best lange instrumentale nummer hier, verzand nu es niet in eindeloos snel gitaargesolo en dat terwijl het naar het einde toe een Steve Vai achtige wending krijgt! Mooi avontuurlijk stuk muziek.

Toevallig nét even een heel groot aanbod aan gitaristen en zangers die ik graag hoor.

De volgende zangers kende ik al heel goed: Robert Hart (Bad Company, Diesel), Danny Vaughn (Tyketto), Harry Hess (Harem Scarem) en Ralf Scheepers (Primal Fear)

De volgende zangers kende ik niet, omdat ik de bands gewoon (nog) niet kende, waar ze in zingen: Matti Alfonzetti (Impera, Skintrade) en David Reed Watson.

De gitaristen die meespelen, mogen er ook zeker zijn: Vinny Burns (Ten), Tommy Denander(sessiewerk), Neil Fraser (ook Ten), Martin Kronlund, Xander Demos en toch wel een vreemde eend in de bijt: Ralp Santonella van Obituary en Iced Earth.

Ik moet wel zeggen dat, hoe goed alle zangers ook zijn, de ouwe rot Robert Hart, wel echt laat horen hoe het echt moet. Toch met stip de beste hardrockzanger van deze plaat. Of misschien heeft hij de beste songs gekregen, dat kan ook.

Met name het laatste nummer is killer!!!

Vinny op één van de mooiste gitaarsolo's ooit, en die stem van Robert Hart: dat is pure soul/blues. Fuck, volgens mij heb ik mijn nieuwe anthem gevonden. Eens de tekst van de song opzoeken.