Roger Taylor - Happiness? (1994)

Mooi album met als absoluut hoogtepunt Foreign Sand. Heel mooi nummer!

Briljant album. Een groot geheel, wel rustig voro Roger's standaars, maar echt heel erg goed en boeiend.

Tekstueel sterk (o.a. Dear mr. Murdoch), muzikaal sterk (Foreign Sand) en ook de 'vibe' van het album vind ik erg bijzonder. Ondergewaardere artiest, een van mijn favorite platen!
Alleen 'Nazi's 1994' vind ik een beetje uit de toon van het album vallen, is een vaste 'skipper' bij mij.

Nazis 1994 is inderdaad uit de toon van het album, toch verstandig dat hij hem eerste heeft geplaatst, hoewel ik dit misschien wel het beste nummer van het album vind. Roger Taylor creeert zo'n geweldige sfeer op dit album. Zonde dat het ondergewaardeert is. Kon dit album maar in de tip 100 ofzo.

Erg mooi album, zeker Roger zijn beste werk

Was een promotieposter van dit album te zien in een aflevering van Bottom (Afl. Terror van seizoen 3). Go Roger! Heb dit album zelf ook, als rasechte Queen-fan heb ik alles wat met Queen te maken heeft. Roger is sinds zijn eerste solo-album alleen maar beter geworden en zwaar onderschat. Aanrader!

In zijn eigen studio opgenomen, iets wat misschien de relaxte sfeer verklaard die over dit album heen hangt....er staan niet echt toppers op, maar ook geen missers, maar mist een beetje vuurwerk....

Als echte Queen fan had ik vroeger natuurlijk Fun in Space en Strange Frontier......maar vond het eerlijk gezegd nogal..... bagger
en heb eigenlijk al die jaren niets meer van Taylor bijgehouden.
Totdat ik deze recenties hier las, heb ik m besteld, regelmatig beluisterd en moet zeggen...... ben onder de indruk.
Aangename verrassing !

Nazis 1994 vind ik nou juiat een sterk nummer. Over het algemeen vind ik dat er sprake is van een stijgende lijn wat betreft Taylor's solowerk, Muzikaal en tekstueel weer wat beter dan het voorgaande album.

Aan mij is alleen Foreign sand niet besteed. Dat klinkt mij als geriatrische kitsch in de oren.

Behoorlijk geslaagd derde solo album van Roger Taylor. Vooral 'Foreign Sand' is natuurlijk grandioos, en ik vind het vreemd dat het geen grote hit is geworden. Verder is elk nummer mooi, met uitzondering van 'Touch The Sky', maar ook dat nummer is eigenlijk wel redelijk. Over het algemeen heeft Taylor mooier solo werk op zijn naam staan dan Freddie Mercury of Brian May. Zijn hobbygroep The Cross vind ik dan weer een stuk minder prettig om te horen.

Leuk album, maar geen blijvertje..

Heb mijn exemplaar imiddels ook alweer verpatst.

Nazis vind ik wel een goed nummer, alleen al door de beladen tekst.

Zijn rauwe stem maakt de nummers toch een stuk interessanter, maar ik hoor hem toch liever in Queen

Scoort hoog, deze plaat.
En terecht, het is een fijne en volwassen pop/rock plaat, niet in het verlengde van the Cross of Queen, daar rockt het te weinig voor.
Een flink aantal composities hier, behoort tot het beste wat Roger geschreven heeft.

Heel wat anders dan The Cross en Queen...

Er staat toch een aantal typische Taylor-songs op, vooral de wat rustigere nummers zijn heel mooi...

Verder vind ik wel dat het iets meer had mogen rocken...
De teksten zijn over het geheel genomen best sterk.

Ik merk bij deze plaat, dat ik nergens de neiging heb, om een nummer te skippen.

Elk nummer heeft wel iets. Over het geheel is het ook een gave plaat, voor drummers. Freedom Train bijvoorbeeld.

Qua zang gaat het ook erg goed met Taylor. Vooral de ballads (Foreign Sand, Loneliness) zijn erg mooi gezongen.

Ik heb overigens een versie van deze plaat met een over-the-top hardrock versie van Final Destination. Niet echt lekker, ik vind de (relaxte) versie van The Cross veel lekkerder.

Dat is denk ik de versie die Taylor (net als Foreign sand) met Yoshiki opnam. (en op de cds van Foreign sand staat)

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Roger Taylor - Happiness? (1994)

Vandaag is het Mental Health Day, zeker in de coronacrisis met voorlopig weinig perspectief op verbetering is dat geen overbodige luxe. Ook een goed moment om stil te staan bij de vraag; wat is geluk? Voor mijzelf is dit een zoektocht en een worsteling die al bijna 15 jaar duurt. Toch probeer je het dagelijks in de kleine dingen te vinden, iets wat het leven zin geeft. Al is het maar een klein stap, misschien dat Roger Taylor met ‘Happiness?’ een zetje in de goede richting kan geven.

