The Scabs - Sunset over Wasteland (1995)

Mijn wellicht absolute favoriete Scabs-album, is tevens hun minst toegangkelijke, meest donkere en helaas ook zwanezang: Sunset Over Wasteland uit 1995. Het geluid, dat naar mijn smaak om platen als "Jumping the Tracks" en "Dog Days are Over", alhoewel stuk voor stuk, goede platen, een ietsje te glad en flets begon te klinken, ruimt hier plaats voor wat moeilijker muziek, minder afgestoft, ... meer rock 'n roll als je het mij vraagt, en dichterbij Guy Swinnen's grote voorbeeld: Neil Young (dan wel in de Neil young & Crazy Rock formatie).

Met "Sunset.." wordt duidelijk een ander pad ingeslagen dan "Dog days.." dat aardig wegrockt, maar tegelijk ook heel commercieel klonk. "Sunset Over Wasteland" is een moeilijkere plaat, minder echte meezingers (alhoewel), bij momenten ingetogener in ritme, en ruiger in sound.. stoffiger.. Ik hou echt van de plaat.. Toen ze uitkwam had ik géén flauw idee dat het de zwanezang van The Scabs zou worden..

Er zou uitgelegd worden dat het zanger Guy Swinnen was die verder wou gaan in het experimenteren, en anderzijds gitarist Willy Willy en drummer Frankie Saenen die bij het vertrouwde geluid van Dogs Days wilden blijven...
Maar later zou blijken dat het al langer niet meer echt boterde tussen de groepsleden, waarvan sommigen vonden dat "het verhaal verteld was"..

Wat er ook van zij.. Sunset Over Wasteland is een knappe plaat..., met de knappe opener Live Dog.. "it's better to be a live dog, then a sleeping lion... ", meteen gevolgd door de ruige rocker Sevens Seas... met o zo knappe mondharmonica partijen... Het was trouwens ook de tweede single uit de plaat...

Er is de knappe ballad Lonely Man 'what if I die a lonely man?...", het nummer dat erop volgt heet The Truth en klinkt al even getormenteerd en wanhopig...

En ook The Enemy is bijzonder knap... een wanhopige rocker.. met knappe guitarpartijen, en dat kan ook gezegd wordn van [/b]Something Wild [/b], al klinkt dat wel iets poppy'er, en meer toegankelijker;..

Cookie is een ietwat treurig maar mooi liefdesliedje zoals er veel te weinig maken... It's True zit een beetje in het zelfde straatje, maar is naar mijn bescheiden mening iets minder geslaagd;..

Silly Me is de knappe eerste bluesy single uit het album...

Op Fly wordt er weer stevig op los gerockt...

Please Explain is een donkere song met een traag ritme, die gaandeweg geleidelijk aan "ontploft"...

Met Life & Love... laten The Scabs zich weer van de ongepolijste poppy zijde zien.. met een zeer mooie tekst over wel.. het leven en de liefde...

Er wordt dan afgesloten met achtereenvolgens het hartverscheurende Can't Cry over yesterday en het op semi-akoestische hoopvol gestemdeTonight, dat qua thematiek in schril contrast staat met het voorgaande lied...

Een echt heel knappe plaat. Er wordt duchtig gitaargespeeld, de opbouw van de songs is ronduit schitterend, Guy Swinnen zingt beter dan ooit.. en de thematiek is vaak melancholisch soms droef..
De plaat barst van de emotie...

Een plaat van een band die volwassen werd. Met het vuur van "Royalty In Exile" en de eerste punkalbums, gecombineerd met passie, groot songschrijverschap, knappe vocalen, en ook technisch zit alles goed in mekaar...

Doodzonde dat het daarna voorbij was voor The Scabs...

Niet de meest toegankelijke, niet de hardste, niet de rusitigste, en zeker niet de meest commercieële, maar naar mijn inziens wel de beste Scabsplaat...
Eindigen in schoonheid noemen ze dat...

Mijn Scabs top 5 zou er als volgt kunnen uitzien:
1. Sunset Over Wasteland
2. Royalty In Exile
3. Dog Days Are Over
4. Skintight
5. Jumping The Tracks

deze Cd krijgt een 5/5 van mij..

Wat kan deze arme jongen nog toevoegen aan zo'n flinke en mooie bespreking van C-Moon.

Niets.

Ik zal dan maar mijn quotering meegeven; ****