Alice Cooper - Raise Your Fist and Yell (1987)

Goed album?

Geen idee, heb Alice Cooper maar gevolgd ten tijde van Billion Dollar babies en zijn hitperiode met Hello Hurray, Elected, No More Mr. Nice Guy, School's out, wàt ik allemaal dijken van nummers blijf vinden.

Hij maakte nog een goede ballad met How You Gonna See Me Now, toen hij uit een ontwenningskliniek kwam of zo, maar eens hij later met new-wave achtige dingen afkwam haakte ik af.
(Poison of zoiets, vond er geen zak meer aan!)

Dus neen, musicboy, ikke niet, maar hier zit wel meer volk...

Vervelende neiging om alles van een artiest te willen kennen. Raak er ook maar niet van af.
Bijgevolg ook deze gekocht. Vooraf wist ik al dat het eerder een middelmaat zou zijn, maar die aanlokkelijke prijzen op bepaalde internetwinkels zijn moeilijk te weerstaan.
Het album is degelijk, met 'Prince of Darkness' als uitschieter. Ook het slotnummer is heel sterk. Maar toch is het album te veel van hetzelfde. Ik geef een 3 (60% dus), geslaagd, zonder echte meerwaarde.
Spijtig dat Alice Cooper geen deftige verzamelaar heeft van zijn werk uit de jaren '80, met andere woorden zijn mindere jaren.

Onlangs ook in huis gehaald. Eigenlijk ben ik best wel verrast want ik had het veel en veel minder verwacht. Het heeft misschien niet de kwaliteit van Cooper's eerdere (of latere!) albums maar het kan zich best laten horen met tracks als Gail, Roses On White Lace, Chop Chop Chop en Prince Of Darkness. (vreemd genoeg dus het 2de gedeelte van de cd). Vreemd is dat de eerste songs tekstueel wat meer richting het rebelse/party/rock richting gaan en pas vanaf nr. 6 het macabare horror sfeertje opzoeken waar ik Cooper zo graag in hoor vertoeven. Ook van mij een 3. Geen hoogvlieger maar voor een pleuro of 5-10 toch de moeite.

Het beste album van Alice Cooper in de jaren '80 en bedroevend ondergewaardeerd, wat al wel blijkt uit de vorige reacties, maar goed, ieder zijn smaak.

Step on You, Lock Me Up en Roses on White Lace zijn wat mij betreft hier de smaakmakers. Alice had destijds een ijzersterke band om zich heen weten te verzamelen met oa Kip Winger en Kane Roberts.

Heeft hij wél uitgebracht: Prince of Darkness ( niet het nummer, da's ook een verzamelaar ). Bij mijn eerste luisterbeurt had ik er echt nog twijfels over, maar er staan sterke nummers op, oa Freedom, Lock Me Up, Time To Kill en Roses on White Lace.

Dit album is niet zo goed als Constrictor, maar het is nog steeds een deftig Cooper album.
Ik ben zowel fan van zijn eerste platen (Killer, School's out,...) als zijn nieuwere (Trash, The Last Temptation, Dirty Diamonds,...)

Redelijk album wat ik persoonlijk minder vind dan voorganger Constrictor. Toch bevat met nummers als Freedom, Chop chop chop, Prince of darkness, Roses on white lace en Gail best wat goede songs.

Machig goeie plaat van Alice, stukken beter dan Constrictor.
Ben ik trouwens de enige die vind dat Gail/Roses On White Lace erg King Diamond-achtig klinkt?
Zou niet eens zo gek zijn mocht King dit ooit coveren...

Waarom is deze stukken beter dan Constrictor dan?

Constrictor is op zich geen verkeerde plaat hoor, ik vind de nummers op RYFAY gewoon beter.

Alice gaat door op de ingeslagen weg, en perfectioneert zijn nieuwe stijl Daardoor wordt het, in mijn oren althans, niet beter, al staat er op dit album wel een knaller, en dat is "Prince of darkness". Dat nummer springt er aan alle kanten bovenuit. Vandaar ook mijn iets hogere waardering.Verder veel middelmatige hardrock nummers.

