Grayskul - Deadlivers (2005)

Mooie aan deze plaat is dat de producties fijnloos aansluiten bij de MC's en de donkere lyrics

Grayskul heeft een leuke, maar volstrekt overbodige hiphopplaat gemaakt. Ik snap eigenlijk niet zo goed op wie hier gemikt wordt; voor hiphopliefhebbers is dit een soms wel erg simpele variant op El-P of Aesop Rock (die ook nog even langskomt). Voor rockliefhebbers is dit typisch zo'n artiest die er 'leuk voor erbij is', de hele dag Metallica of zo luisteren en dan als excuusnegers wat Grayskul in de playlist. Getuige het geschreeuw in 'The Skul' lijkt er inderdaad op dat Linkin Park-fans ook het doelwit zijn. Helaas is Grayskul hier dan weer veel te onbekend voor; dan zet men liever iets van Cypress Hill op.

Jammer is het eigenlijk wel dat Deadlivers zo compleet tussen wal en schip valt. Ik vermaak me er in elk geval zeker wel mee, er staat niks echt slechts op (al is dat geschreeuw wat overbodig), maar echt briljante momenten ontbreken ook. Zelfs 'Voltronic Instuctional Espionage', wel het albumhoogtepunt, is ook weer niet zo heel übersterk. Vooruit, mooi scratchwerk, goede bijdrage van Aesop Rock onder de naam Bazookah Tooth (dit album gaat over superhelden, het is maar dat u dit weet). De mc's zijn gewoon in orde en dat is de synthgerichte, maar toch niet erg elektronisch klinkende productie ook. Er is aandacht voor 'leuke geluidjes', af en toe komt er een wat lompe gitaar langs en zo nu en dan wordt er gescratched. Ondanks dat alles toch best duister klinkt is dit gewoon een prima toegankelijk album, ergens op het kruispunt tussen Wu-Tang Clan, Cypress Hill, Aesop Rock en El-P. Degelijke degelijkheid, niet meer en niet minder.