The Monkees - Instant Replay (1969)

The Monkees waren hier inmiddels een trio geworden (en gingen later nog even als duo verder). Dit was het laatste reguliere album dat in Amerika nog redelijk scoorde (# 32). De albums die hierna kwamen deden het veel minder of behaalden de albumcharts niet eens.
Dit album is niet zo sterk als Headquarters, maar ook niet slecht. De songs zijn wel wat minder memorabel. Tear Drop City is Last Train To Clarksville met een andere tekst.

aanvulling: Nadat Peter Tork de band verlaten had, werd Instant Replay uitgebracht.
Het album bevat nummers uit de jaren 1967 en 1968 waaronder veel nummers die voor hun vorige albums niet waren gebruikt.
Op You and I is gitaarwerk van gastmuzikant Neil Young te horen. Stephen Stills had ook al eens als sessiemuzikant meegespeeld op een Monkees-plaat.

Op 30 december 1968 verliet Peter Tork The Monkees. Een paar maanden later kwam 'Instant Replay' uit, met de overgebleven drie groepsleden op de hoes. 'Instant Replay' is in veel opzichten een produkt van alle vier groepsleden. De meeste tracks lagen al op de plank. Colgems had een beleid dat de vier groepsleden alle ruimte gaf om continu productie te draaien zodat er altijd materiaal was voor albums of singles. 'Instant Replay' is een product van dit beleid. Het album voldeed in 1969 niet aan de verwachtingen. Dat is jammer, want het is een heel aardig album geworden. Een beetje onterecht een onderbelicht album.

'Instant Replay' is absoluut een goede Monkees plaat en mijns inziens veel (!) beter dan voorganger 'The Birds, The Bees & The Monkees'. Het album kenmerkt een diepgaand gelaagd geluid, dat mij doet denken aan 'Head' (1968). Eens te meer komt naar voren dat de Monkees zich in de loop der tijd als een veelzijdige band hebben ontwikkeld. Dat melancholische heeft er naar mijn mening altijd ingezeten, want zelfs op het eerste album hoor je her en der flarden voorbij komen.

Hoewel dit album commercieel gezien geen succes was, althans geen groot succes als bijvoorbeeld 'More Of The Monkees', is dit dus een artistiek hoogtepunt. De Monkees hebben in een korte periode zoveel moois uitgebracht en verdienen meer aandacht. Zelf heb ik het oeuvre jarenlang links laten liggen, maar gelukkig kwam daar eind 2016 verandering in. Sindsdien ben ik gegrepen door de Monkees Mania. Gelukkig maar. Een deze staat ook op Instant Replay.

The Birds, Bees & The Monkees wordt uit het lood geslagen door enerzijds de halfgare experimenten van Mike Nesmith (Writing Wrongs) en anderzijds het mierzoete geluid (Dream World en We Were Made for Each Other) van Davy Jones. Peter Tork is compleet van de kaart verdwenen en Mickey Dolenz is niet in staat om de kar in zijn eentje te trekken. Instant Replay bevat een evenwichtigere selectie aan materiaal. Het album ontbeert een hit van het kaliber Daydream Believer maar is over de gehele linie consistenter.