Roger Taylor - Electric Fire (1998)

Die laatste twee tracks heb ik niet. Dit is wel een aardig album, maar niet echt subliem. Toch staat de solocarrière van Roger Taylor me beter aan dan die van Brian May, die is echt pretentieloos. Sommige nummers daarvan zijn wel aardig, maar het is echt over the top.

Vooral de eerste vier nummers van dit album zijn erg mooi.

Zoveel jaren na Queen moest de man wel weer met iets moois komen, het kon niet zo zijn dat de man die wereldhits op zijn naam heeft niks moois meer maakt na het overlijden van Freddie, en inderdaad, na het ingetogen Happiness kwam Electric Fire....de mindere nummers vind ik People on streets en C'mon down-London town, de overige nummers zijn stuk voor stuk toppers....No more fun had zo een Queen nummer kunnen zijn, heel herkenbaar.....

Ook ik vind de hierboven genoemde nummers de zwakke elementen op dit album. Ook een erg goede coverversie van 'Working class hero', het heeft voor mij het venijn dat het origineel mist.

Jammer dat er hierna tot op heden gen solsowerk meer van Taylor is verschenen. Ik vond zijn album steeds beter worden en jammer dat hij zich nu met het circusnumer Queen meent te moeten bezig houden. Je zou denken 'Taylor heeft het aapje Rodgers toch niet nodig'. May misschien.

Vierde soloplaat van Taylor is weer van hoog niveau (maar niet zo goed als "Happiness?"). Bevat enkele van zijn beste nummers: 'Pressure On', 'Believe In Yourself' en 'The Whisperers' met name. 'No More Fun' is weer een ouderwetse Queen-achtige rocksong (die, het moet gezegd, wel ontbrak op "Happiness?"). 'Is It Me?', 'London Town - C'mon Down' en 'Tonight' zijn voor mij de enige overbodige nummers. Sommige teksten zijn ook niet al te best, maar "Electric Fire" is desondanks zeker de moeite waard.

Toen de CD uitkwam kon je op Roger Taylor's website een speciale code intypen en dan kreeg je de outtake 'One Night Stand' te horen. Had best op het album gemogen.

Roger Taylor probeert op enkele nummers iets compleet nieuws, en dat kan hij! Hij is van de Queen leden diegene die de meest creatieve en interessante soloplaten aflevert.

Waarom blijft Taylor niet gewoon dit soort platen maken, in plaats van die sneue tournees met Paul Rodgers. Niemand zit daar op te wachten, en de leden hebben het geld echt niet meer nodig!

Ik vind dit een zeer sterke plaat van Roger Taylor. Jammer dat het tot nu toe de laatste is. Helemaal met Germ eens: de beste man moet weer dit soort platen uitbrengen.

Electric Fire vind ik de sterkste soloplaat van een Queen-lid, maar goed dat is ook niet zo moeilijk als je kijkt wat een prut May en Mercury ter wereld hebben gebracht. Nee, doe mij dan maar People On Streets, Surrender, A Nation of Haircuts of Pressure On... en die waanzinnig mooie cover van John Lennon's Working Class Hero dan nog... Nee, echt jammer dat Taylor zich nu bezig houdt met musicals en films in plaats van zijn zogenaamde volgende soloplaat The Unblinking Eye, welke volgens mij bij een singeltje blijft (overigens ook weer geweldig mooi).

Berichten over een nieuw album verplaatst naar Roger Taylor

Ik ben altijd al een groot fan geweest van Roger zijn gezongen songs op Queen albums. Het solo werk is voor mij genieten met volle teugen.
Ik beken dat ik nog niks van the cross ken, dus alleen waar Roger op de hoes staat.

People on streets, ja dat vind ik geweldig. Net zoals Man on fire op Strange frontier.
En geen suiker op tafel in de Ukraïne, van Happiness?

Mr Bad guy van Freddy vind ik wel een goede solo plaat. Alleen blijft John achter door niet met een solo plaat te komen. Een lp vol met bas loopjes.

Een wat ondergewaardeerde soloplaat van Roger. Maar eigenlijk zijn al zijn soloplaten wat ondergewaardeerd. Niet door de fans en de kenners, want die weten zijn werk wel te vinden en op waarde te schatten. Maar als solo-artiest heeft Roger nooit kunnen doorbreken, en zijn platen zijn ook niet echt bekend. Ten onrechte, wat mij betreft, want het zijn interessante albums.

Ik vind Roger op leeftijd wat lijken (songmatig en qua zangstem) op David Bowie, al heeft Roger wel echt zijn eigen sound. Electric Fire borduurt wat voort op Happiness? In die zin dat het echt een jaren negentig rock-plaat is, met alle studiotricks die er toen waren. Een totaal andere sound dus dat zijn jaren 80 soloplaten en Shove It.

Het grote publiek zal niet zo snel warm lopen voor deze plaat, omdat de songs niet echt catchy zijn. Het zijn wat simpele protestsongs en vooral een manier voor Roger om zijn mening te spuien.

Zoals op elk album dat hij helemaal zelf schrijft, weet hij helaas niet over de gehele lengte sterk te blijven. Hij weet altijd wel weer een draak of een paar draken op de plaat te krijgen. Omdat hij ook zelf de producer is, is er geen kritische persoon aanwezig. Zo vind ik Surrender en People on Streets echt niet leuk.