Zeg je Roger Taylor, dan doet dat vast nog niet bij iedereen een belletje rinkelen. Zeg je Queen, dan wordt dat een heel ander verhaal. Taylor is de drummer van de band en heeft met onder andere ‘Radio Gaga’, ‘A Kind of Magic’, ‘These Are The Days of Our Lives’ en ‘Heaven for Everyone’ een aantal grote hits geschreven. Zijn nummers staan vaak in contrast met de bombastische sound waar Queen vooral bekend om staat. Meer recht toe recht aan, puur en direct. Naast dat Taylor een vet potje kan drummen kan hij ook behoorlijk goed zingen. Zijn stem doet me erg aan Rod Stewart denken, een wat hoge rauwe stem met een typische rasp. Op de oude Queen nummers nam hij vaak de hoogste stemmen van de koortjes voor zijn rekening (Galileooooo, For meeeeeee). Niet iedereen is fan van zijn zang maar ik luister graag naar zijn stem en hij kan er wat mij betreft prima mee door als leadzanger.

Taylor heeft van alle Queen bandladen de meeste soloplaten gemaakt en had daarnaast zijn hobbyband The Cross. Daarom was ik het meest nieuwsgierig naar zijn albums. Voor de zomervakantie van 2016 had ik aantal albums van hem om mijn telefoon gezet, maar pas in de kerstvakantie kwam ik aan ‘Happiness?’ toe. Inmiddels was het de laatste dag van mijn vakantie op Bali en tijd om de koffers in te pakken. En daar, aan de andere kant van de wereld, kwam hij meteen goed binnen. Wát een bijzondere sfeer heeft dit album! Daarna werd het een plaat die het ook goed deed tijdens het studeren, zeker in het najaar wanneer het vroeg donker wordt en de bladeren van de bomen vallen. In eerste instantie vooral lekker voor op de achtergrond, maar met elke luisterbeurt trok de muziek ook steeds meer de aandacht. Ook voor de gezellige avonden met vrienden werd dit een favoriet voor op de achtergrond. Daar zit denk ik ook meteen de kern in waarom deze plaat zo veel voor me betekent. Het is fijne muzikaal ‘behang’ maar er valt ook meer dan genoeg te ontdekken.

Maar goed, terug naar het album zelf. Queenzanger Freddie Mercury overleed eind 1991 waardoor de activiteiten rondom Queen (voorlopig) stil werden gelegd. Het verlies van Mercury hakte er flink in bij de bandleden. Brian May stortte zich vrij snel op het afmaken van zijn soloalbum (Back to the Light) en ging hier ook mee op tournee. Taylor had meer tijd nodig om tot zichzelf te komen. Zijn hobbyband The Cross was inmiddels opgeheven zodat hij in 1993 begon aan zijn derde soloalbum. ‘Happiness?’ werd een persoonlijke en een vrij rustige plaat gericht op verwerking van verlies en zoektocht naar hoe het leven weer op te pakken. Taylor’s teksten zijn misschien weinig diepgaand maar des te puurder en oprecht. Eigenlijk een plaat over wezenlijke dingen in het leven. Taylor maakte de plaat grotendeels zelf met hulp van enkele vrienden, waaronder bassist Phil Spalding (Mick Jagger, Elton John). Josh Macrae produceerde met Taylor de plaat, hij was al eerder producer van The Cross en zou later ook betrokken zijn bij live releases van Queen.

Het eerste nummer zet je behoorlijk op het verkeerde been. ‘Nazis 1994’ opent nogal onheilspellend en past qua sfeer eigenlijk niet goed bij de rest van de nummers. Ondanks dat is het toch een intrigerend nummer dat indertijd een behoorlijk controversiële single was. In de UK mag hij zelfs niet meer op de radio gedraaid worden. Heerlijk stuwend ook als de drumloops worden uitgebreid tijdens het nummer. Met het titelnummer is de storm gaan liggen en horen we Taylor op zijn gevoeligst. ‘Happiness’ is een ontzettend mooi melancholisch nummer. Misschien zijn het allemaal wat tegeltjeswijsheden maar het is zo puur en oprecht dat het hem vergeven is. Emotioneel maar toch ook een hoopgevend nummer. ‘Revelations’ is wat luchtiger en rockt zelfs een beetje. Fijne relaxte sfeer en steekt instrumentaal goed in elkaar, ideale luistermuziek.

