Keith Jarrett - Life Between the Exit Signs (1967)

Gefrut en gefrot, dat is wat bij me opkomt als ik dit album hoor van een "jonge Keith Jarrett". De nummers die je hier hoort zijn het allemaal niet. Het eerste nummer begint aardig, althans een paar seconden, maar al heel snel vervalt het in een slecht getimed jazz-achtig stuk. Mijn aandacht is dan al weg. En het wordt nog erger...halverwege gaat hij richtig free-jazz, maar het klinkt ook absoluut niet lekker, het is een eindeloos gepiel. Nee, dit is echt niet de Keith Jarrett die je jaren later gaat kennen, met geweldige jazzmuziekn en natuurlijk de grandioze solo-optredens.
Laten we het er op houden dat hij hier nog behoorlijk aan het oefenen was, met niet al te best resultaat.