Persuader - Evolution Purgatory (2004)

Geweldig Power/Thrash album. Alles hier aan is perfect, geen enkel minpunt te bedenken eigelijk. En ook nog eens een toffe cover!

5*

Deze heren hebben het uitermate goed begrepen.
Ze combineren het zware geluid van Thrash met het melodische van Power Metal.
Het resultaat is verbluffend.

Fire at Will
Wipe Out
Masquerade
Strike Down

Stuk voor stuk briljant.

Zeer jammer dat ze hierna met When Eden Burns op de proppen kwamen, dit is een zeer matig album met 2 briljante, 1 goede en voor de rest middelmatige songs.

De beoordeling voor dit album word er niet minder om, ik geef hem 4,5*

Vol gas en ook mid-tempo is het instrumentaal (lekkere riffs) meer dan goed te doen, maar ik hou niet zo van die meezingstukken, niet op deze manier in ieder geval. Meer dan eens begint het ook wat eenvormig te worden, waarbij ik soms wens dat ze een andere zanger hadden of eentje die wat meer kon afwisselen.

Zonder de meezingstukken was ik misschien wel op 4 sterren uitgekomen (3,5 toch minstens), maar nu toch echt niet meer dan 3. Maar omdat ik 'm nog maar 1 keer gehoord, stem ik (nog) even niet. Eens zien of ik er nog weer zin in krijg deze week...

Vier albums bij vier platenmaatschappijen in 20 jaar tijd voorspelt dat de ingeslagen weg geen commercieel succesvolle was. Is dat terecht? Nou, het idee is niet verkeerd, thrash riffs combineren met stoere power metal refreinen. Echter, de zanger schreeuwt of dat hij harder wil zijn dan Overkill. Totaal geen stem voor de power refreinen. De gitaren zijn als Laaz Rockit zo schel dat kan alleen maar in het thrash realm. Toch probeert de band dit om te buigen naar power metal maar niet op de meest melodieuze manier. Compositorisch kom ik er ook niet echt goed in maar de gitaar leads zijn wel weer prima. Al met al een prima plaatje als er een andere zanger type was gekozen. Of een tweede die hem kon aflossen zo af en toe. Maar ik ben wel verleid het laatste album ook te proberen. Dat dan weer wel.

Ik sluit me aan bij gigage. Het is zeker geen slechte plaat, en power en thrash samen kan best een leuke combo zijn. Maar op meerdere momenten vind ik het toch een beetje tussen wal en schip vallen. Ik zou toch zeggen dat ik van de twee meer van thrash houd, maar hier had ik toch juist wat meer melodie willen horen. Zoals in Pleasure / Pain, of To the End. Er staan ook echt wel leuke momenten op, maar als geheel doet het album het hem net niet voor mij.

Heerlijk album vol met harde thrashy power metal. Lekkere meezing-refreintjes, lekkere riffs, heerlijk lijpe zanger. Doet me zeker denken aan Kiuas in de combinatie van power metal met hardere, 'serieuzere' metal genres. Helemaal mijn soort feelgood metal.

Goede ruige strot heeft die zanger, staat wel wat op de voorgrond. Geen moeite met zijn stemvolume, hij lijkt wel onvermoeibaar. Dit album ligt me wel, al vind ik het na drie kwartier feelgood ook wel weer mooi geweest.