‘Touch the Sky’ begint met een lang iets wat zweverig instrumentaal intro. Tikkeltje kitscherig misschien maar het bouw wel mooi op en weet altijd wel een gevoelige snaar te raken. Tekstueel is het voor mij een van de mindere nummers van het album maar de refreinen zijn enorm krachtig (die uithalen van Taylor!) en opbeurend waardoor het nummer er zeker mag zijn. Écht bombastisch en Queen achtig wordt het eigenlijk alleen op ‘Foreign Sand’, een nummer samen met de Japanse muzikant Yoshiki (X Japan). Een knap in elkaar stekende powerballad waarop alle registers open worden getrokken. Ben benieuwd hoe dit geklonken zou hebben met Queen, Mercury had het zomaar geschreven kunnen hebben. Wat dat betreft klinkt ‘Freedom Train’ meer als een Taylor song voor Queen. Lekker spannende opbouw en met veel nadruk op percussie. Naar het einde toe mag Taylor lekker los gaan op de drums. Van dit soort nummers had hij er wel meer mogen maken.

En dan keert de rust weer terug. ‘’You Had to be There’’ is enorm melancholisch en mooi in zijn eenvoud. Het weet me op de een of andere manier altijd weer bij de keel te grijpen. Neem bijvoorbeeld de gitaarsolo, simpel maar o zo doeltreffend. ‘The Key’ is vervolgens weer wat luchtiger maar heeft wel een aardige tekst. Misschien een wat minder opvallend nummer in het geheel maar het steekt prima in elkaar. ‘Everybody Hurts Sometimes’ heeft haast een soort soulachtige vibe al heeft Taylor er voor gekozen om het klein te houden met bescheiden achtergrondzang. Een mooi emotioneel nummer. Ben wel benieuwd hoe dit met een gospelkoor had geklonken, de live versie van Queen’s YouTube kanaal is in ieder geval zeer aan te raden.

‘Met ‘Loneliness’ legt Taylor de vinger op de zere plek. Geen poespas maar een pijnlijk rechtdoorzee tekst die door de coronacrisis actueler is dan ooit. Een kort maar behoorlijk intens nummer, prachtig hoe Taylor hierin een bijzondere sfeer weet te vangen. ‘Dear Mr. Murdoch’ kan wederom op een rake tekst rekenen, maar dan gericht aan Rupert Murdoch (eigenaar van sensatieblad The Sun) en alle media aandacht in de aanloop naar Mercury’s overlijden en het gissen naar zijn mogelijke ziekte. De muziek is opvallend tam voor de agressie van de tekst, misschien had dat nog wel iets bijtender gemogen alhoewel het nu wel beter bij de sfeer van de overige nummers past. In ‘Old Friends’ richt Taylor zich nog één laatste keer tot Mercury en neemt hij afscheid van zijn goede vriend en bandgenoot. Emotioneel maar toch ook weer niet té zwaar om het album toch hoopvol af te sluiten. Prachtig nummer en eerbetoon aan de grote zanger.

Waar Roger Taylor’s nummers bij Queen soms wat uit de toon konden vallen weet hij ze bij zijn solo albums (en bij The Cross ook trouwens) het beste tot zijn recht te laten komen. ‘Happiness?’ is voor mij niet alleen zijn beste soloplaat maar überhaupt het beste solo album van een Queenbandlid. Niet elk nummer is een voltreffer en tekstueel zou het soms echt wel wat dieper mogen, maar ze komen wel uit het hart en dat is ook wat waard. Daarnaast is de sfeer fantastisch en vallen er genoeg muzikale details te ontdekken. Ik laat me dit album maar op doktersrecept voorschrijven om elke dag een stapje dichterbij geluk te komen. Wie weet…

Gek dat deze plaat die mij vroeger zo dierbaar was, mij nu niet zoveel meer doet. De songs zijn wel okay, de zang ook, maar de productie staat me erg tegen. Harde, lawaaiige drums en veel kille synths. Het is echt een studioplaat vol met studiofoefjes. The Cross klonk toch wat opener en minder overgeproduceerd.

Nu neem ik dat Roger niet echt kwalijk, want alles klonk rond deze tijd erg overgeproduceerd. Mensen gingen echt los met al die digitale foefjes.

Hoe zouden deze songs klinken in een gewone bandsetting?

Uit nostalgie toch een halve punt erbij. Ik draaide deze in 1994 echt helemaal stuk.

Ik las ergens dat de teksten wel erg simpel zijn. Maar ik heb dat eigenlijk graag. Ik snap 99% van de teksten van muzikanten amper, en de teksten van deze plaat snap ik wel. Ik ben maar een simpele man soms.

Mooiste nummer hier moet wel Old Friends zijn, dat volgens mij een ode is aan Freddie.