Bobby Russell - Words, Music, Laughter and Tears (1968)

Echt een fantastisch album van een vergeten songwriter uit de countryscene. Mickey Newbury, Nilsson en John loudermilk zijn diegene waar Russell wel raakvlakken mee heeft. Maar eigenlijk is hij vooral heel origineel. Sober gearrangeerd met her en der een enkel extra instrumentje, heel subtiel en mooi gezongen met gevatte teksten die mij niet meer loslaten en ervoor zorgen dat ik dit elke keer weer opzet. Honey, dusty, little green apples zijn allemaal prachtsongs.

Ook het verhalende van Lee Hazlewood hoor ik terug in de plaat - met name in de laatste twee nummers. Prachtige, breekbare liedjes zonder al te veel opschmuck. En wie nam nou toch die Nederlandse versie van "Honey" op? Het klinkt zo bekend in de oren...

"Honey" is natuurlijk bekend geworden door de versie van die glibberige Bobby Goldsboro, die ook hier een hit had met dit strooplied.
Naast de talloze Amerikaanse covers is mij van een Nederlandse vertaling ("Honing"?) niets bekend, of het zou Jo Vally (Vlaams!) moeten zijn met "Mijn Liefste Ik Mis Je"
In 't Frans: Nana Mouskouri - "Les arbres sont en fleurs"
In 't Zweeds: Björn Ulvaeus - "Raring"
Ook nog Spaans: Sandro - "Quiero llenarme de ti"
Russell moet van dit lied alleen al honinkjerijk geworden zijn...

Dat is 'm!

Mooi album, maar is het nou echt country? Ik zou Folk er op zijn minst als tweede genre naast zetten. Fijne verhalende liedjes die het verdienen gehoord te worden.