Nagelfar - Hünengrab Im Herbst (1997)

Het debuut van Nagelfar mag ik altijd graag draaien in de... herfst. De Duitsers spelen driftig leentjebuur bij vooral de oude Satyricon en een heel klein beetje oude Enslaved. Nagelfar doet dat wel verrekte goed. Na een intro worden 6 zeer afwisselende en boeiende black metalnummers op je losgelaten die een groot beroep doen op het gemoed. Een verdrietige maar zeer intense belevenis.

In de blastende passages haalt de band verwoestend uit en klinkt de band zo bizar driftig dat de gekke melodieuze stukken met de goedkope synthesizer die her en der opduiken in eerste instantie nogal 'raar' aandoen. Gelukkig zijn de synthmomenten spaarzaam gedoseerd en lijken ze naar verloop van tijd zeer goed in de kolkende poel van emoties te passen.
De schreeuwvocalen worden af en toe afgewisseld met onvast aandoende, galmende zangstukken die soms dus aan Enslaved doen denken maar af en toe schiet mij ook een naam als The Cure te binnen. Ik gok dat dat laatste onbedoeld is, maar ik kan er niet omheen.

Al met al vind ik Hünengrab Im Herbst een aangename oefening. Hoewel er goed gemusiceerd wordt gaat de grootste aandacht uit naar sfeerbeleving. Precies zoals het naar mijn gevoel hoort bij een blackmetalband.

Ik vind het een aardige plaat, maar hij steekt niet boven de middelmaat uit. 3*