Een beetje een album met twee gezichten. Over het algemeen zijn de composities wel redelijk/goed, maar de onderlinge verschillen zijn soms groot. Zo vind ik "Step on You" echt een verschrikkelijk nummer. Dat gitaarwerk, het is echt niet om aan te horen. Daarnaast vind ik "Chop, Chop, Chop" een hoogst irriterend nummer. Dit terwijl ik dan weer een zwak heb voor "Prince of Darkness". Een nummer dat ik ook vaak voorbij laat komen als ik random muziek van de man beluister via youtube.
Daarnaast heb ik zojuist een "verloren juweeltje" ontdekt in "Roses on White Lace", een nummer dat ik tot vanmiddag nog niet kende. Wat een geweldig nummer is dat zeg! Het wijkt aan de ene kant een beetje af van wat we van Cooper gewend zijn, terwijl het tekstueel toch wel weer typisch Cooper is. Een gaaf nummer dat een nieuwe plek in mijn "Cooper favorieten" heeft gekregen.

Luister nauwelijks naar albums van Alice uit de late 80s en 90s en vooral Constrictor en deze Raise Your Fist... tot dit album heb ik braaf elk release gekocht op vinyl maar daarna niet meer. Het type rock dat neigt naar Metal past niet in my straatje. Op die twee albums staan dan wel een enkel nummer dat goed is maar de rest blijft niet hangen. Past bij Trash spraken de nummers me meer aan maar eigenlijk is het nooit meer zo geweldig geworden als willekeurig van zijn 70s releases of zelfs die van de vroege 80s.

Deze is iets beter dan Constrictor, pruimbaar zijn: Give The Radio Back, Gail, Roses on White Lace

Wat een te gekke plaat is dit! Na het wat matige Constrictor had ik hier niet veel van verwacht, maar bij opener Freedom spits ik gelijk mijn oren. Wat een furie, wat een begin! Ik dacht zelfs even Megadeth voorbij te horen komen. Dit niveau houden ze nooit vol dacht ik, maar niets is minder waar. Het hele album staat vol met dit soort werk, heavy metal in optima forma.
Kane Roberts is in topvorm, hij shredt en soleert geweldig. De nieuwe drummer roffelt ieder gaatje vol, hierdoor is dit veruit de hardste Cooper plaat.
Ik ging er altijd vanuit dat ook dit album vol gladde hairmetal zou zijn, maar iedere rechtgeaarde (80s) metalfan zou deze plaat eens een kans moeten geven. Hierboven wordt King Diamond genoemd als referentie, helemaal mee eens. Ik zou daar graag nog Dio en Malmsteem (qua solo's) aan willen toevoegen, in die hoek moet je het zoeken.

Raise Your Fist and Yell gaat door op de weg waarmee Cooper met Constrictor is ingeslagen, catchy energieke hardrock. Het is rechttoe rechtaan, en Alice slaat maar weinig zijpaden in. Het is tevens ook de meest stevige schijf tot nu toe, songs als Step On You en Roses On White Lace neigen al bijna naar metal, het misstaat Cooper trouwens niet, een wat steviger jasje. Het is echter jammer dat Alice in dit decennium bijna niet meer aan het experimenteren is met andere genres. Hoewel het niet altijd een groot succes was ligt daar toch wel man's kracht, de combinatie van creepy geluiden, jazzachtige settings, cynische teksten en orkestrale elementen leverden een hoop boeiende tracks op. Desalniettemin is dit een fraai schijfje, Not That Kind of Love, Time to Kill, Step On You en het zware Roses On White Lace zijn prima songs. Cooper kiest een duidelijke lijn en dat betaald zich uit.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. Dada
6. Raise Your Fist and Yell
7. School's Out
8. Muscle of Love
9. Lace and Whiskey
10. From the Inside
11. Constrictor
12. Killer
13. Easy Action
14. Pretties for You
15. Special Forces
16. Flush the Fashion
17. Zipper Catches Skin